ég fer á puttanum…
Hvernig er það eru Íslendingar alveg hættir að ferðast á puttanum? Þegar ég var lítill þótti þetta mikið sport. Sjö, átta ára fórum við á puttanum frá Dalvík og inn í fjörð, einu sinni alla leið til Akureyrar. Í Hafnarfirði var gríðarlega spennandi að fara á puttanum til Reykjavíkur þegar við vorum níu, tíu ára og á Siglufirði fórum við puttanum inn í Fljót. Með frænku minni fórum við unglingar á puttanum frá Reykjavík upp í Þjórsárdal til baka og þótti ekki tiltökumál.
Núna keyri ég hvern virkan dag upp á Akranes og til baka og tek svona einn til tvo puttaferðalanga upp í á viku að jafnaði. Allt eru þetta útlendingar, ýmist pólskir verkamenn á leið úr vinnu eða erlendir skiptinemar, einstaka au pair.
Nú má vel færa fyrir því rök að ég sé ekki nafli alheimsins og þó að ég verði ekki var við það séu Íslendingar umvörpum á ferðalagi þvers og kruss um landið með þumalputtann að vopni. Einhvern veginn hef ég það samt á tilfinningunni að puttaferðalögum landans hafi fækkað.
Líklega er það svo að nú yrði allt vitlaust ef krakkar færu upp í bíl með ókunnugum til að leggja land undir fót. Þegar unglingar komast svo á þann aldur að þeim er treyst til að ferðast með ókunnugum þá fá allir bíl.
Annars er fátt skemmtilegra en að taka puttaferðalang upp í. Í morgun sat ég í tuttugu mínútur í bíl með Pólverja sem kunni svo til enga ensku og alls ekki íslensku og enga kann ég pólskuna. Við ræddum samt um heima og geima á blönduðu máli úr ensku, þýsku, íslensku, pólsku og bendingum. Það var gaman.