af póstmódernískri sekt
Mikil umræða hefur átt sér stað á vefmiðlum þessa lands um morð sem framið var á hrottalegan hátt á Akureyri fyrir nokkru, er hundgreyi var komið fyrir kattarnef með heldur subbulegum hætti. Nú er það svo að líklega drepast hundar nokkuð reglulega hér á landi. Það sem vakti hins vegar hin sterku viðbrögð var að fregnir bentu til að strákhnokki nokkur hefði gert sér það að leik að fyrirkoma hundinum. Fékk hann fyrir vikið yfir sig gusu hótana og bölbæna, fólk birti heimilisfang foreldra hans og símanúmer hans sjálfs og hvatti aðra til að ganga í skrokk á hinum meinta hundsbana. Hann bar sig enda aumlega í viðtali fyrir helgi, sagðist ekki einu sinni hafa verið á Akureyri þegar morðið átti sér stað og hótaði lögsókn gegn þeim sem harðast gengu fram gegn honum.
Nú skal ég vera síðasti maður til að skera upp úr um hvað kom fyrir hundinn, hver kom honum yfir móðuna miklu. Bæði er það að til þess er ég engan vegin umkominn og hins vegar það að það skiptir ekki nokkru máli. Ég hafði vonað að við værum komin yfir þessa 19. aldar hugsun um sekt og sakleysi, sannanir og réttlætingu, sannleika og lygi. Hefur póstmódernisminn ekkert kennt okkur?
Það er augljóst mál að drengurinn sem um ræðir er morðingi í huga ótal netverja. Ófáar húsmæður hafa setið grátandi fyrir framan tölvuskjáinn yfir myndum af hinum meinta morðingja. Bölbænir hafa verið sendar út til þessa drengs og ábyrgir heimilisfeður sem vilja umfram allt verja fjölskyldu sína og dýr hafa hótað að ganga í skrokk á einmitt þessum manni. Það er því augljóst að í huga flestra er hann sekur og er því augljóslega sekur samkvæmt póstmódernískum skilningi.
Það skiptir því engu máli hvort drengurinn kom nálægt brotthvarfi hundsins til handanheima eða ekki. Sameiginleg vitund fjölda einstaklinga hefur stimplað hann morðingja. Reynum nú að hafa okkur upp yfir gamaldags hugsanahátt um sannleika. Póstmódernisminn skildi allt of fátt eftir sig, en ég var þó að vona að hann hefði drepið sannleikshugtakið, kannski ekki eins og hund í íþróttatösku, en í það minnsta gengið af því dauðu. Forðumst mistök forfeðra okkar og lærum af þeim. Póstmódernísk greining er málið.
July 3rd, 2007 at 4:26 pm
It lives!
——
Burtséð frá póstmódernískri greiningu á sekt hins meinta hundaníðings, þá er eitthvað mjög sniðugt við það að harðsvíraður töffari fari nú huldu höfði af ótta við morðhótanir og heilaga reiði kjöltuhundamúgs og sérrýsötrandi húsmæðra með háhraðatengingar í úthverfunum!
Enn og aftur hefur það líka sannast að það skiptir algjöru grundvallarmáli hvernig fólk sálgar dýrum. Sakleysi sportveiðimanna og fólks sem drepur gæludýr unnvörpum vegna ofnæmis, leiðinda eða breyttra húsnæðisaðstæðna ríður við einteyming nú sem fyrr.