kolbeinn

Nú er Tony Blair orðinn sáttasemjari á milli Palestínumanna og Ísraela. Það þykir hæfa að fá mann sem annar samningsaðilinn treystir ekki tommu til að miðla málum. Og Tony er ekki lengi að finna lausn á málinu. Strax á fyrsta degi í nýja djobbinu gaf hann út að hann sæi leið út úr vandanum. Já Tony sá það í hendi sér að það væri hægt að koma á friði fyrir botni Miðjarðarhafs og það sem meira er gaf í skyn að hann vissi upp á hár hvernig ætti að fara að því.

Verst að hann áttaði sig ekki á þessu á meðan hann var forsætisráðherra Bretlands og það skipti aksjúallí máli hvað hann sagði. Ekki núna þegar hann er sáttasemjari sem enginn þarf að hlusta á frekar en aðra slíka.

Hvernig er það eru Íslendingar alveg hættir að ferðast á puttanum? Þegar ég var lítill þótti þetta mikið sport. Sjö, átta ára fórum við á puttanum frá Dalvík og inn í fjörð, einu sinni alla leið til Akureyrar. Í Hafnarfirði var gríðarlega spennandi að fara á puttanum til Reykjavíkur þegar við vorum níu, tíu ára og á Siglufirði fórum við puttanum inn í Fljót. Með frænku minni fórum við unglingar á puttanum frá Reykjavík upp í Þjórsárdal til baka og þótti ekki tiltökumál.

Núna keyri ég hvern virkan dag upp á Akranes og til baka og tek svona einn til tvo puttaferðalanga upp í á viku að jafnaði. Allt eru þetta útlendingar, ýmist pólskir verkamenn á leið úr vinnu eða erlendir skiptinemar, einstaka au pair.
Nú má vel færa fyrir því rök að ég sé ekki nafli alheimsins og þó að ég verði ekki var við það séu Íslendingar umvörpum á ferðalagi þvers og kruss um landið með þumalputtann að vopni. Einhvern veginn hef ég það samt á tilfinningunni að puttaferðalögum landans hafi fækkað.

Líklega er það svo að nú yrði allt vitlaust ef krakkar færu upp í bíl með ókunnugum til að leggja land undir fót. Þegar unglingar komast svo á þann aldur að þeim er treyst til að ferðast með ókunnugum þá fá allir bíl.

Annars er fátt skemmtilegra en að taka puttaferðalang upp í. Í morgun sat ég í tuttugu mínútur í bíl með Pólverja sem kunni svo til enga ensku og alls ekki íslensku og enga kann ég pólskuna. Við ræddum samt um heima og geima á blönduðu máli úr ensku, þýsku, íslensku, pólsku og bendingum. Það var gaman.

Nú maður getur kolefnisjafnað sig með því að borga ekstra mikið fyrir reykspúandi jeppann sinn og nokkrum trjám verður plantað. Hvað þá með þá sem hafa plantað þúsundum, ef ekki tugþúsundum trjáa? Yfirmanni mínum telst til að hann hafi plantað um 30 þúsund trjám. Á hann þá ekki mengunarkvóta inni? Getur hann ekki keyrt mengandi bíla án nokkurs samviskubits, jafnvel fengið greitt fyrir það?

Kannski hann geti stofnað pínlulítið álver í Reykholtsdalnum þar sem hann er í trjárækt. Hann gæti framleitt 3-4 tonn á ári og selt á sveitamarkaðnum. Þannig getur hann verið sæll, glaður og kolefnisjafnaður þegar að æðsta degi kemur.

Nú er ég ekki löglærður maður en getur þetta staðist?

 
Ef byggt er á frásögn X af því sem gerðist eftir orðaskipti þeirra inni á snyrtingunni lítur dómurinn svo á, að það að ákærði ýtti X inn í klefann, læsti klefanum innan frá, dró niður um hana, ýtti henni niður á salernið og síðan niður á gólf, geti, hlutrænt séð, ekki talist ofbeldi í skilningi 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga, eins og það hugtak hefur verið skýrt í refsirétti og í langri dómaframkvæmd.  Nægir þetta eitt til þess að ákærði verði sýknaður af ákærunni.

 Hlutrænt séð skoðast það ekki ofbeldi að gera þetta gegn vilja hennar? Hvað er í gangi?

Mikil umræða hefur átt sér stað á vefmiðlum þessa lands um morð sem framið var á hrottalegan hátt á Akureyri fyrir nokkru, er hundgreyi var komið fyrir kattarnef með heldur subbulegum hætti. Nú er það svo að líklega drepast hundar nokkuð reglulega hér á landi. Það sem vakti hins vegar hin sterku viðbrögð var að fregnir bentu til að strákhnokki nokkur hefði gert sér það að leik að fyrirkoma hundinum. Fékk hann fyrir vikið yfir sig gusu hótana og bölbæna, fólk birti heimilisfang foreldra hans og símanúmer hans sjálfs og hvatti aðra til að ganga í skrokk á hinum meinta hundsbana. Hann bar sig enda aumlega í viðtali fyrir helgi, sagðist ekki einu sinni hafa verið á Akureyri þegar morðið átti sér stað og hótaði lögsókn gegn þeim sem harðast gengu fram gegn honum.

Nú skal ég vera síðasti maður til að skera upp úr um hvað kom fyrir hundinn, hver kom honum yfir móðuna miklu. Bæði er það að til þess er ég engan vegin umkominn og hins vegar það að það skiptir ekki nokkru máli. Ég hafði vonað að við værum komin yfir þessa 19. aldar hugsun um sekt og sakleysi, sannanir og réttlætingu, sannleika og lygi. Hefur póstmódernisminn ekkert kennt okkur?

Það er augljóst mál að drengurinn sem um ræðir er morðingi í huga ótal netverja. Ófáar húsmæður hafa setið grátandi fyrir framan tölvuskjáinn yfir myndum af hinum meinta morðingja. Bölbænir hafa verið sendar út til þessa drengs og ábyrgir heimilisfeður sem vilja umfram allt verja fjölskyldu sína og dýr hafa hótað að ganga í skrokk á einmitt þessum manni. Það er því augljóst að í huga flestra er hann sekur og er því augljóslega sekur samkvæmt póstmódernískum skilningi.

Það skiptir því engu máli hvort drengurinn kom nálægt brotthvarfi hundsins til handanheima eða ekki. Sameiginleg vitund fjölda einstaklinga hefur stimplað hann morðingja. Reynum nú að hafa okkur upp yfir gamaldags hugsanahátt um sannleika. Póstmódernisminn skildi allt of fátt eftir sig, en ég var þó að vona að hann hefði drepið sannleikshugtakið, kannski ekki eins og hund í íþróttatösku, en í það minnsta gengið af því dauðu. Forðumst mistök forfeðra okkar og lærum af þeim. Póstmódernísk greining er málið.