kolbeinn

Ég hef beðið lengi eftir því að kratarnir í Hafnarfirði finndu tæknikratalausnina út úr þeim vanda sem þeir eru í þegar kemur að álverinu í Straumsvík og mögulegri stækkun þess. Nú þarf ekki að bíða lengur. Tryggvi Harðarson, þingmannsefni, hefur stigið fram með tæknikratíska lausn svo sómi er að. Í hádegisfréttum mátti heyra hann útlista hugmyndir sínar um álverið. Þær eru einhvern veginn svona:

Ég er á mótti stækkun álversins í Straumsvík, í bil að minnsta kosti. Hins vegar gæti verið að einhvern tímann seinna væri sniðugt að stækka álverið. Þess vegna ætla ég að samþykkja deiliskipulagstillöguna sem kveður á um stækkun álversins, EKKI af því að ég vilji að það verði stækkað núna, heldur af því að kannski þarf að stækka það seinna. Sem sagt, ég er á móti stækkun núna, en ég vil fá heimild til stækkunar ef það þyrfti einhvern tímann seinna að stækka. Skilurðu?

Já það er ekki af tæknikrötum þessa lands skafið.

Í morgun keyrði ég Óttar og félaga hans á Laugaveginn svo þeir gætu heimtað nammi fyrir söng. Einu sinni vann ég í Eymundsson á öskudegi og sú lífsreynsla mun seint líða mér úr minni, enda varð hún til þess að þol mitt gagnvart ósamstæðum barnakór að gaula gamla nóa er mjög lítið. Krökkt var af krökkum í bænum, allir í múnderingu og með risastóra poka fyrir nammið.

Furðulegast búninginn sá ég þó hér á Hagamelnum áður en ég lagði af stað. Þrír drengir voru hér á ferð, allir búnir sínu besta skarti, en einn skar sig þó úr. Hann var í skjannahvítum arabarserk með klút á höfði og gylltan og svartan búnað til að halda honum föstum á höfðinu (veit ekki hvað það heitir). Hann var m.ö.o. eins og klipptur út úr Tinnabók og hefði hann verið svarthærður og -skeggjaður, hefði hann litið alveg eins út og kóngurinn í Sádi Arabíu sem maður sér reglulega í sjónvarpi. Eitt hafði hann þó fram yfir kónginn, nefnilega eftirlíkingu af hríðskotariffli sem hann skaut reglulega af upp í loftið með tilheyrandi hljóðum.

Nú skal ég vera síðastur til að gagnrýna búninga annarra barna á þessum degi, sendi Óttar enda út í ninjabúningi með sverð. En ég velti þessum búningi þó fyrir mér. Er staðalímynd okkar af aröbum orðin þannig að arabúningur er ekki fullkominn fyrr en með hríðskotarifflinum? Eða var þarna póstmódernískur gjörningur á ferð hjá barninu, einmitt til að rugla menn eins og mig í ríminu og afhjúpa fordóma okkar?

Ég veit það ekki. Í það minnsta var ekki samræmi í öllum búningum sem ég sá. T.a.m. var ein stúlka með allt of stór gleraugu sem hún hefði aldrei getað notað og einn sá ég sem var spidermann að neðan en batmann að ofan. Þannig að kannski er ekki að marka þetta.

John Lydon fékk verðlaun hjá Q tímaritinu við mikla athöfn árið 2001. Þá hélt hann þessa ræðu:

 Shut up!
I’ve got a few words for you.
Hello! This is the working class of England - I am one of them.
And all you posh bastards out there, too busy doing your fucking imitations, know where it comes from. [Points to screen behind him] The real deal. Me.
I want to say thank you to my family and friends. Stand up and let them know what a real Arsenal looks like!
Who wants it? Cos, come on, it don’t mean much to me…
One person I would like to say hello to is Kate Bush - I love you, your music is fucking brilliant. You know what, Kate we are worthy! That’s enough from me.
Now let’s get pissed.
Peace off..

Nú virðist lenskan vera sú í auglýsingageiranum að allar auglýsingar verða að vera fyndnar. Þetta er að sumu leyti ágætt, ekki er verra að geta hlegið í nokkur fyrstu skiptin sem maður sér einhverja auglýsinguna. En það er ansi fátt grín sem þolir að á það sé horft aftur og aftur, jafnvel nokkrum sinnum á kvöldi. Þess vegna gera auglýsingastofur núna margar auglýsingar með sömu karakterum við svipaðar aðstæður, en með nýju gríni í hvert sinn.

Eins og með annað grín er auglýsingagrín misfyndið. Sumt er ágætt en annað er skelfilegt. Þó að Viggi félagi minn leiki í nýju Domino auglýsingunum verður að segjast að þær eru vægast sagt ófyndnar. En hvað í ósköpunum gekk þeim til hjá auglýsingastofunni sem gerði auglýsinguna þar sem hann er að laga nærbuxurnar sínar?

Ég hefði viljað vera á þessum fundi. Jú sjáið til, það sem neytandinn vill er að ylja sér við þá tilhugsun að sá sem bjó til pizzuna hans hafi átt í vandræðum með nærbuxurnar sínar og hafi sífellt verið að laga þær til, iða sér í þeim og koma þeim þægilega fyrir, með sömu höndum og hann hnoðaði pizzuna þína með. Er ekki grínið komið aðeins út í öfgar?

Ég fæ, líklega eins og aðrir bloggarar, reglulega spam komment á bloggið. Ég skil aldrei tilganginn í þessu spami, yfirleitt eru þetta skilaboð sem samanstanda af löngum runum af handahófskenndum samhljóðum. Ég hef aldrei náð tilgangi þeirra sem senda þetta út. Nú fékk ég hins vegar nýja tegund af spami, spam sem varla er hægt að líta á öðruvísi en sé móðgun við þær litlu gáfur sem maður þó býr yfir. Það hljóðar svo:

HI! I’ve have similar topic at my blog! Please check it..
Thanks.

Síðan kemur tengill svo að ég geti nú skoðað bloggsíðu þessa vinsamlega ábendanda og séð hvað hann sagði sem svipaði svo mínu. Og hvert er urlið? Jú heimasíða google! Er virkilega einhver þarna úti sem hugsar með sér: Nú sendi ég link á gúgl undir yfirskyni komments, það eru ekki miklar líkur á að einhver sem heldur úti bloggsíðu viti hvað gúgl er. Eða græða þeir eitthvað á því að maður nefni urlið og er ég kannski með þessari færslu búinn fullnægja þeirra villtustu spamdraumum af því að ég nefndi heimasíðuna? Ég mun aldrei skilja þetta.

Það er hins vegar skemmtilegt til þess að hugsa að spam er viðbjóðsleg niðursoðin og samanpressuð kjötvara. Að nota það yfir ruslpóst er vísan í Monty Python þátt þar sem allt sem var á matseðlinum innihélt spam í einhverju formi. Einhverjir málfarsráðunautar hafa gert tilraunir til að íslenska spam og með vísan í kjötjukkið viljað kalla ruslpóstinn kæfu. Það er ágætisorð en seint held ég að það muni vinna sér þegnrétt í málinu fram yfir ruslpóst, eða bara einfaldlega spam.

Er þetta besti texti í heimi?

Ain’t it just like the night to play tricks when you’re tryin’ to be so quiet?
We sit here stranded, though we’re all doin’ our best to deny it
And Louise holds a handful of rain, temptin’ you to defy it

Ó já. Þegar ég heyri þennan texta, þá heyri ég lagið með, þá get ég ég ekki annað en sagt að svo sé málið. I didn´t mean… Fyrir þá sem ekki þekkja kemur textinn:

Ain’t it just like the night to play tricks when you’re tryin’ to be so quiet?
We sit here stranded, though we’re all doin’ our best to deny it
And Louise holds a handful of rain, temptin’ you to defy it
Lights flicker from the opposite loft
In this room the heat pipes just cough
The country music station plays soft
But there’s nothing, really nothing to turn off
Just Louise and her lover so entwined
And these visions of Johanna that conquer my mind

In the empty lot where the ladies play blindman’s bluff with the key chain
And the all-night girls they whisper of escapades out on the “D” train
We can hear the night watchman click his flashlight
Ask himself if it’s him or them that’s really insane
Louise, she’s all right, she’s just near
She’s delicate and seems like the mirror
But she just makes it all too concise and too clear
That Johanna’s not here
The ghost of ‘lectricity howls in the bones of her face
Where these visions of Johanna have now taken my place

Now, little boy lost, he takes himself so seriously
He brags of his misery, he likes to live dangerously
And when bringing her name up
He speaks of a farewell kiss to me
He’s sure got a lotta gall to be so useless and all
Muttering small talk at the wall while I’m in the hall
How can I explain?
Oh, it’s so hard to get on
And these visions of Johanna, they kept me up past the dawn

Inside the museums, Infinity goes up on trial
Voices echo this is what salvation must be like after a while
But Mona Lisa musta had the highway blues
You can tell by the way she smiles
See the primitive wallflower freeze
When the jelly-faced women all sneeze
Hear the one with the mustache say, “Jeeze
I can’t find my knees”
Oh, jewels and binoculars hang from the head of the mule
But these visions of Johanna, they make it all seem so cruel

The peddler now speaks to the countess who’s pretending to care for him
Sayin’, “Name me someone that’s not a parasite and I’ll go out and say a prayer for him”
But like Louise always says:
“Ya can’t look at much, can ya man?”
As she, herself, prepares for him
And Madonna, she still has not showed
We see this empty cage now corrode
Where her cape of the stage once had flowed
The fiddler, he now steps to the road
He writes ev’rything’s been returned which was owed
On the back of the fish truck that loads
While my conscience explodes
The harmonicas play the skeleton keys and the rain
And these visions of Johanna are now all that remain

En svo er náttúrulega alltaf þessi:

With your mercury mouth in the missionary times,
And your eyes like smoke and your prayers like rhymes,
And your silver cross, and your voice like chimes,
Oh, who among them do they think could bury you?
With your pockets well protected at last,
And your streetcar visions which you place on the grass,
And your flesh like silk, and your face like glass,
Who among them do they think could carry you?
Sad-eyed lady of the lowlands,
Where the sad-eyed prophet says that no man comes,
My warehouse eyes, my Arabian drums,
Should I leave them by your gate,
Or, sad-eyed lady, should I wait?

With your sheet-metal memory of Cannery Row,
And your magazine-husband who one day just had to go,
And your gentleness now, which you just can’t help but show,
Who among them do you think would employ you?
Now you stand with your thief, you’re on his parole
With your holy medallion which your fingertips fold,
And your saintlike face and your ghostlike soul,
Oh, who among them do you think could destroy you
Sad-eyed lady of the lowlands,
Where the sad-eyed prophet says that no man comes,
My warehouse eyes, my Arabian drums,
Should I leave them by your gate,
Or, sad-eyed lady, should I wait?

Er búinn að vera hugsa lengi um það á hvað þetta nýja fréttastef hjá Rúv minnir mig. Sat svo á morgun á Kaffitári að þýða nýjustu snilldina, Suðandi stuð, þegar ég heyrði stefið. Leit í kringum mig og hugsaði um hver væri svo bíræfinn að hlusta á útvarpið á fjölsóttu kaffihúsi. Þá tók kona á næsta borði við mig upp símann og svaraði og um leið hætti stefið.

Jæja nú á að fara að eyðilegga Kjöl til þess að Selfyssingar komist hraðar til Akureyrar og Reykvíkingar þurfi að keyra 47 km. skemur þangað og Akureyringar sömuleiðis í bæinn. Fyrir skitna 47 km. á að hleypa mörghundruð bílum á dag á hálendið og áætlanir kveða á um að þeir verði ríflega þúsund eftir einhver ár. Dettur einhverjum í hug að svæðið þar í kring verði hið sama eftir?

Það hefur hins vegar vakið athygli mína að í umræðum um þennan veg hefur enginn rætt um að einkaaðilarnir sem ætla sér að leggja veginn muni greiða fyrir landið. Það er búið að gera kostnaðaráætlun, um 4,2 milljarða, en engar samningaviðræður hafa farið fram við ríkisvaldið um landsvæðið. Það segir manni ekki annað en menn ætla ekki að greiða krónu fyrir landið. Þingmaður Sjálfstæðisflokksins og vinir hans ætla sér að fá landið gefins og rukka síðan fyrir umferð um það um aldur og ævi.

Veiti ríkisvaldið leyfi fyrir þessari vegagerð - sem væri hið mesta óráð - verður að sjálfsögðu að tryggja að greitt verði fyrir það landsvæði. Menn fá ekki gefins hluta af hálendinu og rukka menn fyrir að fara inn á það bara fyrir einhvers konar misskilda samfélagssþjónustu sem felst í því að stytta leiðina til Akureyrar.

…er í boði Ian Flemings, úr sögu hans um njósnara hennar hátignar James Bond Þrumufleygur sem kom út hjá Bókaútgáfunni Hildi árið 1965.

Konur eru oft athugulir og góðir bílstjórar, en mjög sjaldan fyrsta flokks. Yfirleitt fannst Bond þær fremur hættulegar, lét þær alltaf hafa nóg pláss á veginum og var við öllu búinn. Fjórar konur í bíl fannst honum hámark allrar áhættu og tvær konur næstum því dauðadómur. Konur geta aldrei þagað í bíl, og um leið og þær tala þurfa þær að horfa hver á aðra. Þeim er ekki nóg að tala saman. Þær verða að sjá svipbrigði hinna, ef til vill til þess að sjá hvað býr að baki orðunum eða til þess að sjá hvaða áhrif þeirra eigin orð hafa. Svo að tvær konur í framsætinu taka aldrei eftir veginum fyrir framan sig og fjórar konur eru helmingi hættulegri, því bílstjórinn þarf ekki aðeins að heyra og sjá hvað sú í framsætinu er að segja, heldur einnig, hvað hinar tvær fyrir aftan eru að tala um, því svoleiðis eru konur.

En þessi stúlka ók einsog karlmaður. Hún beitti allri athyglinni að veginum og ökuspeglinum, áhaldi, sem konur nota mjög sjaldan nema til þess að snyrta sig í framan. Og sjaldgæft af konu að vera: henni fannst eins gaman og karlmanni að finna hvernig vélin gekk, skipta á réttum tíma og nota bremsurnar.

Stórkostulegust er þó lýsingin á því þegara Bond virðir stúlkuna fyrir sér og finnur til löngunar til líkamlegs samræðis með henni.

Bond fannst hún líta út fyrir að vera viljaföst, skaprík, tilfinninganæm kona - yndisleg Arabemeri sem leyfði engum að ríða sér nema hestamanni með stállendar og flauelshendur og aðeins með beizli og méli - og aðeins þegar hann hefði vanið hana. Það hvarflaði að Bond að gaman væri að reyna kraftana við hana. En það yrði að vera einhverntíma seinna. Núna var annar maður í hnakknum. Honum yrði fyrst að kasta af baki.

Athyglisverð eru ummæli Ingibjargar Sólrúnar Gísladóttur í Fréttablaðinu í dag:

Ég hef ekki enn kynnst þeim sveitarstjórnarmanni sem ber ábyrgð á rekstri sveitarfélags sem treystir sér til þess að hafna atvinnutækifæri sem býðst fyrir byggðarlagið.

Þá veit maður eftir hvaða hugmyndafræði Samfylkingin stýrir sveitarfélögum og ISG hafði að leiðarljósi sem sveitarstjórnarmaður í Reykjavík. Það er eins gott að álverin sóttu ekki um lóðir í hrönnum í Reykjavík, Ingibjörg hefði samþykkt þau öll. Og raunar hvað sem er skv. þessu. Kjarnorkuver, vopnaverksmiðjur… hvað sem er ef með því bjóðast atvinnutækifæri fyrir byggðarlagið.