kolbeinn

Við feðgar vorum á rölti um bæinn í gær eftir barnaafmæli. Röltum m.a. á sögusýningu Landsbankans og aðstandendur fá prik fyrir hana. Við vorum báðir hrifnir og Óttar stóð lengi og virti líkanið af miðbæjarbrunanum fyrir sér. Eins fannst okkur gömlu tölvurnar áhugaverðar sem og bankastarfsmaðurinn í Bankastrætinu með umferðarnið þarsíðustu aldamóta fyrir utan gluggann. Þá var öllum gefið eitthvað, molar og slikkerí, og sagnfræðingurinn fékk sögu bankans sem enn hefur nú ekki verið opnuð.

Á leiðinni heim komum við við í búð og keyptum í matinn. Þegar við gengum síðan fram hjá gamla bankahúsinu í Bankastræti vildi Óttar ræða peningamál við mig. Í stuttu máli skildi hann ekki þörfina fyrir peninga. Af hverju í ósköpunum þessir litlu miðar skiptu einhverju máli. Ég, mótaður af kapítalísku samfélagi, týndi til ókosti vöruskipta, vesen að fara í búðir þannig o.s.frv. Hann var hins vegar ekki að hugsa um vöruskipti, hann vildi einfaldlega að allt væri ókeypis.

Hvernig sem við ræddum þetta þá tókst mér ekki að útskýra fyrir honum, eða mér, af hverju peningar þyrftu að vera til. Allt væri bara ókeypis og allir næðu í það sem þeir þörfnuðust. Ég spurði hann hvort hann héldi ekki að einhverjir tækju meira en aðrir og hvort nóg yrði til af öllu. Hann hafði litlar áhyggjur af því, ef einhver vildi svindla yrði hann að eiga það við samvisku sína. Þá taldi hann af og frá að menn myndu leggjast í leti og ómennsku fyrst þeir þyrftu ekkert að vinna og allt væri ókeypis. Hver mundi nenna því? Og auðvitað búa menn til það sem þeir þurfa til að lifa, annars deyja þeir! Og öllum líður vel!

Æ já, væri það ekki bara fínt?

This entry was posted on Monday, January 15th, 2007 at 1:20 am and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.