Eitt af því sem Palli á er X-box tölva með sjittlód af sjónvarpsþáttum og bíómyndum inni á. Ein þeirra mynda er Coming to America. Hún minnir mann á að einu sinni var Eddy Murphy mjög fyndinn, en síðan gerðist eitthvað. En hvað varð um Arsenio Hall? Var hann ekki þáttastjórnandi og seleb? Hann er assgoti flotur í þessari mynd, leikur ýmis hlutverk og góður í þeim öllum, bestur þó sem klerkurinn. Hvarf hann bara eftir þetta eða hvað?
Heima hjá Palla fann ég gamla bók eftir Alistair Maclean. Ég las töluvert af þessum bókum þegar ég var unglingur en fékk svo leið á þeim. Ég var búinn að gleyma hve ótrúleg karlremba birtist í þessum bókum. Konurnar eru allar fallegar, vitlausar og gjörsamlega hjálparlausar. Þessi setning úr bókinni, Til móts við gullskipið, er gott dæmi um víðsýni skotans knáa.
En hvað sem þessu viðtæki leið, gat grunur okkar ekki fallið á ungfrú Harcourt. Við vissum, að hana skorti áræði og greind til slíkra verka. Og satt að segja - hún var allt of falleg til þess.
Enn og aftur er mér illt í maganum vegna hláturskrampa sem fást við lestur á pistlum Mark Steel. Það sem hlægði mig mest nú var tillaga hans um að Beckham yrði látinn taka við New Labour af Gordon Brown.
What a cracking New Labour line he came up with on announcing his new 25 million quid-a-year job. He was taking it because of “the challenge of spreading football to America”. Just as slave traders went into business because of the challenge of spreading the joy of sugar-picking to Jamaica.
Og áfram heldur hann.
In some ways this is a British tradition, to be embarrassed about greed. Even during Thatcher’s reign, sportsmen who went to apartheid South Africa would make statements such as: “This is a tour that can help build the reforms needed in the community,” rather than: “Fuck me, I can buy a speedboat.”
And Tories would justify tax cuts because: “This will boost the economy”, rather than begin a political broadcast with “Yaaaahoooo - and bollocks to the Health Service - because I’m not ill.”
Annars má lesa alla pistla hans hér.
Sumir segja að 9/11 sé eitt stórt samsæri uppdiktað af Ísólfi Gylfa Pálmasyni. Um morguninn þannn 9. september árið 2001 loguðu fréttalínur af frásögnum af kaupum Ísólfs á jörð fyrir austan; þaðan sem hann er. Ísólfur varðist frétta, fram yfir hádegi, þá virtust fréttamiðlar vera uppteknir af öðru. Svar Ísólfs er enn óbirt.
Sá þetta hjá Arngrími. Þetta er sniðugt. Þetta útskýrir líka ýmislegt.
| Make A Quiz | More Quizzes | Grab Code
Nú er Palli farinn til Tælands ásamt með Hönnu. Það er gott í tvennum skiningi; Fyrir það fyrsta skemmta þau sér væntanlega konunglega þar eystra við heilsusamlegt líferni og í öðru lagi leigi ég íbúðina hans á meðan hann er í burtu. Ég er því kominn í Vesturbæinn og verð hér fram á haust. Er það vel.
Það er ekki annað hægt en að taka ofan af fyrir Valgerði Sverrisdóttur fyrir að birta áður leynilega viðauka við samninga við Bandaríkjamenn um herinn. Hver svo sem tilgangur hennar er með þessu þá á þetta auðvitað að vera uppi á borðinu. Þetta er nokkuð merkileg lesning og margt athyglisvert sem þar kemur í ljós.
T.d. er ekki annað hægt en að hlæja vandræðalega þegar maður rifjar upp hve stoltir ráðamenn Íslands voru þegar þeir náðu þeim samningum við Bandaríkjamenn að þeir myndu skilja eftir eignir sínar þegar þeir færu. Rjóðir í framan af sjáfsánægju sátu ráðamenn fyrir svörum og töluðu um að þeir hefðu náð góðum samningum, staðið sig voða voða vel. Í ljósi þessa er athyglisvert að lesa viðauka frá 8. maí árið 1951. Þar stendur:
Allar aðrar eignir, sem Bandaríkin hafa lagt til og eru á Íslandi samkvæmt samþingi þessum, skulu haldast í eigu þeirra, unz samningur þessi fellur úr gildi, en þá skulu þær verða eign íslenzka ríkisins án endurgjalds til Bandaríkjanna, að öðru en því sem segir í tölulið 4 hér á eftir.
Í lið 4 segir síðan að ef Íslendingar segi samningnum einhliða upp, muni þessar sömu eignir verða í eign Bandaríkjanna. Maður veltir því þess vegna fyrir sér í hverju þessi miklu samningssigur íslenskra ráðamanna var fólginn.
Enn athyglisverðara er að lesa um hvernig Bjarni Benediktsson semur fyrir hönd íslenska ríkisins um svæði þau sem herinn fékk:
Eigi er Bandaríkjunum skylt að afhenda Íslandi samningssvæðin við lok samnings þessa í sama ástandi, sem þau voru í, er Bandaríkin fengu þau til afnota.
Og enn verður það athyglisverðara:
Þó skulu Bandaríkin við brottför af samningssvæðunum, eftir því sem verður við komið, flytja burtu úrgangsefni, eyða þeim eða á annan hátt ganga frá þeim.
Nú er það alveg ljóst að Bandaríkjamenn þurftu einmitt ekki að hreinsa úrgangsefni eftir sig. Það kemur s.s. í ljós við birtingu þessara viðauka að Geir H. Haarde og Halldór Ásgrímsson sömdu þannig af sér að viðaukinn frá 1951 stóð ekki - hlutur Íslendinga var verri eftir samningana.
Það er hálfankannanlegt að blogga um jóladagatal sjónvarpsins nú í janúar en hvað um það. Kjarri félagi minn, sem nú er í Liverpool, heldur nenfilega úti stórskemmtilegu bloggi Á frívaktinni og þar heitir kommentakerfið Klængur sniðugi. Það varð til þess að ég fór að rifja upp þessa stórskemmtilegu þætti, sem ég held að hafi verið endursýndir í fyrra eða hitteðfyrra.
Ég held að þetta sé besta jóladagatal sem ég hef séð og ég hef séð þau öll síðustu átta ár og einhver fyrir það. Það var alltaf eitthvað skemmtilegt að gerast, fyndinn texti og sniðugir karakterar við skemmtilegar aðstæður - allt eins og á það á að vera. Þeir Davíð Þór og Steinn Ármann hittu þarna sannarlega á réttar nótur og mættu gera meira af þessu.
Líkur þar með þessari ferð eftir þjóðvegi minninganna.
Við feðgar vorum á rölti um bæinn í gær eftir barnaafmæli. Röltum m.a. á sögusýningu Landsbankans og aðstandendur fá prik fyrir hana. Við vorum báðir hrifnir og Óttar stóð lengi og virti líkanið af miðbæjarbrunanum fyrir sér. Eins fannst okkur gömlu tölvurnar áhugaverðar sem og bankastarfsmaðurinn í Bankastrætinu með umferðarnið þarsíðustu aldamóta fyrir utan gluggann. Þá var öllum gefið eitthvað, molar og slikkerí, og sagnfræðingurinn fékk sögu bankans sem enn hefur nú ekki verið opnuð.
Á leiðinni heim komum við við í búð og keyptum í matinn. Þegar við gengum síðan fram hjá gamla bankahúsinu í Bankastræti vildi Óttar ræða peningamál við mig. Í stuttu máli skildi hann ekki þörfina fyrir peninga. Af hverju í ósköpunum þessir litlu miðar skiptu einhverju máli. Ég, mótaður af kapítalísku samfélagi, týndi til ókosti vöruskipta, vesen að fara í búðir þannig o.s.frv. Hann var hins vegar ekki að hugsa um vöruskipti, hann vildi einfaldlega að allt væri ókeypis.
Hvernig sem við ræddum þetta þá tókst mér ekki að útskýra fyrir honum, eða mér, af hverju peningar þyrftu að vera til. Allt væri bara ókeypis og allir næðu í það sem þeir þörfnuðust. Ég spurði hann hvort hann héldi ekki að einhverjir tækju meira en aðrir og hvort nóg yrði til af öllu. Hann hafði litlar áhyggjur af því, ef einhver vildi svindla yrði hann að eiga það við samvisku sína. Þá taldi hann af og frá að menn myndu leggjast í leti og ómennsku fyrst þeir þyrftu ekkert að vinna og allt væri ókeypis. Hver mundi nenna því? Og auðvitað búa menn til það sem þeir þurfa til að lifa, annars deyja þeir! Og öllum líður vel!
Æ já, væri það ekki bara fínt?
Hún var sérkennileg fréttin á forsíðu Fréttablaðsins um að stóraukin framlög til Háskóla Íslans væru Tímamót í íslenskri skólasögu. Ekki verður annað séð en að sá skilningur komi frá blaðamanni, í það minnsta fann ég hvergi að vitnað væri til ummæla einhvers með þessu. Nú skal ég verða síðasti maðurinn til að kvarta yfir auknum útgjöldum til Háskóla Íslands. Ég verð hins vegar að játa það að mér finnst að þessi ummæli séu til merkis um það að stjórnvöldum hefur tekist að prógrammera hugsun okkar um menntamál meira en góðu hófu gegnir.
Staðreyndin er nefnilega sú að HÍ hefur verið í viðvarandi fjársvelti undanfarin ár, ef ekki áratugi. Þetta hafa allir rektorar skólans viðurkennt og barátta stúdenta hefur að mestu staðið um aukin fjárframlög. Margar skorir, t.a.m. íslenskuskor, búa við það að geta ekki ráðið í stöður sem losna og ég veit að víða hafa verið lausar stöður í fjölda ára sem ekki er til fjárveiting fyrir að ráða í.
Ríkisvaldið hefur s.s. haldið skólanum í fjárhagslegri spennitreyju um langa hríð. Nú á að auka útgjöldin til skólans og er það hið besta mál. En að líta á það sem tímamót í íslenskri skólasögu hlýtur að vera dálítið vel í látið. Það eru kannski tímamót í skilningi Sjálfstæðis- og Framsóknarflokks á menntun og mikilvægi hennar og stöðu Háskóla Íslands. En þeir sem muna aftur fyrir 1991 muna þá tíð að HÍ kvartaði ekkert sérstaklega mikið yfir því að þar vantaði mikla fjármuni. Vissulega kom það fyrir, en viðvarandi fjársvelti er ekki hægt að ræða um fyrr en eftir að Sjálfstæðisflokkurinn tók við völdum.
——
Prik dagsins fær Þórarinn Þórarinsson fyrir ummæli í dómi um nýja mynd Mel Gibson: Hér mætast Tinnabókin Fangarnir í Sólhofinu og fyrsta Rambómyndin í hörkuspennandi uppgjöri einstaklingsins við ofureffli andstæðingana. Það er náttúrulega bara snilld að vísa til Tinnabókar í dómi um nýja Hollywoodmynd.