viðtalsæði
Hvað er eiginlega með þetta viðtalsþáttaæði sem tröllríður öllu hjá Rúv? Það er varla framleiddur sá sjónvarpsþáttur hjá ríkissjónvarpinu sem byggir ekki upp á einföldustu og elstu hugmynd sjónvarpsins, borði og stólum, viðmælendum og tveimur, þremur myndavélum. Fyrir utan Stundina okkar og Spaugstofuna man ég nú bara ekki eftir íslenskum sjónvarpsþætti nú um mundir sem byggir ekki á þessu konsepti.
Kastljós, Sunnudagskastljós, Tíu fingur, Jón Ólafs, Út og suður - ég er eflaust að gleyma einhverju. Persónulega er ég búinn að fá hundleið á þessum þáttum, þó að það fari að sjálfsögðu eftir viðmælendum. Á sama tíma er ekki hægt að búa til leikið íslenskt sjónvarpsefni. Ekki einu sinni einfalda framleiðslu eins og jóladagatalið, heldur þarf að sýna gamla seríu í þriðja skiptið.
Ekki veit ég hvað veldur. Níska ráðamanna, öfug forgangsröðun, eða einfaldlega forvitni Íslendinga um náungann og hvað hann hefur fyrir stafni. Þetta er hins vegar fulleinsleit framleiðsla fyrir minn smekk, það eina sem breytist er hvar talað er við fólkið, í sjónvarpssal, á heimili sínu, eða úti á landi og þá oftar en ekki úti undir berum himni.