að skipta við Bill Gates. Að hugsa sér að hanna stýrikerfi þannig að það hafi alltaf vit fyrir manni. Að maður greinilega slíkur heimskingi fyrst maður hefur keypt vöruna þína að það sé rétt að tví- og þrítyggja allt ofan í þig og treysta því ekki að þú gætir viljað hafa hlutina svona en ekki hinsegin.
Að lokum legg ég til að Framsóknarflokkurinn verði lagður í eyði.
Það er gaman að sjá í hve mikilli vörn Framsóknarflokkurinn er nú um mundir. Ekki veit ég hvern þeir ætla að blekkja með þessu exbé dæmi sínu, en verði þeim að því. Nýverið skaust Óskar Bergsson fram á ritvöllinn og varði þann mikla fjáraustur sem Framsóknarflokkurinn mun eyða í þessar kosningar. Þar reynir hann að telja okkur trú um það að það sé eingöngu upplýsingaást flokksins sem knýr hann út í auglýsingaaustrið. Flokknum sé fyrirmunað að koma því til skila til kjósenda hve frábær stefna hans er, hve ótrúlega vel hann hefur staðið sig hingað til og hve stórkostlegt fólk frambjóðendur hans eru án allra auglýsinganna.
Niðurstaða Óskars er sú að þetta sé vegna þessa að Tíminn er hættur að koma út. Þeir sem muna eftir honum geta velt því fyrir sér hvort um ofmat er að ræða hjá Óskari eða ekki, en látum það liggja á milli hluta. Hins vegar má velta því fyrir sér hvort það er ekki einfaldara fyrir Framsóknarflokkinn að hefja útgáfu blaðs á ný - fyrst ást þeirra á sannleikanum er slík. Er ekki heilög skylda slíkra sannleiksleitandi riddara að upplýsa almenning reglulega um stefnu sína og ágæti, ekki bara á fjögurra ára fresti?
Hins vegar er merkilegt hvað Framssóknarflokknum virðast mislagðar hendur í þessari upplýsingagjöf sinni. Þrátt fyrir einlægan vilja til að koma sannleikanum á framfæri var ekki annað að sjá fyrir síðustu alþingiskosningar en að Framsókn væri einn helsti stjórnarandstöðuflokkur landsins. Þar virðist eitthvað hafa skolast til hjá upplýsingagjöfunum. Eins verður ekki annað séð en að fyrir komandi borgarstjórnarkosningar hafi tekist að hóa saman nýu, fersku og ungu fólki og stofna nýtt framboð, exbé. Nú eigi sko að taka til hendinni eftir óstjórn Reykjavíkurlista Vinstri grænna, Samfylkingar og Framsóknarflokksins.
Líklega er eina ráð flokksins að eyða meiri fjármunum til að leiðrétta þennan leiða misskilning. Ekki vill flokkur sem fórnar slíkum fjármunum til þess eins að upplýsa almenning um sannleikann að fólk kjósi hann kannski á röngum forsendum.
Að lokum legg ég til að Framsóknarflokkurinn verði lagður í eyði.
Fátt fer meira í taugarnar á mér en Framsóknarmenn. Eini ljósi punkturinn er sá að ég er fráleitt einn um þær tilhneygingar. Reglulega hitti ég fólk sem þráir ekkert heitar í íslenskri pólitík en að þessu illkynja æxli verði endanlega útrýmt af þjóðarlíkamanum. Það þarf svo sem ekki endilega að rætast, en þó er það þannig að því færri bitlingum sem flokkurinn getur útbýtt því færri framagosar og spenatottarar nenna að púkka upp á flokkinn.
Nú er Siv Friðleifsdóttir að úskýra fyrir alþjóð af hverju það skipti í raun engu máli að hún vinni hjá þjóðinni sem heilbrigðisráðherra, hún hafi í raun ekkert með óánægju ófaglægs starfsfólks á hjúkrunarheimilum að segja. Hún beri að vísu ábyrgð eins og öll þjóðin, en ekki sé hægt að krefja hana um neitt meira en hvern annan Íslending í þessu máli. Hvurslags málflutningur er þetta? Heilbrigðisráðherra ætlar að sitja á rassgatinu og vona að eitthvað komi út úr samningum á milli deiluaðila. Meira getur hann ekki gert. Er þetta fólk orðið svo blindað á eigin stöðu að það reiknar ekki með því að við viljum að þau geri aksjúallí eitthvað í vinnunni. Það sé nóg að vera lengi í Framsóknarflokknum, þá færðu ráðherrastól og þarft ekki að vinna neitt framar. Það virkaði allavega fyrir Jón Kristjánsson og virkar enn.
Annars er þetta óþolondi árátta hjá stjórnvöldum. Eitthvað batterí er búið til sem sér um ákveðið mál, t.d. Samtök fyrirtækja í heilbrigðisþjónustu. Komi síðan upp kjaradeila þá firra ráðamenn sig allri ábyrgð og benda á batteríið sem á að sjá um málið. Þetta kemur mér ekkert við, ég er ekki í forsvari [setjið viðeigandi stofnun hér inn]. Þetta heyrir maður í öllum kjaradeilum borgarstarfsmanna, þá er það kjaranefnd sveitarfélaga.
Þetta fólk gleymir því hins vegar að við kusum það til að gera eitthvað, ekki bara til að ráða fólk í vinnu til að gera það fyrir það.