kolbeinn

Björn Ingi Hrafnsson fer mikinn þessa dagana, enda á fullu í kosningaslag hér í borginni. Í gær skrifaði hann athyglisverða grein undir fyrirsögninni Meirihluti borgarbúa vill taka upp skólafatnað. Þar leggur hann út frá skoðanakönnun Fréttablaðsins um þetta mál, en Björn hefur einmitt talað fyrir því og gott ef ekki stýrt nefnd um það, man það ekki alveg.

Þetta er í sjálfu sér hin fínasta grein. Mér finnst bara alltaf jafngaman að sjá þegar Framsóknarmenn fullyrða eitthvað út frá skoðanakönnunum. Þeir eru nú ekki vanir því að ríða feitum hesti frá slíkum. Þess vegna er yfirleitt ekki að marka þær, þær gefa vísbendingu um eitthvað, eru nú enginn lokadómur o.s.frv. Nú datt Bingi hins vegar á könnun sem sýnir að hugmynd sem hann hefur talað fyrir nýtur fylgis. Þá er ekkert meira en fullkomlega að marka könnunina, engir fyrirvarar settir.

Ég bíð enn eftir að Bingi túlki aðra nýlega könnun sama blaðs um fylgi flokkanna í borginni. Þá birtir hann væntanlega pistilinn 97% borgarbúa hafna Framsóknarflokknum!

Ég verð að játa það að ég er ekki mikið inni í því sem er að gerast í Frakklandi. Ég skil vel gremju ungs fólks sem vill ekki að því verði sagt upp fyrirvaralaust. Síðan er manni sagt að eitthvað verði að gera í Frakklandi, þar sem atvinnuleysi ungs fólks er yfirgengilegt. Ég hef m.ö.o. tekið hina fullkomnu kratalínu í málinu að bíða eftir því hvor skoðunin verði ofan á.

Hins vegar get ég ekki að því gert að ég öfunda Frakka. Mikið hlýtur að vera gaman að búa í þjóðfélagi þar sem menn fara út á götur og mótmæla því sem þeim finnst misfarast í stjórnun landsins. Þar sem menn segja sína skoðun umbúðalaust og hætta helst ekki fyrr en einhver niðurstaða er komin í málið. Þar sem lýðræðið snýst ekki bara um að kokgleypa auglýsingar stjórnmálaflokka á fjögurra ára fresti og setja kross á blað. Jamm, Frakkar eru fínir.

Í fréttum Rúv klukkan átta í morgun mátti heyra ansi furðulega fréttaskýringu. Eftir ágætis umfjöllun um mótmæli í Hvíta Rússlandi, hörku lögreglunnar, fangelsanir og beytingu hersins, ákvað fréttamaður að fara nokkrum orðum um Alexander Lúkasjenkó. Kom þar fram að hann hefði setið sem forseti í 12 ár sem er vissulega satt og rétt. Síðan klikkti fréttakonan út með því að súmmera þau ár upp og lauk þannig fréttinni: Á þeim tíma hefur hann viðhaldið efnahagslegum og pólitískum stöðugleika í landinu.

Nú játa ég það skýlaust að ég hef ekki hugmynd um efnahagsástand í Hvíta Rússlandi. Vel má vera að þar hafi ríkt mikill stöðugleiki undir stjórn Lúkasjenkós. Hitt á ég erfiðara með að kaupa að þar hafi ríkt pólitískur stöðugleiki. Sérstaklega í frétt sem fjallar um fjöldahandtökur mótmælenda og vafasamar kosningar. Vissulega ríkir ákveðinn stöðugleiki undir harðstjórn, en er það ekki eins og að segja að það sé alltaf ró og friður á heimili þar sem fjölskyldufaðir ber hvern þann sem hefur hátt?

Halldór Ásgrímsson hefur oftar en ekki sýnt gríðarlega stjórnkænsku svo leiftrar af honum. Halldór virðist vera beintengdur við flestalla Íslendinga, hann skynjar þarfir þeirra og þrár og breytir í samræmi við þær. Þar að auki er Halldór flestum öðrum Íslendingum alþjóðlegri, utanríkisráðherra til margra ára, sjóaður í klækjum hinna alþjóðlegu stjórnmála. Uppljóstranir Fréttablaðsins í gær um spádómsgáfu ráðherrans þurfa því ekki að koma á óvart, þrátt fyrir að þær lýsi framsýni sem áður hefur aðeins verið tengd við vitranir.

Halldór upplýsir nefnilega að hann hafi grunað að Bandaríkjamenn myndu draga herlið sitt á brott frá Íslandi. Og hann var ekki að ræða um að grunur hafi kviknað í síðustu viku. Ó nei! Vegna þessa gruns hélt Hallór ræðu á miðstjórnarfundi Framsóknarflokksins þar sem hann gerði fulltrúum grein fyrir þeirri stefnubreytingu stjórnarinnar að herinn yrði ekki neyddur til að vera hér gegn vilja sínum. Og þetta var 11. nóvember 2005, fyrir 4 mánuðum síðan!!! Og ekki nema tæpum 3 árum eftir að Bandaríkjamenn tilkynntu íslenskum stjórnvöldum um brottför sína.

Maður getur næstum séð viðræðufundi Halldórs og Bush fyrir sér.

Bush: Well Mr. Asgrimsson. I regret to tell you that we must reposition our aircrafts in a different location. They are needed elsewhere.

Dóri: Yes Mr. Bush. So you will keep your aircrafts to defend Iceland.

Bush: No Mr. Asgrimsson. As I told you we need those planes to bomb those terrorist bastards in Iraq and Iran and wherever the hell they are!

Dóri: Ok. The aircrafts stay in Iceland because of the terrorist threat.

Bush: No! Those bloody terrorists must be bombed! They are not in Iceland! There is no threat to Iceland! We must bomb terrorists!

Dóri: Ok! Terrorist threat! Planes stay! Got´cha!

[samband slitnar]

Bush við aðstoðarmann: He´s never gonna get it! Just remove those planes so we can bomb us some terrorists.

Ísland úr Nató
Ísland úr Nató
Ísland úr Nató og herinn fór!

Í gær heyrði ég fréttir um að hyllti undir samkomulag um vatnalagafrumvarpið og í dag kom í ljós að þeir fréttir voru réttar. Það er svo sem hið besta mál að samkomulag náist um umdeild mál. Maður gæti ímyndað sér að við rökræður á þinginu hefðu menn komist að því að hinn aðilinn hefði nokkuð til síns máls, hlutirnir væru kannski ekki alvega svartir og hvítir og því ekki úr vegi að komast að málamiðlun. Sú virðist hins vegar ekki hafa verið raunin í þessu máli, a.m.k. ef marka má fregnir af málinu. Nei, það sem virðist hafa rekið þingmenn til að ná saman í þessu máli eru sameiginlegar áhyggjur þeirra af eigin ímynd og ímynd vinnustaðar síns.

Ég vissi svo sem að ímyndir tröllriðu öllu í þjóðfélaginu í dag. Nú þegar annar hver þáttur sjónvarpsstöðva fjallar um útlit og lífsstíl, tískulöggur landsins fá betri aðstöðu til predikunar yfir lýðnum en nokkru sinni fyrr og heill stjórnmálaflokkur kaupir sér áframhaldandi setu í ríkisstjórn með ímyndarútfærslum eins og Framsóknarflokkurinn gerði og fékk markaðsverðlaun fyrir. En að afstaða til sérstakra mála færi eftir áhyggjum þingmanna af þeirri ímynd sem þjóðin hefur af þeim - ekki sem einstökum stjórnmálamönnum, ekki einu sinni stjórnmálaflokkum í heild sinni - heldur þingmönnum yfir höfuð, það vissi ég ekki.

Hvað halda menn að eigi að gerast á alþingi? Er ekki hlutverk þingmanna að fara í pontu og rökstyðja mál sitt? Ef þeir telja að það séu rök í máli þeirra um eignarhald á vatni að lesa ljóð eftir Jónas Hallgrímsson, er það þá ekki bara fínt? Móðir mín last iðulega Óhræsið fyrir mig sem rök í fjölskyldudeilu um hvað ætti að vera í jólamatinn og það virkaði lengi vel. Það var ekki fyrr en ég var orðinn harðnaður unglingur að ég samþykkti að leggja mér rjúpu til munns.

Stjórnarliðum, sem píska þingið áfram í krafti meirihlutastjórnar, hefur hins vegar tekist að láta eins og það að þingmenn tali um mál sé eitthvað neikvætt. Það sé fullkominn óþarfi þar sem stjórnin hefur hvort sem er meirihluta og mun keyra mál sín í gegn. Skilningur þeirra á lýðræðinu er ekki meiri en svo að þeir líta á alþingi sem fullkominn óþarfa. Hvernig er annars hægt að skilja dómsmálaráðherra þegar hann segir: Þingflokkur sjálfstæðismanna kom saman klukkan 13.30 eins og venjulega og þá fengum við, sem ekki höfum setið í þingsalnum og hlustað á endalausar ræður stjórnarandstæðinga um vatnalög frásögn af því, hvernig máli hafa gengið fyrir sig. Hér er ekki talað af mikilli virðingu um störf alþingis.

Ég held að stjórnarandstaðan ætti frekar að hafa áhyggjur af því hvað það segir um ímynd alþingis ef hún þarf að gefa eftir hlutverk sitt í lýðræðinu. Einu sinni var alþingi staður þar sem fleyg orð féllu, umræður um grundvallarmálefni fóru fram og jú, líka allskyns þvaður um smávægilega hluti. En það er nú einu sinni hlutverk alþingismanna, að ræða málin, koma sínum sjónarmiðum á framfari og ef þeir trúa á eitthvað, að reyna að sannfæra aðra um að þeir hafi rétt fyrir sér.

Nú er einn uppáhaldsrithöfundurinn minn í framboði sem ríkisstjóri í Texas. Það er enginn annar en hinn goðumlíki Kinky Friedman. Hann bíður sig fram sem óháður og stefnir að því að verða fyrst óháði ríkisstjórinn síðan Sam Houston árið 1827. Ekki þekki ég mikið til stefnumála Kinky, heyrði hann þó aðeins útlista þau í útvarpi. Það breytir ekki þeirri staðreynd að maður sem fer í framboð undir slagorðinu Why the hell not? á allt gott skilið. Hann sagði þó t.a.m. spurður um afstöðu sína til hjónabanda samkynhneigðra I support gay marriage. I believe they have a right to be as miserable as the rest of us. Hér má sjá kvót í kallinn.

Kinky er enda maður orðsins. Bækur eins og Spanking Dr. Watson, Elvis, Jesus &Coca-Cola og Kill Two Birds & Get Stoned eru tær snilld, að ekki sé talað um tónlistina. Köntrýið verður ekki betra en hjá Kinky Friedman & The Texas Jewboys. Maður sem gefur út plötuna They Ain´t Making Jews like Jesus Anymore er snillingur.

Af hverju er enginn svona í pólitíkinni hérna heima? Snorri forsetaframbjóðandi reyndi en það var ekki alveg að virka (þó er hann kominn með risahatt eins og Kinky, er það vísbending um e-ð meira?). Nú er bara að vona að pólitíkin í Bandaríkjunum verði skemmtilegri þegar Kinky fer á flug.

Ég ákæri fréttamenn þessa lands, sérstaklega þá sem vinna á Rúv, fyrir að koma upp múgæsingi, sem Michael Moore hefði ekki einu sinni getað séð fyrir, í sambandi við fuglaflensuna. Ég ákæri þá fyrir að hafa líf fjölda fugla á samviskunni sem hrekklaust fólk hefur slátrað eftir að hafa hlustað á linnulausan hræðsluáróður fjölmiðlanna. Ég ákæri fjölmiðlamenn fyrir að vera latir og hysknir og nenna ekki að búa til alvöru fréttir og róa þess í stað á þau öruggu mið sem það að hræða almenning með dómsdagsspám eru.

Af minna tilefni hefur nú verið ákært. Ástþór Magnússon var ákærður fyrir að vara við því að hryðjuverk gætu verið í uppsiglingu gagnvart íslenskum flugfélögum. Bent var á að sjálfur grundvöllurinn fyrir sk. stríði Bush, Blair, Dabba og Dóra gegn hryðjuverkum, væri einmitt möguleikinn á fleiri hryðjuverkum. Það að ákæra fyrir að benda á þá staðreynd að möguleiki væri á hryðjuverkum væri að segja að ekki væri þörf á því stríði. Það stoðaði lítt og Ástþór var ákærður.

Nú bíð ég eftir því að Marri og kó hjá Rúv fái ákæru fyrir að stuðla að múgæsingu. Ef Skúli skelfir fyrir austan drepur köttinn sinn líka þá styttist í það minnsta í að ég sendi ríkissaksóknara ákæru.

Hvað er þetta með fréttamenn og fuglaflensuna. Í vikunni hlustaði ég á alla fréttatíma í útvarpinu frá 8-18 og hver og einn einasti hófst með frétt af fuglaflensunni. Í gær keyrði svo um þverkbak þegar sjónvarpið (minnir mig frekar en útvarpið - horfði ekki á sjónvarpsfréttir, hlustaði bara á þær) flutti enn eina fréttina. Í gær var ekki neitt að gerast í fuglaflensumálum frekar en flesta aðra daga og alls ekki neitt hér á landi. Taka ríkisfréttamennirnir sig þá ekki til og draga upp hamskera sem ætlar að hætta að stoppa upp fugla af því að hún hefur ekki lengur yndi af vinnu sinni!

Hvað er að þessu fólki? Er það ákveðið á hverjum einasta degi á fundum hjá Rúv að fuglaflensan verði að vera aðalfrétt dagsins? Á ekki að segja frá einhverju fréttnæmu? Hvað er fréttnæmt við það að kona úti í bæ hætti að stoppa upp fugla af ótta við fuglaflensu? Má búast við viðtali í dag við Jón Jónsson sem er hættur að borða kjúklinga af því að hann hefur ekki lengur yndi af því? Þetta eru asnar Guðjón.