samkynhneigðir og kirkjan
Mikið er hún orðin sérkennileg þessi umræða um hjónabönd samkynhneigða. Menn eru farnir að teygja sig ansi langt til að færa rök fyrir skoðunum sínum. Egill Helgason tekur þann Morfíslega pól í hæðina að tala fyrir umburðarlyndi og gegn fordómum - en leggur svo lykkju á leið sína í lok máls síns til að tengja trúleysingja við kommúnista og nasista. Frekar ódýrt. Aðrir ganga fram fyrir skjöldu og sverja af sér alla fordóma í garð samkynhneigðra - hins vegar sé nú ekki rétt að þeir fái að gifta sig eins og annað fólk.
Mér finnst þessi umræða hálfankannanleg. T.d. hlustaði ég á prest úr Vestmannaeyjum segja að það gengi náttúrulega alls ekki upp að leyfa ákveðnum trúflokkum að gifta samkynhneigða á meðan aðrir gerðu það ekki. Var ekki annað að heyra á prestinum en hann sæi í því hina grófustu mismunun gagnvart trúflokkum. Forsætisráðherra tekur í sama streng og vill láta stofnunina Þjóðkirkjuna ráða - frekar en fólkið. (Ég sem hélt að fólk væri í fyrirrúmi á þeim bæ.)
Fyrir mér er málið einfalt. Samkynhneigðir eiga að njóta allra þeirra sömu réttinda og gagnkynhneigðir - annars er verið að mismuna þeim á grundvelli kynhneigðar. Sé einhver trúflokkur ekki tilbúinn til að taka það skref er það hans mál. Þeir verða þá að útskýra þá afstöðu sína og standa fyrir henni (og þá helst ekki með einhverjum ekki-rökum um að við séum bara ekki tilbúin).
Hvort þetta er mikilvægur áfangi í baráttu samkynhneigðra eða ekki (eins og umræða hefur verið um, m.a. í kjölfar greinar Egils) skiptir engu máli. Annað hvort mismunum við fólki eða ekki.
Í lokin skal það tekið fram að ég er ekki í þjóðkirkjunni þó að eflaust hafi kristin gildi samfélagsins litað mig í uppvexti mínum. Ég mundi aldrei vilja tilheyra trúflokki sem í gegnum tíðina hefði litið á mig sem annars flokks þegn. Ég skil hins vegar kröfu samkynhneigðra um að hafa valið - að vera ekki mismunað um það val. Og á endanum snýst málið eingöngu um það.
January 24th, 2006 at 11:56 am
Sammála þessu. Það var mjög sérstakt að hlusta á Einar Karl Haraldsson ræða við Guðrúnu Ögmundsdóttur um þetta í Silfri Egils á sunnudaginn. Þar sagði hann beint út að það væri gott að samkynhneigðir hafi náð einhverju fram í sinni réttindabaráttu en að nú væri komið gott og þeir ættu bara að vera ánægðir með það sem þeir hafa og ekki reyna að ná alveg öllum sjálfsögðum mannréttindum. Þ.e. að samkynhneigðir væru orðnir svoldið frekir.
Tal hans um að réttindabarátta samkynhneigðra hafi snúist um réttinn að fá að vera öðruvísi en að hún hafi hins vegar breyst í baráttu um réttinn að vera eins er ennþá að valda mér heilabrotum.