af sannleika
Það er náttúrulega að æra óstöðugan að ætla sér að tjá sig um DV og þá umræðu sem skrif þess blaðs hafa vakið í samfélaginu. Ég get þó ekki stillt mig um að minnast á eitt atriði sem hefur öðrum fremur vakið athygli mína í þeim darraðadansi öllum. Ritstjórar DV guma sér mikið af því að reka ritstjórnarstefnu þar sem sannleikurinn er ofar öllu. Í viðtölum hafa þeir þurft að svara fyrir þá stefnu sína og hví þeir sýni ekki meiri tillitssemi í skrifum sínum. Það sé hægt að segja sannleikann á tillitssaman hátt.
Er ég eini maðurinn sem set spurningamerki við þá fullyrðingu allra fréttamanna sem tjá sig um þetta að þeir geti á einhvern hátt höndlað sannleikann? Allir þeir sem einhvern tímann hafa skrifað texta gera sér grein fyrir því að sannleikurinn er í besta falli afstæður. Hins vegar virðist blaðamannastéttin - og raunar allir þeir sem tjá sig um þetta mál sem ég hef heyrt í - taka það sem gefið að blaðamenn geti ef þeir vilji höndlað sannleikann. Það sé óumdeilt hins vegar sé eingöngu spurning um að sýna smá tillitssemi í sannleiksskrifum sínum.
Ég held að það væri öllum hollt að átta sig á því að sannleikurinn er aldrei einhlítur. Það að trúa því gagnrýnislaust að menn geti upphafið sig yfir textann þannig að þeir höndli með ósnertanlegan sannleika getur ekki verið til góðs. Texti er alltaf túlkunum háður.