upplestur
Í síðustu viku fór ég á upplestur hjá Hinu íslenska glæpafélagi. Það var í fyrsta skipti sem ég mætti á þessa árlegu samkundu en örugglega ekki það síðasta. Þrátt fyrir að hafa verið dyggur krimmalesandi í yfir áratug þá hefur öll þessi umræða um íslensku glæpasöguna einhvern veginn algerlega farið framhjá mér. Þó hef ég lesið fjöldan allan af íslenskum krimmum og tel þá í engu síðri en annarra þjóða krimma. Það er meira að segja þannig að þegar maður les mikið af glæpasögum á ensku, sem yfirleitt eru þá enskir eða amrískir, þá er íslenski krimminn kærkomin tilbreyting við þá flóru, líkt og ítalski krimminn sem ég las í síðustu viku.
En nóg um það. Það voru allir helstu krimmahöfundarnir sem lásu úr bókum sínum um daginn, þó Arnald hafi vantað, og þetta fína djassband lék undir. Mér leist ansi vel á flestallt. Ég las bókina hans Þráins í fyrra, líkaði vel og mun áreiðanlega lesa þessa nýju. Upplestur hans á fimmtudaginn var hins vegar það stuttur að erfitt var að leggja nokkurt mat á nýju bókina. Upplestur Súsönnu Svavarsdóttur hefði að ósekju mátt vera jafnstuttur. Ég skil ekki alveg þessa kynlífskrísu sem Súsanna talar um að skrif hennar eigi að höndla. Auglýsingar um bókina fjalla margar um þá dularfullu spurningu hvort konan geti verið kynvera. Ég hélt að kannanir og rannsóknir síðustu áratuga sýndu að íslenskar konur væru mjög meðvitaðar kynverur - en hvað veit ég.
Mér líst vel á Árna Þórarinsson enda hef ég alltaf fílað skrifin hans. Upplestur hans leið fyrir að hann sá lítið hvað hann var að lesa upp, en það var bara heimilislegt. Krónprins íslensku glæpasögunnar, Jón Hallur Stefánsson, stóð sig ansi vel og mun ég áreiðanlega kíkja á bókina hans. Þeir tveir sem stóðu sig best þetta kvöld voru um leið þeir tveir sem nýttu tónlistina best og einnig þeir tveir höfundar sem eru í mestu uppáhaldi hjá mér.
Viktor Arnar Ingólfsson var mjög góður eins og hans var von og vísa (ég er enn á því að bókin hans Engin spor sé besta íslenska glæpasagan). Las upp lágri röddu undir tregaskotnum djasstónum. Fjöldamorð á Íslandi og skotbardagi á fjöllum er eitthvað sem ég hélt að seint mundi ganga upp. Viktori tókst hins vegar fullkomlega að selja manni þetta með lágstemmdum texta sínum. Frábært.
Það fór vel á því að Ævar Örn Jósepsson slúttaði kvöldinu. Og gerði það með stæl. Jassbandið á fullu og sjálfur Viddi úr Trabant mættur á sviðið með fullnægingartónlistargjörning. Ævar kunni þá list að nýta sér sjóvið - reykvélar og rafmagnsgítarar - og þetta kom vel út. Ýmsum fannst fullmikil læti og fullmikill reykur en mér fannst það passa vel við lýsingar á skriðuföllum og limlestingum. Hápunktur kvöldsins.