helgin
Helgin sem leið var með eindæmum góð. Fyrir það fyrsta lauk loksins prófkjöri Sjálfstæðisflokksins í Reykjavík og er því útlit fyrir að maður fái frið fyrir frambjóðendum flokksins um hríð. Raunar er merkilegt að skoða heimasíður þeirra Vilhjálms og Gísla Marteins. Á síðu Gísla þakkar sigurviss Gísli sínu fólki fyrir baráttuna og stuðningsmenn eru kvattir til að mæta á kosningavöku í kvöld klukkan sex. Vilhjálmur er hins vegar enn að velta sér upp úr könnun sem gerð var um mánaðamótin. Telur fréttaskýrandi Vilhjálms hana ótvírætt benda til sigurs síns manns í komandi prófkjöri. Döh! Gísli hefur þó vinninginn fram yfir Vilhjálm því hans síða var uppfærð laugardaginn 5. en Vilhjálms síðast miðvikudaginn 2. Aðrir frambjóðendur hafa vit á að þakka fyri stuðninginn og gengur Loftur þar á undan með góðu fordæmi.
Það er kannski eins og að kasta steinum úr glerhúsi að gagnrýa aðra fyrir uppfærslu á heimasíðum, jafnstopult og ég uppfæri. Sá er hins vegar munurinn að ég er ekki að reyna að fá fólk til að kjósa mig til embættis. Þetta sýnir hins vegar vel hvernig margir stjórnmálamenn í dag líta á heimasíður; þau eru tæki til að vinna atkvæði - ekki til samræðu við kjósendur.
Á laugardaginn bar hins vegar hæst í mínu lífi stórgóða landsráðstefnu SHA. Raunar er þetta sú síðasta sem haldin verður, að öllu óbreyttu, því á henni var samþykkt að kalla þessa fundi héðan í frá landsfundi. Það var annars merkilegt að sjá hve mikið tilfinningamál skipulag SHA er fyrir mörgum. Það hvort batterí séu kölluð miðnefnd eða stjórn, hvort fundir heit landsfundir, aðalfundir eða landsráðastefnur - allt þetta hreyfði við fólki tilfinningum margra.
Mér fannst merkilegt hve gaman mér þótti af fundinum miðað við fundaóþol mitt sem ég hélt að væri orðið krónískt. Stefán sýndi mikla stjórnvisku, eins og honum er einum lagið, þegar hann fékk mig til að vera fundarstjóra og tryggði þar með veru mína allan fundinn. Annars hætt við að gamalt óþol hefði tekið sig upp.
Helginni lauk svo á langþráðum sigri United. Við feðgar horfðum á og fögnuðum ógurlega. Það er þá kannski von eftir allt.