kolbeinn

Nu er eg buinn ad vera i London sidan a midvikudaginn. Tad er alltaf gaman i utlondum (to ekki seu islenskir stafir a lyklabordum - hvad er tad eiginlega!) og ekki skemmir fyrir ad hafa farid ad sja Bob Dylan. Tetta voru frabaerir tonleikar og kallinn i banastudi. Spiladi reyndar bara a hljombord en tad var frabaert fyrir tvi. Hann var i rifandi stemmningu og eftir uppklapp kom bandid inn og renndi ser i London Calling! Ekki bjost eg vid ad eiga eftir ad heyra morg cover-log a tonleikunum, en ad sjalfsogdu aetladi allt um koll ad keyra. Hann tok fullt af standordum, Just like a Woman, Maggies Farm, Like a Rolling Stone, To be alone with You, All along the Watchtower… Eg hef ekki sed hann sidan i Laugardalsholl 1990 og tad er oliku saman ad jafna. Ta var eg 18 ara unglingur med stjornuglyju i augum. Tar ad auki eru lidin nokkur ar sidan og eg man ekki mikid eftir teim tonleikum.

Husnaedid sem tonleikarnir voru i er annars fabaert. Tad heitir Brixton Carling Academy og var valinn besti tonleikasalur i fyrra af NME. Tetta er risastor geymur med aflidandi golfi. Tad eru bara saeti a svolunum, engin a golfinu og fyrir mikid myndast frabaer stemmning. Hallinn a golfinu gerir tad ad verkum ad audveldara er en ekki ad sja yfir kollinn a naesta manni. Eg held ad menn aettu ad gera tetta vid Austurbaejarbio, rifa saetin ur og bua til svona geym ur salnum. Ad visu er tad heldur ilangara en salurinn sem eg var i en tad hlytur ad mega fiffa tad.

Sidan er bara buid ad vera tjill i London sem er alltaf jafngaman. A eftir heimsaeki eg svo fraenku mina i Cambridge og ekki verdur tad amalegt.

Don’t need a weatherman to tell wich way the wind blows!!!