kolbeinn

Nu er eg buinn ad vera i London sidan a midvikudaginn. Tad er alltaf gaman i utlondum (to ekki seu islenskir stafir a lyklabordum - hvad er tad eiginlega!) og ekki skemmir fyrir ad hafa farid ad sja Bob Dylan. Tetta voru frabaerir tonleikar og kallinn i banastudi. Spiladi reyndar bara a hljombord en tad var frabaert fyrir tvi. Hann var i rifandi stemmningu og eftir uppklapp kom bandid inn og renndi ser i London Calling! Ekki bjost eg vid ad eiga eftir ad heyra morg cover-log a tonleikunum, en ad sjalfsogdu aetladi allt um koll ad keyra. Hann tok fullt af standordum, Just like a Woman, Maggies Farm, Like a Rolling Stone, To be alone with You, All along the Watchtower… Eg hef ekki sed hann sidan i Laugardalsholl 1990 og tad er oliku saman ad jafna. Ta var eg 18 ara unglingur med stjornuglyju i augum. Tar ad auki eru lidin nokkur ar sidan og eg man ekki mikid eftir teim tonleikum.

Husnaedid sem tonleikarnir voru i er annars fabaert. Tad heitir Brixton Carling Academy og var valinn besti tonleikasalur i fyrra af NME. Tetta er risastor geymur med aflidandi golfi. Tad eru bara saeti a svolunum, engin a golfinu og fyrir mikid myndast frabaer stemmning. Hallinn a golfinu gerir tad ad verkum ad audveldara er en ekki ad sja yfir kollinn a naesta manni. Eg held ad menn aettu ad gera tetta vid Austurbaejarbio, rifa saetin ur og bua til svona geym ur salnum. Ad visu er tad heldur ilangara en salurinn sem eg var i en tad hlytur ad mega fiffa tad.

Sidan er bara buid ad vera tjill i London sem er alltaf jafngaman. A eftir heimsaeki eg svo fraenku mina i Cambridge og ekki verdur tad amalegt.

Don’t need a weatherman to tell wich way the wind blows!!!

Í síðustu viku fór ég á upplestur hjá Hinu íslenska glæpafélagi. Það var í fyrsta skipti sem ég mætti á þessa árlegu samkundu en örugglega ekki það síðasta. Þrátt fyrir að hafa verið dyggur krimmalesandi í yfir áratug þá hefur öll þessi umræða um íslensku glæpasöguna einhvern veginn algerlega farið framhjá mér. Þó hef ég lesið fjöldan allan af íslenskum krimmum og tel þá í engu síðri en annarra þjóða krimma. Það er meira að segja þannig að þegar maður les mikið af glæpasögum á ensku, sem yfirleitt eru þá enskir eða amrískir, þá er íslenski krimminn kærkomin tilbreyting við þá flóru, líkt og ítalski krimminn sem ég las í síðustu viku.

En nóg um það. Það voru allir helstu krimmahöfundarnir sem lásu úr bókum sínum um daginn, þó Arnald hafi vantað, og þetta fína djassband lék undir. Mér leist ansi vel á flestallt. Ég las bókina hans Þráins í fyrra, líkaði vel og mun áreiðanlega lesa þessa nýju. Upplestur hans á fimmtudaginn var hins vegar það stuttur að erfitt var að leggja nokkurt mat á nýju bókina. Upplestur Súsönnu Svavarsdóttur hefði að ósekju mátt vera jafnstuttur. Ég skil ekki alveg þessa kynlífskrísu sem Súsanna talar um að skrif hennar eigi að höndla. Auglýsingar um bókina fjalla margar um þá dularfullu spurningu hvort konan geti verið kynvera. Ég hélt að kannanir og rannsóknir síðustu áratuga sýndu að íslenskar konur væru mjög meðvitaðar kynverur - en hvað veit ég.

Mér líst vel á Árna Þórarinsson enda hef ég alltaf fílað skrifin hans. Upplestur hans leið fyrir að hann sá lítið hvað hann var að lesa upp, en það var bara heimilislegt. Krónprins íslensku glæpasögunnar, Jón Hallur Stefánsson, stóð sig ansi vel og mun ég áreiðanlega kíkja á bókina hans. Þeir tveir sem stóðu sig best þetta kvöld voru um leið þeir tveir sem nýttu tónlistina best og einnig þeir tveir höfundar sem eru í mestu uppáhaldi hjá mér.

Viktor Arnar Ingólfsson var mjög góður eins og hans var von og vísa (ég er enn á því að bókin hans Engin spor sé besta íslenska glæpasagan). Las upp lágri röddu undir tregaskotnum djasstónum. Fjöldamorð á Íslandi og skotbardagi á fjöllum er eitthvað sem ég hélt að seint mundi ganga upp. Viktori tókst hins vegar fullkomlega að selja manni þetta með lágstemmdum texta sínum. Frábært.

Það fór vel á því að Ævar Örn Jósepsson slúttaði kvöldinu. Og gerði það með stæl. Jassbandið á fullu og sjálfur Viddi úr Trabant mættur á sviðið með fullnægingartónlistargjörning. Ævar kunni þá list að nýta sér sjóvið - reykvélar og rafmagnsgítarar - og þetta kom vel út. Ýmsum fannst fullmikil læti og fullmikill reykur en mér fannst það passa vel við lýsingar á skriðuföllum og limlestingum. Hápunktur kvöldsins.

Þau tíðindi berast nú utan úr heimi að tveir leiðtogar sem fyrir skemmstu voru mjög vinsælir hafi beðið fyrstu ósigra sína. Þannig varð Arnold Schwarzenegger fyrir því að fjórar tillögur sem hann lagði fyrir kjósendur í Kaliforníu til samþykktar voru allar felldar. Þetta voru hinar margvíslegustu tillögur en áttu það allar sameiginlegt að hugnast kjósendum lítt. Var Arnold reyndar gagnrýndur fyrir að fara með tillögurnar í atkvæðagreiðslu, með tilheyrandi kostnaði, þar sem skoðanakannanir sýndu að þeir yrðu felldar. Hljóta það að teljast furðuleg rök frá lýðræðislandi að nóg sé að taka nokkrar skoðanakannanir og þá sé hægt að sleppa kosningum (ætli Samfylkingin viti af þessu?).

Í Bretlandi varð Blair síðan fyrir því að frumvarp hans um að loka mætti menn inni án ákæru í allt að 90 daga var felld. Þingið samþykkti að lengja um helming þann tíma sem nú er leyfilegur, það er úr 14 í 28 daga. Þótti þeim það nóg en Blair vildi meira og fer hann nú mikinn í ásökunum um að hluti breskra þingmanna sé ekki í tengslum við almenning. Ég held að ef einhvern tímann hafi steinum verið kastað úr glerhúsi þá sé það í þessu tilfelli, enda leitun að leiðtogum sem hafa verið minna í tengslum við almenning að undanförnu en einmitt Blair. Spá menn því að atkvæðagreiðslan marki upphafið að endalokum Blairs, á sama hátt og atburðurnir vestra þýði endalok veldistíma Schwarzeneggers.

Hér heima eru menn síðan í óða önn að gera upp við úrslit prófkjörs Sjálfstæðismanna um síðustu helgi. Einn þeirra sem kveður sér hljóðs er Davíð Þór félagi minn. Þar sem ekki er hægt að svara honum á heimasíðu hans nema að nota blogspot kerfið, verður þessi vettvangur að duga. Davíð fer mikinn í hneykslan sinni yfir óbeit vinstri manna á Gísla Marteini. Telur hann ómaklega að Gísla vegið. Fjöldinn allur af vondum sjónvarpsmönnum fái ekki sömu viðbrögð og Gísli og enn fleiri skoðanabræður Gísla sleppi við það hnútukast sem hann verður fyrir.

Nú skal það tekið fram að persónulega hef ég ekkert upp á Gísla Martein að klaga. Ég kynntist honum lítillega þegar við störfuðum báðir sem varaborgarfulltrúar og hef ég ekkert nema gott um samskipti okkar að segja. Ég þekki Völu konuna hans síðan í íslensku og er leitun að elskulegri hjónum en þeim tveimur. Það breytir hins vegar ekki þeirri staðreynd að það er margt við feril Gísla Marteins sem fer í taugarnar á mér og kannski smitast það að einhverju leyti yfir á hann.

Ég skal alveg samþykkja það að léleg sjónvarpsmennska eða það að vera sjálfstæðismaður kalla ekki eitt og sér á að viðkomandi eigi að fara jafnmikið í taugarnar á fólki og Gísli Marteinn gerir hjá sumum. En þegar Davíð Þór biður bræður og systur að gefa drengnum fokkíng breik get ég ekki annað en hlegið. Það er leitun að íslenskum stjórnmálamanni sem hefur verið gefið jafnmikið fokkíng breik og Gísla Marteini Baldurssyni.

Á sama tíma og vinstri menn voru ekki ráðnir á fréttastofu sjónvarpsins vegna tengsla sinna við vinstri flokka (sumir höfðu reyndar bara tengsl við fólk í öðrum flokkum), fékk Gísli Marteinn að valsa þar um að eigin vild. Fyrst á fréttastofunni, síðan í Dagsljósinu og loks eigin þátt á laugardagskvöldum. Yfir því er í sjálfu sér ekkert að kvarta, Gísli er vinsæll sjónvarpsmaður og laginn við margt sem fylgir því starfi, þó hann sé ekki allra. Það hefur hins vegar verið morgunljóst í mörg ár að Gísli Marteinn ætlaði sér frama í pólitík. Síðasta kjörtímabil hefur hann meira eða minna starfað sem borgarfulltrúi og vel var ljóst að hann mundi ætla sér meira á þeim vettvangi.

Sjálfstæðisflokkurinn hefur m.ö.o. hlaðið undir Gísla Martein, gert hann að sjónvarpsstjörnu sem lið í því ferli að gera hann að pólitískum leiðtoga. Og það, minn kæri Davíð, það fer í taugarnar á mörgum. Sú staðreynd að honum séu veitt sérverkefni, að um hann gildi aðrar reglur en aðra sjónvarpsmenn sem eru um leið að vasast í stjórnmálum, það fer í taugarnar á mörgum. Hér er ekki um raus biturs vinstri manns að ræða, eins og nú virðist svo vinsælt að afgreiða allt það sem heitir gagnrýni og kemur frá vinstra fólki. Hér er einfaldlega um mat á því ferli að ræða sem ég hef fylgst með undanfarin ár. Það færi jafnmikið í taugarnar á mér ef viðkomandi væri í Samfylkingunni, Framsóknarflokknum, Vinstri grænum eða Frjálslynda flokknum.

Ríkisfjölmiðla á ekki að nota til að búa til stjórnmálaleiðtoga framtíðarinnar sem af tilviljun eru samflokksmenn þeirra sem véla um sömu ríkisfjölmiðla. Það er því ekki Gísli Marteinn sem verðskuldar fokkíng breik. Það er íslenska þjóðin sem verðskuldar fokkíng breik frá því að um fjölmiðla í hennar eigu sé vélað eins og þeir séu einkamálgögn stjórnmálaflokka. Því það fer í taugarnar á fólki.

Helgin sem leið var með eindæmum góð. Fyrir það fyrsta lauk loksins prófkjöri Sjálfstæðisflokksins í Reykjavík og er því útlit fyrir að maður fái frið fyrir frambjóðendum flokksins um hríð. Raunar er merkilegt að skoða heimasíður þeirra Vilhjálms og Gísla Marteins. Á síðu Gísla þakkar sigurviss Gísli sínu fólki fyrir baráttuna og stuðningsmenn eru kvattir til að mæta á kosningavöku í kvöld klukkan sex. Vilhjálmur er hins vegar enn að velta sér upp úr könnun sem gerð var um mánaðamótin. Telur fréttaskýrandi Vilhjálms hana ótvírætt benda til sigurs síns manns í komandi prófkjöri. Döh! Gísli hefur þó vinninginn fram yfir Vilhjálm því hans síða var uppfærð laugardaginn 5. en Vilhjálms síðast miðvikudaginn 2. Aðrir frambjóðendur hafa vit á að þakka fyri stuðninginn og gengur Loftur þar á undan með góðu fordæmi.

Það er kannski eins og að kasta steinum úr glerhúsi að gagnrýa aðra fyrir uppfærslu á heimasíðum, jafnstopult og ég uppfæri. Sá er hins vegar munurinn að ég er ekki að reyna að fá fólk til að kjósa mig til embættis. Þetta sýnir hins vegar vel hvernig margir stjórnmálamenn í dag líta á heimasíður; þau eru tæki til að vinna atkvæði - ekki til samræðu við kjósendur.

Á laugardaginn bar hins vegar hæst í mínu lífi stórgóða landsráðstefnu SHA. Raunar er þetta sú síðasta sem haldin verður, að öllu óbreyttu, því á henni var samþykkt að kalla þessa fundi héðan í frá landsfundi. Það var annars merkilegt að sjá hve mikið tilfinningamál skipulag SHA er fyrir mörgum. Það hvort batterí séu kölluð miðnefnd eða stjórn, hvort fundir heit landsfundir, aðalfundir eða landsráðastefnur - allt þetta hreyfði við fólki tilfinningum margra.

Mér fannst merkilegt hve gaman mér þótti af fundinum miðað við fundaóþol mitt sem ég hélt að væri orðið krónískt. Stefán sýndi mikla stjórnvisku, eins og honum er einum lagið, þegar hann fékk mig til að vera fundarstjóra og tryggði þar með veru mína allan fundinn. Annars hætt við að gamalt óþol hefði tekið sig upp.

Helginni lauk svo á langþráðum sigri United. Við feðgar horfðum á og fögnuðum ógurlega. Það er þá kannski von eftir allt.

Manneskja sem ég þekki hefur nýverið skráð sig á atvinnuleysisbætur. Nú vill svo til að viðkomandi er ekki sérstaklega viðkvæmur fyrir því. Hins vegar er jafnljóst að til er fullt af fólki sem lítur á það sem algerlega sitt einkamál hvort það þiggur atvinnuleysisbætur eða ekki. Enn fremur er vitað að margir skammast sín fyrir að fara á atvinnuleysisbætur. Það eymir enn eftir af því viðhorfi að það sé aumingjaskapur að “segja sig til sveitar” og menn eigi að skammast sín fyrir það. Að sjálfsögðu er þetta fáránlegt viðhorf, allir geta lent í þeim aðstæðum að þurfa að þiggja atvinnuleysisbætur.

Manneskjulegt kerfi ætti að mínu mati að gera sem minnst úr mögulegum óþægindum þeirra sem þurfa að nota kerfið. Það leiðir aftur hugann að þeim sem ég þekki og þiggur nú bætur. Viðkomandi býr í fjölbýlishúsi sem þó er með sameiginlegri bréfalúgu. Eins og fyrr hefur verið nefnt er viðkomandi ekki viðkvæmur fyrir því að þiggja bætur. Það kom þó ekki í veg fyrir að hann hafði á orði við mig nýverið af hverju þyrfti endilega að merkja umslagið í bak og fyrir þannig að allur heimurinn sæi að hann væri á atvinnuleysisbótum. Umslagið er nefnilega tryggilega merkt Atvinnuleysistryggingasjóði með fínu lógói og alles.

Nú veit ég að lógóvæðing hefur riðið yfir íslenskt samfélag. Það er ekki til það smáfélag, fyrirtæki eða hópur sem ekki býr yfir lógói sem hægt er að troða á allt sem frá viðkomandi kemur. Ég held hins vegar að þegar kemur að jafnviðkvæmu máli og atvinnuleysisbætur því miður eru enn, þá séu menn á villigötum. Það er algjör óþarfi að hið opinbera þurfi að auglýsa það hverjir fá atvinnuleysisbætur og hverjir ekki.

Umræðan um íslenska bótakerfið skýtur reglulega upp kollinum og er það vel. Ég hef heyrt menn halda því fram að í raun ættu menn ekki að tala um bætur - heldur laun - því orðið bætur hefði á sér neikvæða mynd. Hvort sem það verður niðurstaðan eða ekki þá finnst mér með öllu fáránlegt að auglýsa jafnviðkvæmar persónulegar upplýsingar á þennan hátt. Vissulega er lógóið voðaflott en á ekki við hér.