kolbeinn

Ég virðist vera svo lélegur bloggari að stundum refsar tölvan mér fyrir að hafa ekki bloggað lengi og þurrkar út allt sem ég hef skrifað. Þá þarf ég að tala við Palla og hann lagar allt. Þetta sýnir okkur að tækninýjungar, s.s. netið, geta verið varhugaverðar. Þessu má kynnast í hinni æsispennandi smásögu “Það er þægilegt áhald, hljóðberinn” sem Björn Jónsson þýddi og birtist í Ísafold veturinn 1889-1890. Þar segir frá Wood kaupmanni sem mókir á skrifstofu sinni. Vaknar hann við það að hljóðberinn hringir. “Það þýddi, að einhver á heimili hans vildi fá að tala við hann.” Hljóðberinn var s.s. sími á milli skrifstofu og heimilis Wood. Í þetta sinnið var ókunnur maður í hljóðberanum sem kynnti sig kurteislega sem innbrotsþjóf. Hann hefði fjölskyldu Woods á valdi sínu og bráðum mundi maður koma á skrifstofu kaupmannsins til að innheimta lausnargjaldið, á meðan skyldi Wood spjalla við þjófinn um daginn og veginn til að hann gæti ekki gert lögreglu aðvart. Allt gengur eftir, en þegar Wood kemur heim, eftir viðskipti sín við þrjótana, kemur í ljós að engin hætta hafði verið á ferðum. Maður, sem kynnt hafði sig sem kunningja kaupmannsins, fékk að nota hljóðberann á meðan kona hans lá í makindum “sitjandi á legubekk og lesandi franska skáldsögu; hún var komin aftur á 625. blaðsíðu.”

Þannig var Wood gabbaður og fimmþúsund dollurum fátækari gat hann hugleitt fallvaltleika tækninnar, enda lokaorð sögunnar á þessa leið:
Þetta var í fyrsta og síðasta sinn, sem Wood kaupmaður lét leika svona hlálega á sig. En svona er nýbreytnin. Það er margt að varast, sem sízt kemur í hug.

Um helgina stóð Vg í Reykjavík einnig fyrir nýbreytni, hélt prófkjör (eða forval eins er víst pc að segja í vg) fyrir borgarstjórnarkosningarnar. Ég get ekki betur séð en að vel hafi tekist til, að minnsti í flestu. Úrslitin voru nokkuð eftir bókinni, þó ég hafi nú búist við Grími ofar. Það gerði hann augljóslega sjálfur og hefur í kjölfarið neitað að taka sæti á listanum. Það finnst mér misráðið. Vel getur verið að væntingar manns til eigin frama fari ekki saman við væntingar annarra. Hins vegar þýðir ekki annað en að taka niðurstöðum kosninga, bretta upp ermarnar og henda sér í slaginn fyrir hugsjónina. Eða bjóða menn sig ekki fram til að berjast fyrir henni?

This entry was posted on Monday, October 3rd, 2005 at 4:16 pm and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.