kolbeinn

Hlustaði á Rás 2 áðan þar sem umræður voru í gangi um framboð Íslands í Öryggisráð SÞ. Uppleggið var viðtal við Ágúst Þór Árnason stjórnmálafræðing, held einhvern veginn að hann sé fyrir norðan. Hann var mjög fylgjandi framboði og kom með einn og einn ágætis punkt. Ég vissi þó ekki hvaðan á mig stóð veðrið þegar hann fullyrti að Íslendingar ættu svo mikið erindi í Öryggisráðið vegna þess að þeir væru friðelskandi og hefðu aldrei farið með stríði á hendur annarri þjóð!! Hvað gengur mönnum sem kalla sig fræðimenn til með svona lygum og þvættingi. Þegar Lísa Pálsdóttir hélt því fram að það væri nú umdeild túlkun tók Ágúst því fálega, viðurkenndi þó að einn og einn væri kannski ekki sama sinnis.

Hvað er að mönnum sem láta svona. Eru menn virkilega svo gleymnir að þeir muna ekki eftir því að Ísland var á lista hinna “viljugu” þjóða sem studdu innrás í Írak? Muna þeir ekki að árið 1999 studdu Íslendingar loftárásir á Serba í Kosovo? Vissulega fór íslenski herinn ekki fyrir innrásinni eða tók beinan þátt í loftárásum, en ef það er skilgreiningin á því að fara með stríði á hendur öðrum þjóðum þá er ekki merkilegt að herlaus þjóð hafi aldrei gert það. Það sér það hvert mannsbarn að þetta er algjör þvæla. Íslendingar tóku fullan þátt í þessum árásum miðað við efni og aðstæður. Það að stjórnmálafræðingur ljúgi upp í opið geðið á þjóðinni breytir engu þar um.

Þegar máli fræðingsins lauk var opnað á innhringingar. Einn þeirra sem hringdi inn var maður sem húðskammaði Lísu fyrir að taka ekki heilshugar undir þessa þvælu stjórnmálafræðingsins og benda á að þetta væri umdeilt. Ætli þetta sé nýja línan hjá stjórnarflokkunum, að Íslendingar hafi alls ekki tekið þátt í neinum stríðsaðgerðum? Það má ekki láta menn komast upp með slíkan moðreyk. Menn verða að taka ábyrgð á aðgerðum sínum, á þeim mannslífum sem aðgerðirnar kostuðu.

Mér blöskraði þessi málflutningur svo að á fyrsta skipti á ævinni hringdi ég inn í útvarpsþátt og sagði mína skoðun. Leið eins og ég væri að hringja í dónanúmer og velti því fyrir mér hvort ég ætti að ljúga um nafn mitt. Ákvað síðan að þetta væri heiðarleg og eðlileg aðgerð í lýðræðisþjóðfélagi og sagði til nafns. Fannst síðan að ég væri í munnlegu prófi fyrir framan alþjóð. Það verður bið á því að ég geri þetta aftur.

Er ég sá eini sem held að mismunandi viðbrögð Bandaríkjamanna & co. við kjarnorkuvopnaeign N-Kóreu annars vegar og Indlandi og Pakistan hins vegar, helgist af því að stjórnarfar í N-Kóreu er kennt við kommúnisma? Annars hef ég aldrei nokkurn tímann heyrt einhvern spyrja þá, eða taglhnýtinga þeirra, þessarar spurningar.

Ég ver að segja að mér finnst ræða Halldórs Ásgrímsson hjá SÞ töff. Á sama tíma og maður gengur undir manns hönd í þingliði sjálfstæðisflokksins við að útmála framboð Íslands til aðildar að Öryggisráðinu sem hið versta mál, áréttar Dóri framboðið úr ræðustól í SÞ. Um svipað leyti og Dóri var að lýsa þessum ásetningi Íslands, sat Einar Oddur Kristjánsson í Rúv og fann þessu allt til foráttu, leiðarahöfundur Morgunblaðsins tók undir með Einari og Davíð lýsti því yfir að ákvörðunin biði Geirs H. Haarde. Þá stígur Dóri töff í pontu og slær á þetta allt - Ísland ætlar að sækja um aðild að Öryggisráðinu! Það er vandséð að hægt sé að hætta við eftir þessa yfirlýsingu í gær.

Halldór hefur greinilega tekið upp stjórnunarhætti Davíðs Oddssonar að gefa yfirlýsingar samkvæmt eigin vilja og láta samvinnu við aðra lönd og leið. Þrátt fyrir að þetta hafi kætt mig og mér þótt töff, væri ég ekki til í að starfa við þessar aðstæður. Halldór hefur ætíði barist fyrir því að Ísland héldi framboði sínu til streitu, en ýmsir sjálfstæðismenn verið því mótdregnir, raunar svo mjög að þeir hafa látið út úr sér þvílíkar yfirlýsingar um þetta mál að furðu sætir. Halldór hefur augljóslega fengið leið á þessu vomi og stigið í pontu í New York og keyrt málið í gegn. Það efa ég að hefði gerst ef Davíð væri ekki að hætta. Þegar kötturinn fer á eftirlaun í Seðlabankanum leika mýsnar sér.

Hjá Sýrlandi - Hljóðsetningu þarf ég að skila inn reikningum í síðasta lagi 15. hvers mánaðar til að fá útborgað um næstu mánaðarmót. Ef það klikkar þarf að bíða heilan mánuð í viðbót. Þess vegna tek ég alltaf brjálaða vinnutörn rétt fyrir 15. þar sem mér tekst einhvern veginn ekki að jafna vinnuna út yfir mánuðinn. Þar sem ég sat í gær að þýða Latabæ og var að verða klikkaður á öllum hrópunum og köllunum í Íþróttaálfinum & co. ákvað ég að taka mér pásu og horfa á heilalaust sjónvarpsefni. Við þá iðju má alltaf treysta á Skjá 1 og settist ég því dasaður niður til að horfa á Law and order.

Aldrei þessu vant fékk þátturinn mig til að fara að velta hlutunum fyrir mér. Plottið var ekki flókið, en undirliggjandi spurning í þáttunum snerist um það hversu miklu af persónulegu frelsi menn væru tilbúnir til að fórna fyrir öryggið. Þannig hafði vondi kallinn keypt þjónustu af einkafyrirtæki sem sagði honum allt um tilvonandi fórnarlamb hans í gegnum netnotkunina. Gekk það svo langt að bófinn gat fylgst með öllum aðgerðum konunnar á tölvunni og meira að segja breytt því sem þar var. Spurningin í þættinum snérist síðan um það hvort fyrirtækinu hefði ekki borið siðferðileg skylda til að kanna fortíð viðskiptavinarins, hvort af honum stafaði möguleg ógn.

Nú veit ég ekki hve mikið af þessu er skáldskapur, hvort svona fyrirtæki eru til í raun og veru. Af umræðum persóna í þættinum að dæma virðast menn hins vegar komnir ansi langt út á braut persónunjósna. Þar var grundvöllur þessa fyrirtækis aldrei dreginn í efa, starfsemin var gúteruð en spurning sett við það að selja dæmdum mönnum þjónustuna. Steininn tók út þegar einn karakterinn útmálaði nauðsyn svona þjónustu þar sem “fólk vildi vita hvort nágrannar þeirra væru hryðjuverkamenn”. Keyptu allir viðstaddir þessi rök.

Nú ætla ég ekki að fara að móralisera of mikið út frá einum sjónvarpsþætti, en hann vakti mig engu að síður til umhugsunar um það hve eftirlitssamfélagið er að verða útbreytt. Það þykir sjálfsagður hlutur orðið að fylgjast með fólki dag og nótt fyrir litlar eða engar sakir (s.s. mótmælendurnir hér í sumar), kanna netnotkun þeirra og neysluvenjur. Allt er þetta réttlætt með þeim rökum að verið sé að koma í veg fyrir hugsanlega glæpi. Ég held að ef við fetum lengra eftir þessari braut sé raunveruleg hætta að það opna og lýðræðislega þjóðfélag sem ráðamenn eru í orði kveðnu að verja með aðgerðum sínum, sé að hverfa. Um leið og farið er að gera málamiðlanir með mannréttindi eins og það að eiga sitt einkalíf er voðinn vís.

Í Mogganum í dag má enn og aftur sjá tilvitnun í íslenskan ráðamann sem sýnir að virðingarleysi fyrir náttúrunni og lýðræðislegum vinnubrögðum er landlægur sjúkdómur á þeim bænum. Í þetta skiptið er það bæjarstjóri Garðabæjar, Gunnar Einarsson, sem sýnir af sér fádæma þekkingarleysi á þessum málum. Nú skal það strax tekið fram að bæjaryfirvöld í Garðabæ höfðu ekki úr háum söðli að falla í þessum efnum. En að menn létu út úr sér aðra eins þvælu og bæjarstjórinn gerir í Mogganum hefði ég ekki trúað.

Málið snýst um framkvæmdir í Urriðaholti en þar hafa bæjaryfirvöld gefið leyfi fyrir framkvæmdum við stórverslun IKEA. Þetta svæði hefur mikið náttúruverndargildi, það hefur hingað til notið bæjarverndar og er á náttúrúminjaskrá. Nú á að moka votlendi og viðkvæmu svæði í burtu fyrir stórverslun og samkvæmt áætlun fer um 70% af því svæði sem raskað verður undir bílastæði!

Landvernd kærði málið en umhverfisráðherra sýndi að sjálfsögðu enn og aftur að það embætti sinnir svo til eingöngu stimpilvinnu fyrir framkvæmdaaðila. Landvernd ákvað þá að fara hina lýðræðislegu kæruleið til fulls og kærði þann úrskurð til kærunefndar skipulagsmála. Þar er hann enn til meðferðar. Síðar kærði Landvernd einnig þá staðreynd að landið er í eigu hlutafélagsins Urriðaholts hf. sem er að 88% í eigu Oddfellowreglunnar, en svo skemmtilega vill til að háttsettur meðlimur hennar situr í skipulagsnefnd Garðabæjar!

Þrátt fyrir að hér sé verið að fara hið lögformlega ferli til fulls sem tryggir það að ekki verð handvömm í málefnum sem snerta viðkvæma náttúru, hafa bæjaryfirvöld í Garðabæ ákveðið að bíða ekki niðurstöðu kærunefndar heldur leyfa framkvæmdir strax. Bæjarstjórinn sýnir svo sinn furðulega skilning á lýðræðinu þegar hann fullyrðir að þetta sé allt saman eðlilegt og lýðræðislegu ferli sé fylgt. Þar að auki bítur hann höfuðið af skömminni með því að láta eins og verið sé að auka aðgengi að náttúrunni! Auka aðgengi að náttúrunni! Með því að koma upp stórverslun IKEA og bílastæðum! Já hver hefur ekki notað náttúrunnar á bílastæði IKEA við Holtagarða!

Til hvers er verið að hafa flókið lýðræðislegt ferli í þessum málefnum ef ráðamenn geta látið sem það komi þeim ekki við. Hvað ef úrskurður kærunefndarinnar verður á þann veg að banna framkvæmdir? Hvað verður þá um það svöðusár í náttúrunni sem bæjarstjórn Garðabæjar ber ábyrgð á?

En þetta er ekki einsdæmi. Í sumar fór ég að miklum sprengjugíg við Búðarháls sem bíður þess tilbúinn að leyfi fáist fyrir Norðlingaölduveitu að mér skilst. Leyfið ekki fengið, en náttúran sprengd engu að síður. Þetta er háttur náttúruníðinga.

Ég skil ekki dagblaðið Blaðið. Sé ekki rök fyrir því að senda fólki heim fréttir sem bíða þess þegar það kemur heim úr vinnu og er búið að lesa önnur blöð, hlusta á frétttir og kíkja á netið. Enda er aldrei skúbb í Blaðinu. Einu sinni þakti meira að segja auglýsing forsíðuna alla og þótti mér þá fokið í flest skjól.

Blaðinu tekst ekki einu sinni að skúbba í slúðrinu. Þar er að finna slúður sem Mogginn og Fréttablaðið hafa þegar apaða hvort upp eftir öðru. Blaðið virðist bara vera vettvangur fyrir Andrés Magnússon til að úttala sig um djöfullegt eðli 365 fjölmiðla. Heldur rýr tilgangur fyrir minn smekk.

Í dag reyndi Blaðið hins vegar að vera með skúbb. Þar var sagt frá því á forsíðu að ríkið tæki tæplega helming af því fé sem myndi safnast til stuðnings strætósbílsjtjóra sem nýverið lenti í slysi. Mynd af bílstjóranum þakti forsíðuna og vísað var í litla frétt á síðu 2. Þar var rætt um skatt á gjafir og talað við forsvarsmann söfnunarinnar. Niðurstaða blaðamanns sú að ríkið ætti von á ríflegri upphæð af söfnunarfénu.

Rúv gerði hins vegar það sem blaðamaður Blaðsins hefði átt að gera, ræddi við ríkisskattstjóra. Þar kom í ljós að söfnunarfé eins og um ræðir í þessu tilfelli er undanþegið skatti og mun því viðkomandi fá allt söfnunarféð í sinn hlut. Þessi vinnubrögð Blaðsins urðu ekki til að auka trú mína á því, né heldur skilning á því hvers vegna menn leggja fé í svona fyrirbæri. Ég vona hins vegar að Blaðið eigi eftir að batna og verða alvöru fjölmiðill.