Jæja þá fer nú að líða að þessu. Í gærnótt fann ég í fyrsta skiptið fyrir fyrirvaraverkjum en þeir lýstu sér þannig að ég fékk alveg rosalega samdrætti sem ég hef nú fengið meir og minna allar seinustu vikurnar á meðgöngunni en núna fékk ég verki með. Verkirnir voru soldið eins og túrverkir og ég fann alveg svakalega fyrir þeim í bakinu. Þeir entust í tæpan klukkutíma og ég fór bara að sofa enda ekkert að búast við litla gaurum strax. Í gær fann ég svo aftur fyrir sömu verkjum þegar ég var niður í bæ með mömmu og Tryggva og svo aftur í nótt. Held að líkami minn sé bara að undirbúa mig fyrir það sem koma skal þó ég hafi enga trú á því að þetta sé að fara að gera alveg strax.
Á morgun verð ég komin 37 vikur og þá eru 3 vikur í settan dag og örugglega alveg 4 vikur í að krílið láti sjá sig. Ég er samt að reyna að vera duglegri að hvíla mig núna enda er ég alltaf að heyra hvað það er ekki gott að mæta dauðþreyttur í fæðinguna. Er að byrja að minnka við mig vinnuna núna og reyni líka að vera duglegri við að hvíla mig eða jafnvel bara leggja mig á daginn en það veitir sko ekkert af því ég er alltaf (og þá meina ég alltaf) að vakna á nóttunni núna til að pissa. Ekkert rosalega skemmtilegt en ég er a.m.k. fljótari að sofna aftur núna þegar Palli er kominn heim. Kúri mig bara upp að honum og þá sofna ég mjög fljótt.
Við fórum í mæðraskoðun í gær og allt leit mjög vel út. Strákurinn er búinn að koma sér fyrir í höfuðstöðu og er byrjaður að skorða sig. Hann er ennþá lausskorðaður en þetta er víst alveg að koma hjá honum. Blóðþrýstingurinn minn var ennþá mjög góður, ekkert í pissinu, byrjað að hægast aðeins á þyngdaraukningunni hjá mér (loksins!) og hjartslátturinn hjá stráknum alveg eins og hann á að vera. Mjög ánægð með þetta.
————————————-
Í lok vikunnar erum við Palli að hugsa um að skella okkur í ferðalag. Pælingin er að koma sér austur á austfirði og taka smá afslöppun þar tvö áður en við verðum þrjú. Ég hlakka mikið til.
Ég hef alltaf átt mjög erfitt með að treysta á aðra og hvað þá biðja aðra um hjálp. Þeir sem þekkja mig vita af hverju þetta stafar og ég ætla ekkert að fara nánar út í það hér. En sem sagt núna á meðgöngunni hef ég þurft að læra hvortveggja. Auðvitað þýðir það samt ekki að fólk er alltaf til í að atstoða mig eða að ég geti actually treyst á manneskjuna til að standa sig e-ð frekar núna en hún hefur gert en a.m.k. er ég að læra að stundum verður maður bara að leggja niður brynjuna og láta reyna á það. Ótrúlega skrítið hvað það hefur samt reynst mér erfitt að biðja um hjálp þegar mig vantar hana. Hef einhvern veginn alltaf bara látið mig hafa það og gert hlutina sjálf en núna lendi ég alveg þónokkuð oft í því ég bara hreinlega get ekki “látið mig hafa það” og neyðist til að fá aðstoð. Ég verð samt betri í þessu með hverri vikunni. Fékk meir að segja aðstoð frá bláókunnugum viðskiptavini í vinnunni um daginn sem mér þykir nú alveg nokkuð merkilegt.
Annars í öðrum fréttum þá er ég orðin svo stór núna að fólk er farið að standa upp fyrir mig í strætó og í strætóskýlum. Mér finnst það mjög skondið. Kannski ekkert skrítið samt þar sem það eru bara tæpar 4 vikur í settan dag. Já og svo geng ég náttúrulega fram yfir. En það fer nú að koma að þessu.
Silvie vinkona mín frá Þýskalandi kom til landsins á aðfaranótt föstudagsins og ætlar að vera hjá mér alveg þangað til Palli kemur aftur. Það er alveg rosalega gott að hafa einhvern svona hjá sér á meðan kallinn manns er stunginn af. Það styttist nú samt í að hann komi. Þeir eiga að lenda á miðvikudaginn alveg rétt fyrir miðnætti svo það passar akkúrat að ég og Fríða keyrum Silvie í flugið sitt og bíðum svo aðeins og þá ættum karlarnir okkar að koma. Mikið hlakka ég til! Finnst Palli vera búinn að vera alltof lengi í burtu. Mjög ánægð að það sé svona stutt í hann núna.
Annars erum við Silvie búnar að njóta þess mjög að eiga tíma saman. Ég var að vísu að vinna alla helgina, frá föstudegi fram á sunnudag. Við náðum samt að finna tíma til að kíkja í Kolaportið þar sem Silvie fann einhverjar íslendingasögur og ég fann bók sem ég er búin að vera að leita lengi að en hún heitir Flóra Íslands og er með myndum eftir Eggert Pétursson. Mjög ánægð að hafa fundið hana. Svo erum við líka búnar að fara í útskriftarveislu til frænku minnar og frænda, kíkja í heimsókn til tengdó í Krummahóla og byrja á alveg svaðalegu púsli hérna í stofunni. Fríða er að vísu að hjálpa okkur með það. Í dag var svo loksins frídagur svo ég og Silvie sváfum soldið lengi og fórum svo niður í bæ þar sem við löbbuðum á milli búða og skoðuðum alls konar og keyptum e-ð líka. Ég fann alveg æðislegt múmínálfadýnu á skiptiborð á bara 1000 kall og auðvitað freistaðist til að kaupa hana. Svo splæsti ég í nýja Borko diskinn á vínil. Við löbbuðum um allan bæinn svo ég var alveg búin í löppunum þegar ég kom heim. Sit núna með lappirnar í heitu vatni og hlusta á Borko plötuna. Fríða er byrjuð að púsla og Silvie er byrjuð að undirbúa kvöldið í eldhúsinu. Tryggvi og Birgitte ættu síðan að vera á leiðinni en við 5 ætlum að hafa falafel og pítupartý í kvöld. Namminamm. Hlakka til.
Þetta er allt í bili.
Pís át.
Ég fór á Whitesnake tónleikana í höllinni með Vöndu í gær. Það var alveg rosalega gaman. Þessir kallar kunna sko alveg að gera þetta enda búnar að vera að í 30 ár. Söngvarinn gerði mikið grín af því hvað væri mikið af 18 ára krökkum þarna inni eða eins og hann orðaði það “What the fuck?!?”. Hehe. Hann var hress.
Við innganginn var líka verið að selja boli og peysur og svona. Meðal annars var til sölu svona stórt plakat sem á stóð: “30 years of snake rock and roll” og á því var stór mynd af David Coverdale söngvaranum. Mér fannst það kúl en keypti það þó ekki.
Ég er búin að vera grasekkja núna í viku. Palli er úti að keyra strákana í Celestine á Danmörk/Þýskalandstúrnum þeirra. Hann fór fyrir viku og kemur ekki heim fyrr en eftir rúma viku. Það er soldið skrítið að vera svona ein en ég er að reyna að gera gott úr því og hef verið að nýta tímann til að vinna soldið extra í Heilsuhúsinu og svo taka til og gera tilbúið fyrir væntanlegan erfingja hérna heima. Ótrúlegt að hugsa til þess að það eru bara rúmar 5 vikur í settan dag hjá mér. Mér finnst tíminn hafa alveg flogið áfram á þessari meðgöngu. Það hefur allt gengið eins og í sögu líka sem er náttúrulega alveg æðislegt. Vonandi heldur það bara áfram þannig. Ég krosslegg a.m.k. fingur fyrir því.
