Þær voru klárar þessar tvær andamömmur sem ákváðu að halda með ungana sína úr tjörninni yfir í litla pollinn við norðurinngang Ráðhússins. Þarna er kannski ekki mikið rými fyrir þessar tvær einstæðu mæðu en þarna verða ungarnir þeirra að minnsta kosti ekki mávunum að bráð og hreinlega étnir.
Nú er um að gera að við flykkjumst öll niður á tjörn og gefum öllum glorhungruðu mávunum eins mikið brauð og þeir geta torgað áður en þeir átta sig á þessu ráðabruggi andamammanna tveggja og fari að leita hinum megin við Ráðhúsið að æti og mögulega ná að gæða sér á litum gómsætum andarungum.
Við hjónin fórum í göngutúr áðan um hverfið okkar. Mér líkar vel að búa hérna í vesturbænum og sérstaklega svona nálægt sjónum eftir að hafa verið alin upp í Breiðholtinu. Það er svo mikill munur að geta gengið niður að sjó á 5 mínútum og niður í bæ á aðeins korteri. Ég held að ég eigi aldrei eftir að vilja flytja í úthverfin aftur.
Ég gleymi því aldrei þegar Stuð diskurinn hans Palla kom út. Ég fékk ömmu mína til að gefa mér pening þetta árið og lofaði að nota hann í e-ð skynsamlegt enda hefði það örugglega drepið konuna ef hún hefði vitað að barnabarnið hennar var að fara að kaupa disk með samkynhneigðum tónlistarmanni. Jú amma mín er ein fordómafyllsta manneskja sem ég þekki. En já hún gaf mér peninginn að lokum og ég fékk pabba til að keyra mig í Japis í Skipholtið til að versla gripinn. Þetta var fyrsti geisladiskurinn sem ég keypti mér og fyrsti diskurinn sem ég átti sjálf. Hann stóð undir öllum vonum og var óspart spilaður næstu árin alveg inn í gaggó. Ég kolféll fyrir Palla er enn alveg yfir mig hrifin af honum. Dýrka þetta nýja lag! Já það má segja að þetta hafi verið ást við fyrstu sýn.
Mig dreymdi svo rosalegan draum í nótt að það er það eina sem ég er búin að vera hugsa um síðan ég vaknaði.
Mig dreymir vanalega frekar raunverulega drauma og stundum getur mig dreymt það sem myndi samsvara allt að 3 bíómyndum yfir eina nótt. Creisí!
Í nótt dreymdi mig samt alveg svakalega. Það voru zombiear sem voru soldið í áttina að 28 days later en samt with a twist.. man ef ég kynni að teikna þá myndi ég bara vinda mér í það að búa til teiknimyndasögu based á þessum draum og öðrum svakalegum sem mig dreymdi um daginn..
að ég ætti svona stóran stelpuvinahóp eins og ég átti þegar ég var í gaggó.
Ég veit ekki hvort að það myndi leysa neitt vandann þar sem að eiga mikið af stelpnavinkonum getur oft valdið mikilli dramatík og leiðindum eða það er amk mín reynsla. Þrátt fyrir það þá held ég að stundum þá væri rosalega gott fyrir mig að hafa stelpur í lífinu mínu til að tala við. Eins og núna. Akkúrat núna þá hefði ég ekkert á móti því. Það hefur nefnilega sína kosti að geta leitað til vinkvenna sinna stundum.
Ég sakna þess soldið mikið. Sérstaklega þessar vikurnar.
Strákar eru ágætir. Ég á miklu meiri samleið með þeim yfir höfuðið en bara stundum vildi ég að ég hefði fleiri stelpur í mínu lífi til að tala við.
Ég vil bara minna ykkur á að ef ykkur er nauðgað einhvern tímann í framtíðinni að muna að kalla á hjálp amk einu sinni því annars þá árásamaðurinn alveg bókað sýknaður ef þið leggjið fram kæru.
Ef konan hefði á einhverjum tímapunkti á meðan á nauðguninni stóð kallað á hjálp þá hefði dómurinn alveg örugglega fallið öðruvísi. En af því að hún var örugglega hreinlega of hrædd til að þora að láta heyra í sér þá fer sem fer.
Heimskulega heimskulega kerfi.
Search
About
You are currently browsing the Hanna weblog archives for the month July, 2007.
Longer entries are truncated. Click the headline of an entry to read it in its entirety.
