Hér er draumurinn

Þá fer að líða að minni þriðju tilraun til að sjá borgfirsku fjöllin. Þar sem ég hef aldrei verið neitt sérstaklega töff tek ég Álfaborgarsjéns verslunarmannahelgarinnar fram yfir Damien Rice og co. Ég meina, hagyrðingakvöld og fótboltamót, er til betri formúla?

Fyrir ári síðan sótti ég Borgarfjörð eystri heim í fyrsta sinn. Þá földu fjöllin sig í þokunni en ég varð þó þeirrar ánægju aðnjótandi að sjá aðeins glitta í þau. Í febrúar fór ég aftur og tók þá Diljá með mér sem lét glepjast af ýktum lýsingum mínum af ægifegurðinni á borgarfirði. Snjóbylur sá um að hylja fjöllin í það skiptið, og reyndar huldi hann líka bæði hafið og húsin (hafið og fjöllin fyrir þau sem eru hrifin af vísunum). En nú reyni ég aftur.

Á hagyrðingakvöldinu í fyrra fór ég auðvitað baksviðs í hléi (er ekki annars töff að fara baksviðs í hléi? eða á það bara við um tónleika?). Þar eignaðist ég óvin í skipuleggjandanum þegar ég tuðaði yfir því að engin kona væri meðal hagyrðinga. Óvinur þessi varð þó vinur minn þegar líða tók á kvöldið og enn meiri vinur nú í vetur þegar okkur var plantað saman í hús í Kópavoginum lesandi ljóð. Ekki veit ég þó hvort ég ætti að kalla hann vin minn eða óvin núna því hann hefur, með vísan til yfirlýsinga minna frá því í fyrra, platað mig til að vera meðal hagyrðinganna í ár. Aldrei áður hef ég tekið þátt í slíku en einhvern tímann er allt fyrst, geri ég ráð fyrir.

Vinur minn, sem ég veit ekki hvort er vinur eða óvinur, hefur lofað að hlæja í hvert sinn sem ég gef merki. Það væri mjög vel þegið að fá fleiri slíka í salinn. Þetta er nú ekkert svo langt í burtu. Ég lofa að splæsa í bjór.

Einhvern tímann hef ég eflaust haldið því fram að ég væri mjög smart og í takt við tíðarandann. Ég segi “miðaldra” brandara, eins og þeir eigi við um annað fólk, og alls ekki mig. Í Reykjafirði fór hins vegar óstjórnlega í taugarnar á mér að langbylgjan skipti yfir á Rás 2 um miðjan dag, eins og ekkert sé sjálfsagðra. Og í staðinn fyrir að hlusta á fróðlega þætti situr maður allt í einu uppi með poppland við pönnukökubaksturinn.

Fríið fór í að borða, sofa, baka, lesa, ganga, svamla í lauginni og segja lélega orðabrandara. Á þessum slóðum þarf kons ekkert að sitja á sér þegar að þeim kemur. Það er frelsi út af fyrir sig.

Ég er svona að gæla við að eyða verslunarmannahelginni á Borgarfirði eystri. Er e-r stemmning fyrir hópferð? Ég meina, hagyrðingakvöld og fótboltamót, er hægt að biðja um meira? Svo segir sagan víst að borgfirsku fjöllin séu stórbrotin. Ég hef reynt að sjá þau tvisvar. Í annað skipti huldi þokan þau en í hitt skiptið sá snjóbylur um það…

Nú bráðvantar mig far til Norðurfjarðar, annað hvort frá Rvk eða Hólmavík og annað hvort á sunndag eða þriðjudag (til að ná báti á mánudagsmorgni eða miðvikudag).

Ef þið þekkið einhvern sem þekkir einhvern sem er á þessari leið, endilega láta vita.