Hér er draumurinn

Þá fer að líða að minni þriðju tilraun til að sjá borgfirsku fjöllin. Þar sem ég hef aldrei verið neitt sérstaklega töff tek ég Álfaborgarsjéns verslunarmannahelgarinnar fram yfir Damien Rice og co. Ég meina, hagyrðingakvöld og fótboltamót, er til betri formúla?

Fyrir ári síðan sótti ég Borgarfjörð eystri heim í fyrsta sinn. Þá földu fjöllin sig í þokunni en ég varð þó þeirrar ánægju aðnjótandi að sjá aðeins glitta í þau. Í febrúar fór ég aftur og tók þá Diljá með mér sem lét glepjast af ýktum lýsingum mínum af ægifegurðinni á borgarfirði. Snjóbylur sá um að hylja fjöllin í það skiptið, og reyndar huldi hann líka bæði hafið og húsin (hafið og fjöllin fyrir þau sem eru hrifin af vísunum). En nú reyni ég aftur.

Á hagyrðingakvöldinu í fyrra fór ég auðvitað baksviðs í hléi (er ekki annars töff að fara baksviðs í hléi? eða á það bara við um tónleika?). Þar eignaðist ég óvin í skipuleggjandanum þegar ég tuðaði yfir því að engin kona væri meðal hagyrðinga. Óvinur þessi varð þó vinur minn þegar líða tók á kvöldið og enn meiri vinur nú í vetur þegar okkur var plantað saman í hús í Kópavoginum lesandi ljóð. Ekki veit ég þó hvort ég ætti að kalla hann vin minn eða óvin núna því hann hefur, með vísan til yfirlýsinga minna frá því í fyrra, platað mig til að vera meðal hagyrðinganna í ár. Aldrei áður hef ég tekið þátt í slíku en einhvern tímann er allt fyrst, geri ég ráð fyrir.

Vinur minn, sem ég veit ekki hvort er vinur eða óvinur, hefur lofað að hlæja í hvert sinn sem ég gef merki. Það væri mjög vel þegið að fá fleiri slíka í salinn. Þetta er nú ekkert svo langt í burtu. Ég lofa að splæsa í bjór.