Hér er draumurinn

Ég tala oft illa um minn heimabæ. Var frelsinu fegnust þegar ég slapp þaðan, og vissi satt að segja ekki hvað frelsi var fyrr en ég slapp. Síðan þá hef ég unnið mikið í því að flytja fjölskylduna og ömmu þaðan, án árangurs þó.

En ég áttaði mig á því í gær að auðvitað þykir mér líka vænt um bæinn minn.

Ég panikkaði að vísu þegar ég fann ekki Andrés blöðin á heilsugæslunni. Hrópaði til Sínu á símanum, sem var einmitt í símanum, og gat því ekki svarað mér strax. Á meðan sat ég og þóttist vera fullorðin og fletti hraðar í gegnum tímarit en Maggi frændi fletti í gegnum bækur áður en hann lærði að lesa. Þegar Sína var búin í símanum benti hún mér kurteisislega á möppuna með Andrésblöðunum en ég náði bara að lesa eina blaðsíðu áður en ég fór inn til læknisins.

Og auðvitað þykir mér vænt um að heimilislæknirinn minn hafi þekkt mig frá því að ég var pínkupons.

Svo fór ég á bókasafnið og seldi þeim bókina mína. Og þó að bókasafnið sé flutt þá rifjuðust upp fyrir mér ófá skiptin sem ég rogaðist út með bókastafla og fékk undanþágu frá 10 bóka reglunni. “Sæl Halla mín,” sagði Helga á bókasafninu sem einmitt horfði á mig rogast út með þessa bókastafla.

Bókasafnið og heilsugæslan fá toppeinkunn, það fá líka umsjónarkennararnir mínir í gegnum tíðina. En ekki Gaggó, og aðrir einstaka þættir.