Hér er draumurinn

Ég er fegin að hafa ekki verið á barnum í gær þegar rebelarnir kráareigendur ákváðu að leyfa reykingar innandyra í mótmælaskyni við reykingalöggjöfina. Ekki veit ég hvort skrílslæti fylgdu þessum mótmælum, eins og í ráðhúsinu um daginn, en ég hef lengi sagst vera fylgjandi reykingabanninu einungis vegna eiginhagsmuna. Satt best að segja þekki ég ekki marga sem eru mótfallnir banninu, (þó að andstaða þeirra félaga minna sem á annað borð eru mótfallnir sé mjög hörð). Reyklaust fólk hefur glaðst mjög og jafnframt hluti reykingafólks, ekki síst sósíal smókerarnir.

Hins vegar má vel vera að bjóða ætti upp á sérstök reykingaherbergi í þessum frosthörkum, að því gefnu að þau verði ansi vel lokuð og ég geti ennþá komið heim í hreinum fötum.

Að gefnu tilefni skal tekið fram að anarkistinn Halla er brjálaður út í anti-smókerinn Höllu í þessu máli.

***

Miklar tilraunir varðandi hrotur fara fram á heimilu mínu. Nú fær hrotudýrið einhvers konar pappír með bragði í munninn á hverju kvöldi en á pakkningunni stendur að eitrið komi í veg fyrir hrotur í 4 af 5 tilfellum.

Nú hafa vaknað spurningar um hvort það þýði:

A. 4 af 5 manneskjum sem hrjóta þegja yfir nóttina

B. Hrotudýr hrjóta aðeins fimmtung af tímanum sem þau áður hrutu.

C. Bragðpappírinn stöðvar fimmtu hverja hrotu.

Ég hef a.m.k. sofið ágætlega undanfarnar tvær nætur en það gæti líka haft með það að gera að hrotudýrið er í betra andlegu jafnvægi eftir að hafa tekið stórar ákvarðanir í lífi sínu varðandi íbúðarkaup. Annar möguleiki væri að óþarflega mikil áfengisdrykkja þriðjudags og langt gufubað gærkvöldsins hafi veitt mér fastari svefn. Það verður spennandi að sjá hvað verður í þessari vísindalegu tilraun.

Kjólaplanið fyrir þorrablótið er komið í uppnám vegna marblettasöfnunarinnar, sem hefur gengið mjög vel, eiginlega óþægilega vel.

Operation máta síðerma kjóla er hafið.

 „Við segjum stundum hérna í Íran að það sé orðið þannig að hægra augað þitt geti ekki treyst því vinstra,“ sagði Sara og hló.

Hello Halla/
How are you?
Your e-mail arraived to me ,
Tank you very much for written letter,
My family and my friend(mahmood) says hello to all of you,
My father says tank you from  drinking beer for him,
Good luck all time,

Ég hef fengið skýr fyrirmæli um það á heimilinu að gjöra og svo vel og klæðast síðerma peysu enda mætti annars ætla að ég byggi með ofbeldishneigðri konu. Nú finnst mér vel hægt að kalla endalausar hrotur ofbeldi, en ég get víst ekki kennt þeim um marblettina.

Júdóið er m.ö.o. farið að setja mark sitt á mig, ekki þó í formi mikilla vöðva eða hæfni í að fleygja fólki upp og niður, nei, ég læt þúsund marbletti duga, til að byrja með.

… er víst dáinn.

Þá rifjast upp fyrir mér þegar ég barði hann augum í Feneyjum um árið. Ég skrifaði grein um blaðamannafund sem ég fór á í tengslum við kvikmyndahátíð þar í landi, enda fannst mér blaðamannafundurinn merkilegri upplifun en hátíðin! Skelli smá broti úr henni hér, til minningar um sjarmörinn:
“Og ertu búin að sjá myndina?” spurði hann. Ég neitaði sem satt var og þá kom í ljós að ég mátti ekki taka þátt í pallborðsviðtalinu við Heath Ledger og félaga. Ég reyndi að útskýra fyrir honum að maðurinn sem ég hafði verið í sambandi við hefði sagt að ég gæti tekið þetta eina viðtal án þess að hafa séð myndina en allt kom fyrir ekki enda kannaðist Matthew ekkert við umræddan mann. Í staðinn dreif ég mig á stóra blaðamannafundinn vegna einnar af þremur myndum Heaths Ledger á hátíðinni, Casanova.

Á fundinum voru hundruð blaðamanna frá ýmsum heimshornum og ólíkum fjölmiðlum. Fundurinn tafðist um hálftíma þar sem stjörnurnar voru ekki mættar. Þegar þær loksins létu sjá sig brutust út mikil fagnaðarlæti og blístur. Þær voru síðan kynntar ein af annarri og blaðamennirnir klöppuðu meira og blístruðu svo engu líkara var en að um fótboltaleik væri að ræða.

Kvikmyndin Casanova fjallar um hinn ítalska Giacamo Casanova sem var uppi á 18. öld. Casanova á að hafa verið maður margra kvenna en sjálfur sagðist hann hafa notið ásta með meira en hundrað konum. Í myndinni verður Casanova ástfanginn af einu konunni sem hafnar honum en Sienna Miller fer með hennar hlutverk. Myndin var sérlega vinsæl á hátíðinni þar sem hún er tekin upp í Feneyjum og leikarahópurinn dvaldi þar í nokkra mánuði ásamt leikstjóra og tökuliði. Hinn sænski Lasse Hallström er leikstjóri myndarinnar en auk hans sátu í pallborði Heath Ledger, Siena Miller, Jeremy Irons, Oliver Platt og Lena Olin sem jafnframt er eiginkona Hallströms.

Mest var klappað fyrir Ledger enda er hann víst aðalgæinn. Ledger er með strákslegt yfirbragð. Hann tuggði tyggjó og átti greinilega erfitt með að ákveða hvort hann ætlaði að vera með grænu derhúfuna sína eða ekki meðan á blaðamannafundinum stóð. Mest var hann þó í því eins og félagar hans í myndinni að senda stjörnubrosið út í salinn. “Er þetta ekki örugglega blaðamannafundur?” spurði ég sessunaut minn sem var öllu vanari kvikmyndahátíðum en ég. “Jú, þetta er alltaf svona,” svaraði hann.

Um leið og orðið var gefið laust byrjuðu blaðamenn að spyrja spurninga. Sumir forvitnuðust um hugmyndir leikstjórans um myndina eða spurðu út í ákveðin atriði en aðrir notuðu tækifærið til að daðra við leikarana. “How do you like Venice?” flaut svo með frá ítölskum blaðamanni. Hópurinn bar því vel söguna að hafa tekið myndina upp í Feneyjum. Þetta hefði í raun verið eins og ferðalag þótt vinnan hefði verið mikil. Lasse Hallström sagði að vel hefði gengið að fá öll leyfi sem þurfti til að taka upp á ýmsum sögufrægum stöðum og að hópnum hefði verið vel tekið í hvívetna.

“Heath, mig langar að beina spurningu minni til þín,” sagði ung kona í sínu fínasta pússi. “Persónan þín í myndinni er mikill elskhugi og virðist vita hvað konur hugsa, að hve miklu leyti ert þú líkur eða ólíkur sjálfum Casanova?” Ledger virtist ekki alveg vita hvernig hann ætti að svara en bjargaði sér fyrir horn með því að segjast elska en bara ekki svona margar konur. “Casanova var maður sem varð ástfanginn af öllum konum sem hann hitti,” útskýrði Ledger.

Ég fékk skemmtilegan tölvupóst frá Qom í Íran í dag. Hann var ekki síst skemmtilegur í ljósi þess að fjölskyldan sem skrifaði talar ekki ensku og var að mér vitandi ekki með netfang. En einhvern veginn tekst þeim að hrafla saman nokkrar línur.

Leitt þótti mér hins vegar að heyra að Fatíma vinkona mín, sem er aðeins tvítug, er nú fráskilin. Hún var að vísu ekki gift, heldur aðeins trúlofuð, en þá ákvað mágkona hennar að reyna að koma í veg fyrir hjónabandið, og það tókst. Þetta hefur hræðileg áhrif á líf Fatímu sem kemur úr fátækri fjölskyldu og átti mjög mikið undir að giftast vel. Fráskildar konur eru litnar hornauga í Íran og verða oft fyrir kynferðislegri áreitni. Í ofanálag takmarkar þetta möguleika hennar á að giftast að nýju, enda orðin “skemmd vara”.

Um leið þakka ég guði og allah og hverjum sem vill hlusta fyrir að búa í tiltölulega opnu samfélagi.

Ég talaði við mann rétt eftir hádegi í gær sem minntist á að meirihlutinn væri að falla. Ég hló bara, hélt hann ætti við þingið, og sagði að það væri bull og vitleysa.

Seinna um daginn spurði samkeppnisfréttamaður mig hvar Ólafur F. ætti heima. Ég fann þær upplýsingar en spáði ekki meira í það.

Afneitun? Líklega.

Ég trúði þessu a.m.k. ekki fyrr en í morgun, og trúi varla enn. Magnað.

Það var líklega rétt ákvörðun að koma sér heim þegar ég var komin á “jah, ég kann bara alveg hreint ágætlega við þig” stigið.

En hafmeyjan bregst annars aldrei, og heldur ekki koddaver.

Ójá, ég er farin að æfa júdó á ný, ef þú, lesandi góður, stendur kyrr og veitir enga mótspyrnu, get ég kastað þér í gólfið þannig að fyrst sjáirðu loftið, jafnvel heiðan himininn.

Gallinn klæðir mig ennþá jafnvel, og mér finnst ég vera skrefi nær ólympíuleikunum, hvar ég mun eflaust hitta fyrir ellefu ára gamla barnið sem rústaði mér í júdó í ástralíu.