Við gerðum jafntefli við Sindra, og frú þjálfari var ekki sérstaklega sátt.
Austfjarðablíðan, sem ég hélt að væri mýta, hefur leikið við okkur. En nú er farið að rigna, og þegar ég segi rigna, þá meina ég rigna. Hafið er úfið, himininn grár og það er eins og fjöllin virki hærri.
Ég verð fyrir norðan um helgina. Eigum leik á Húsavík á föstudagskvöld og Akureyri á sunnudag.
Í leiðara Moggans í gær, föstudag (við sem búum úti á landi lesum alltaf svolítið eftir á), segir að á Austurlandi hafi verið haldin” eins konar þjóðhátíð vegna formlegrar opnunar álversins í Reyðarfirði fyrir rúmri viku”. Það er nefnilega það. Hið rétta er að sjálfsögðu að álverið blés til stærðarinnar opnunarhátíðar til að kynna sig og sína starfsemi. Ef ég býð í alveg risapartí þegar ég á afmæli má þá kalla það “eins konar þjóðhátíð” af því að allir í hverfinu mættu til að gæða sér á ókeypis kandíflosi og leyfa börnunum að hoppa í hoppukastala?
Reyndar væri verkefni fyrir góðan blaðamann, sem ekki er upptekinn við að þjálfa fótbolta, að taka saman hversu miklu fé Alcoa Fjarðarál hefur dælt inn í samfélagið hér fyrir austan á liðnum mánuðum. Íþróttafélögum var boðið að taka að sér ýmis konar verkefni tengd áðurnefndri hátíð og tímakaupið sem þar var boðið fyrir hvern mann/barn, eftir því sem við átti, var hærra en meðalháskólakennarar fá. Að sjálfsögðu er þetta óformleg leið til að styrkja íþróttafélög og aðra starfsemi í bænum en ég held að engu að síður megi Austfirðingar, eins og hún Fífa benti á, þakka virkjana- og álversandstæðingum fyrir mótstöðuna því að annars færu þessir peningar sannarlega ekki út í samfélagið!
Á 17. júní var ræðumaður dagsins hér fyrir austan enginn annar en forstjóri Alcoa Fjarðaráls. Í dag er skógarhöggsdagurinn mikli í Hallormsstaðaskógi og meðal styrktaraðila eru KHB, Kaupþing, Sjóvá, Glitnir og að sjálfsögðu Alcoa sem ætlar að bjóða upp á tónlistaratriði frá Charles Ross og félögum. Að öðru leyti eru sérstakir dagskrárliðir ekki merktir fyrirtækjum nema að MS splæsir í safa og Áburðarverksmiðjan í lummur. Já, Alcoa er víða, eins og einhver tannlæknir gæti sagt.
***
Í Mogganum stendur líka að það komi fram á kaninku.net hverjir ætli að blogga á Eyjunni. Skemmtilegt að kaninka.net sé orðin að “eins konar fréttaveitu”.
Annars eru nú komin að ég held fjögur ár síðan ég byrjaði að blogga hér á kaninkunni. Það hefur að sjálfsögðu gengið á með skini og skúrum en ég er ekki frá því að núna sé liðinn lengsti samfelldi tíminn sem ég hef getað bloggað án þess að síðan leggist reglulega niður…
Ég er alltaf svolítið hrifin af því þegar veðrið leikur allt aðra músík en sálarlífið. Það er eitthvað svo klént þegar himininn og hjartað gráta á sama tíma. Það er gaman að vera í góðu skapi í vondu veðri, og vonda skapið verður einhvern veginn ekki eins vont þegar sólin skín og hafið glitrar.
***
Mikið svakalega er íslenska landsliðið í fótbolta að standa sig vel! Við sátum fjórar fyrir framan sjónvarpið í gær og ég er ekki frá því að stundum hafi ég tárast. Helst langaði mig að monta mig endalaust af “barninu” sem ég þjálfaði einu sinni, en mundi svo að ég kenndi henni líklega minnst af öllum sem ég þjálfaði. 12 ára var hún bara svo svakalega góð. Á svona dögum er leiðinlegt að vera of langt frá vellinum.
***
Á morgun er keppt í skógarhöggi í Hallormsstaðaskógi. Og svo spilar Jet Black Joe í Neskaupstað um kvöldið. Það er allt að gerast. Ekki nóg um það heldur er ég komin með þvottavél sem er svo hávær að ég veit ekki hvort plássið getur talist friðsæll staður lengur. En ég er líka komin með veiðistangir og grill. Héðan af geta gestir sjálfir veitt sér marhnúta á grillið.
Ég sagði öllum stelpunum sem ég er að þjálfa að ég væri að fara í pílagrímsferð til Helsinki til að synda í berössuðu lauginni. Það hljómaði betur en að vera að fara í nordisk samarbejde tur med unge journalister. Yngstu stelpurnar spurðu fyrst hvað pílagrímsferð væri, síðan hvað berössuð laug væri. Einhverra hluta vegna rugluðu þær pílagrímum saman við fíla.
Ég kom til Helsinki eftir dag í Köben þar sem ég áttaði mig á að maður þarf að fara lengra til að sleppa undan Íslendingum. Seint um kvöld skapplappaðist ég inn á hótelið sem er um 15 mínútna akstur frá miðborginni og hljóp í hringi í stóru herberginu, á kostnað finnskra skattborgara. Ljúf tónlist kom inn um gluggann frá veitingastaðnum þar sem hópur fólks sat og söng við harmonikkuundirleik. Allt í einu er ég farin að raula með. “Góða nótt minn litli ljúfur, mitt ljósið bjarta …”, en bíddu, er þetta lag til á finnsku líka. Ég legg betur við hlustir og heyri þá að söngurinn er á íslensku. Þarna var samankominn svonefndur Sunnukór á tónleikaferðalagi.
Næsta morgun borðaði ég morgunmat á íslensku og var hálfilla sofin en vissi að ég þyrfti að vakna snemma. Ég hafði mission, enda eini frítíminn minn í Helsinki.
Exskjúsmí, döss þiss búss gó tó þí sittí?
Eftir að hafa vafrað stressuð í hringi, að falla á tíma enda stefnumót við de nordiske unge journalister kl. 12 fann ég sundlaugina.
Hún er lokuð á sumrin.
Sum sé, við förum til Helsinki í haust.