Hér er draumurinn

Ég er orðin ansi þreytt á eiturhressum póstum frá Félagi stjórnmálafræðinema um næstu VÍSÓ!!!!! eða BJÓRKVÖLD Á MORGUN - allir að mæta!! svo ég ákvað að fylgja leiðbeiningunum til að skrá mig af listanum. Þess má geta að ég skráði mig aldrei á hann. Ég var mjög kát þegar ég fékk til baka tilkynningu um að þetta hefði lukkast. Nema hvað, að samt héldu póstarnir áfram að hrannast upp. Vísó/english version below.

Ég sendi því eftirfarandi póst eftir tilkynningu um að nú væri gott að fá sér einn kaldan:

Halló
Ég er búin að reyna að skrá mig af þessum póstlista tvisvar en greinilega
án árangurs. Endilega kippið mér af.
Kær kveðja
Halla

Og fékk svar:

Góðan daginn

Ég verð því miður að tilkynna þér það að við getum ekki tekið af
póstlistanum, en þú gætir prófað að tala við þá sem eru fyrir forsvari hjá
Nemendaskrá eða RHÍ.

Kveðja

Hvernig má það vera að ég sé skráð á póstlista en geti ekki skráð mig af honum og að fólkið sem sendir út pósta annan hvern dag viti ekki hvernig það er hægt? Ekki að ég sé neitt grömpí svona á fimmtudegi. Neinei.

Mig vantar starfskraft í skemmtilegt og spennandi verkefni. Borgar bara nokkuð vel og má byrja strax. Tekur ekkert svakalega mikinn tíma en hefur samskipti við fyrirtæki í leit að styrkjum í för með sér!
Áhugasöm. Talið við mig.

Þótt ég hafi búið í Ástralíu fyrir ekki lengra en þremur vikum síðan ruglaðist ég alveg á tímamismuninu þegar ég hringdi í Nityu áðan. Ég vissi auðvitað að þegar það er kvöld hér er morgun þar og öfugt, en samt fannst mér einhvern veginn eins og það gæti varla verið myrkur hjá mér og birta hjá henni.
Eftir að hafa talað við hana í tíu mínútur og lýst yfir áhyggjum mínum af hvað hún væri dauf í dálkinn spurði ég hvað klukkan væri annars. Hálfátta, svaraði hún, hafði verið að drekka á ströndinni í gær. En hún er a.m.k. vöknuð. Það er vissara að halda þessum útlendingum við efnið.

Annars gæti þessi færsla farið út í hvað ég sakna Nityu mikið, en ég er að spá í að hlífa ykkur við því. Mér finnst Ástralía svo langt í burtu að ég á erfitt með að skilja að allt sem var þar sé í alvörunni til.

Á föstudag verð ég aftur meðal fólks. Ég get ómögulega leigt hengirúmið út lengur.

Ég held því iðulega fram að ég sé morgunmanneskja, í þeim skilningi að mér finnst ekkert erfitt að vakna á morgnana, já og að ég vakni öllu jafna heldur snemma þegar ég þarf ekki að vakna. En ég þarf samt að vera búin að sofa nóg.
Ég var búin að gleyma unglingsárunum þegar okkur hormónafullum börnunum var alltaf þrælað út í svartasta skammdegið eldsnemma að morgni til að vera jafnvel tilbúin á köldum laugarbökkum klukkan átta.
Ég hef því óneitanlega samúð með litlu systur minni sem er að díla við allt sem því fylgir að vera 13 ára og þurfa um leið að vakna eldsnemma. Þegar hún gengur út í myrkrið sit ég eftir í eldhúsinu og dotta ofan í hafragrautinn. Bíð aðeins lengur með að leggja af stað…
Ég er morgunmanneskja, en mér finnst morguninn eigi ekki að byrja fyrr en átta.

Nú tek ég upp ritstuld frá fyrir tíð og skelli hér að neðan viðhorfi dagsins…

Ég er nýkomin heim frá útlöndum. Ég var að koma frá Ástralíu sem þýðir að ég þurfti að fljúga í ofsalega marga klukkutíma. Þetta væri svo sem ekki í frásögur færandi nema af því að það breyttist eitthvað í flugvélinni á leiðinni, eða öllu heldur flugvélunum.
Í vélinni frá Sydney til Bangkok rifjaði ég upp góða daga í Ástralíu. Ég var ennþá hálftapsár yfir að fótboltaliðið mitt hefði ekki náð að merja fram sigur í innanhússmóti háskólans. Þetta var svo skemmtilegt lið. Við vorum sjö leikmenn frá jafnmörgum löndum og þremur heimsálfum, að spila í þeirri fjórðu. Helsti stuðningsmaðurinn okkar kom svo frá fimmtu heimsálfunni. Minningar brengla stundum veruleikann og allt í einu fannst mér eins og það hefði alltaf verið sól þegar við borðuðum hádegismat eftir leiki og hlógum að mismunandi matarvenjum

Á flugvellinum í Bangkok komst ég ekki hjá því að rifja upp gamla daga í Taílandi á sama tíma og ég nagaði mig í handarbökin yfir að ætla að fljúga lengra norður í kuldann. Burt frá ströndunum, burt frá skóginum, burt frá fólki sem reyndist mér svo vel - Íslendingnum í Taílandi.

Á Heathrow-flugvelli í London ríkti aðskilnaðarstefna í nafni öryggis og viðskiptasamninga. Litað fólk fór í eina röð og hvítt fólk í aðra. Sú síðarnefnda var umtalsvert styttri. Auðvitað voru nokkrar undantekningar en þetta var meginreglan.

Farþegar á leið í tengiflug voru pirraðir. Sumir voru að missa af flugi en raðirnar voru langar og kröfurnar strangar. Örþreytt starfsfólkið svaraði endurteknum spurningum stuttaralega meðan það rak fólk sem hafði fleiri en eina tösku í handfarangri til baka og sagði þeim að tjékka sig inn. Ég setti tannburstann og tannkremið í glæran plastpoka og reyndi að fylgja öllum reglum til að flýta fyrir.

Ég þurfti að bíða á Heathrow í níu klukkutíma í stað fimm vegna ófærðar heima fyrir. “Hlýlegar móttökur föðurlandsins,” hugsaði ég og brosti í kampinn. Þegar ég heyrði sífellt fleiri tala íslensku fóru hlutirnir að breytast. Ég, sem hafði verið útlendingur, breyttist í Íslending og allir hinir í útlendinga.

Í vélinni heim sat ég við hliðina á útlendingum sem blótuðu alla leiðina. Sætin voru óþægileg, fréttirnar í blöðunum heimskulegar og fólk almennt fífl. “Vanþakklátt pakk,” hugsaði ég rétt áður en ég kvartaði sáran yfir því að ekkert Morgunblað væri um borð. En þvílíkur munur að geta kvartað á íslensku. Og nú vil ég deila með ykkur hugarangri mínu.

Frá því að ég kom heim hef ég haft gríðarlegar áhyggjur af því Íslendingar fari alltof mikið til útlanda. Samkvæmt tölum frá Hagstofu Íslands fóru rúmlega 390 þúsund Íslendingar um Leifsstöð á árinu 2005 sem er fjölgun um hundrað þúsund frá árinu 2003. Auðvitað eru sumir margtaldir en þetta þýðir að á hverjum degi ársins eru meira en þúsund Íslendingar að fara til eða koma frá útlöndum.

Engar rannsóknir hafa farið fram á þeim áhrifum sem þessi þvælingur Íslendinga hefur á íslenskar listir og menningu. Hvað verður um íslenskt tónlistarlíf þegar listafólkið okkar eyðir mestum tíma sínum í útlöndum?

Ekki eru til neinar staðfestar tölur um hversu margir Íslendingar búa í útlöndum, m.a. vegna skorts á upplýsingum um andlát sem og barneignir. Á Norðurlöndunum einum búa sextán þúsund Íslendingar! Á tímabilinu 2000-2005 fluttu 18.233 íslenskir ríkisborgarar til útlanda en aðeins 15.870 fluttu heim. Þetta þýðir tap upp á 2.363 Íslendinga. Í ofanálag dvelur fjöldi Íslendinga í útlöndum í skemmri eða lengri tíma án þess að tilkynna brottflutning.

Ísland er fámennt land og íslenskan brothætt. Þótt fæðingartíðni hér sé hærri en gengur og gerist í Evrópu er augljóst að þjóðin má ekki við frekari brottflutningi. Auðvitað eru til Íslendingasamfélög í útlöndum sem halda í hefðir og venjur en það er samt erfitt að dvelja í útlöndum í lengri tíma án þess að smitast af menningu heimamanna. Þetta ætti ég að þekkja. Þegar ég kom heim frá Asíu tók ég upp á því að elda núðlur og hrísgrjón í öll mál. Það er auðvitað ógnun við matarmenningu okkar Íslendinga. Hvað með soðinn fisk og svið? Eftir ársdvöl í Danmörku drakk ég alltof mikinn bjór (á kostnað maltöls) og talaði um “góðan slag” og “doblur” þegar ég spilaði kotru, sem ég auðvitað kallaði bakcgammon eins og hver annar viðvaningur. Og núna eftir Ástralíudvölina finnst mér eins og ég eigi að setja kommur út um allt og byrja allar setningar á “takandi mið af” og “þrátt fyrir”. Í ofanálag ætlaði ég að fara að spara vatn við uppvaskið og flokka rusl. Það er hræðileg ógn við uppvasksmenningu okkar Íslendinga sem og þá hefð að henda öllu rusli í sama poka.

Hvað næst? Hætti ég að halda upp á jólin? Neita ég að borða hvalkjöt? Gleymi ég öllu því sem gerir mig að Íslendingi?

Ég vona að allir Íslendingar sjái mikilvægi þess að við höldum okkur heima við. Stöðugur þvælingur út um allar trissur er stórhættulegur menningu okkar og gildum. Ef við gætum okkar ekki þá gleymum við því að við erum Íslendingar og förum að líta á okkur sem útlendinga, líkt og ég gerði áður en ég áttaði mig í Heathrow.

Um leið óska ég eftir að einhver stjórnmálaflokkur taki þetta upp. Það er alla vega löngu tímabært að ræða þessi mál. Útlönd fyrir útlendinga.

Eftir Höllu Gunnarsdóttur (halla@mbl.is)

Það verður að segjast að það er glæsilegur hópur sem býður sig fram í forvali VG. Hvet fólk til að skrá sig í flokkinn til að hafa eitthvað um þetta að segja!

Ég vissi það svo sem en hafði kannski ekki áttað mig á því hvað heimilishald getur verið fjörlegt. Nú hef ég vaknað klukkan sjö þrjá morgna í röð. Það finnst mér alveg svakalegt. Ég var búin að gleyma hvernig það var að vera unglingur og vera alltaf þrælað í skólann klukkan átta, alla morgna.
Í gærmorgun gleymdi unglingurinn nestinu sínu heima. Þar eð við erum svo góðir “foreldrar” renndum við með nestið niður í gaggó. Gangavörðurinn ætlaði að henda mér út þar sem hún hélt ég væri unglingur að koma inn um vitlausar dyr. Svo kannaðist hún við mig, varð hin ljúfasta og sá til þess að litla systir fékk nestið fyrir matartímann.
Í morgun hafði hundurinn kúkað á gólfið, eða öllu heldur drullað, í eldhúsinu, þannnig að ég gat ekki farið í afneitun og borðað hafragrautinn. Sem betur fer gengur unglingurinn með mikið ilmvatn sem kæfði kúkalyktina.

Eins og báðir hundarnir mínir, Otter í Ástralíu og Frakkur á Íslandi, eru indælir, þá verður líka fínt að flytja að nýju á hundalaust heimili.

Auðvitað liggur beinast við að stofnaður verði einn sjóður fyrir alla stjórnmálaflokka. Fyrirtæki og einstaklingar sem svo gjarnan vilja styðja við lýðræði í landinu geta látið fé renna í sjóðinn sem skiptist svo jafnt milli starfandi stjórnmálaflokka. Eða getur verið að umrædd fyrirtæki hafi meiri áhuga á að styðja einnar raddar “lýðræði”? Lýðskrum kynni einhver að segja.

***
Eftir að hafa saknað þess svakalega að geta kíkt á barinn í góðra vina hópi hef ég plantað mér í Mosó þar sem barinn er alltof mikilli fjarlægð til að þangað sé hægt að skreppa. Ég kem þó aftur til mannheima 1. desember næstkomandi. Þá verður gaman.

***
Svo minni ég auðvitað á RDK næstkomandi föstudag.

Það er óneitanlega kaldara á Íslandi en í Ástralíu.

Kveðjustundirnar eru hafnar. Þær þykja mér með eindæmum leiðinlegar.

Topp tíu hlutir sem ég á eftir að sakna frá Ástralíu:
1. Nitya
2. Júdóæfingar
3. Otter (hundurinn)
4. Sushi
5. Viltu kalkúnarnir (fótboltaliðið)
6. Anzac Parade (breiðgata sem hefur allt sem mann vantar)
7. Veðrið
8. Gönguferðir
9. Ókeypis borðtennis á barnum á mánudögum
10. Tíminn (þ.e. að hafa tíma til að gera alls konar, t.d. að lesa allt Guardian Weekly)