Hér er draumurinn

Meðan ég man, veit einhver af hverju Ástralíubúar eru kallaðir andfætlingar?

Þegar fartölvan er horfin og myndavélin finnst hvergi, ofan á það að diktafónninn hvarf á fyrstu dögunum í andfætlingalandi, þá er fátt annað að gera en að detta íða. Eignalaus get ég orðið, en gleðin sem vínið veitir yfirgefur mig ekki.
Ekki ætla ég að kvarta undan kennurum sem mæta með vín í síðasta tímann, svona í kveðjuskyni. Og því síður ef þeir draga síðan hópinn á barinn og eru í því að kaupa umgang. (Eitthvað rámar mig nú samt líka í íslenskan kennara sem lagði sig alla fram við að fylla mig daginn fyrir próf…)

Eftir að hafa sagt prófessornum að hann væri nú bara alveg ótrúlega krúttilegur fyrirlesari og að hann ætti endilega að koma í heimsókn til Íslands svona í leiðinni frá vini sínum Ian Scholte sem er víst að halda ráðstefnu í Danmörku næsta sumar, hugsaði ég með mér að kannski væri ég búin að drekka nóg. Þá mundi ég eftir tölvunni og hélt áfram. Prófessorinn var þá sjálfur orðin nógu vel í glasi til að segja mér að ég væri nú alveg toppnemandi svona áður en hann sneri sér í hina áttina og sagði það sama. Ég ákvað að segja öllum bekkjarfélögunum frá þessari dramatísku upplifun sem það er að missa ferðafélaga á borð við fartölvu og þaggaði svo niður í öllum til að skála fyrir nýjasta ættingjanum.

Svo fór ég heim og sendi fokkjúmerki út í tómið, svona ef þessir helvítis þjófar skyldu enn vera að fylgjast með húsinu eins og þeir gerðu greinilega lengi vel áður en þeir létu til skarar skríða.

Við ferðuðumst saman til Kúbu og fræddumst um byltinguna. Skoðuðum fjallahéröð Tælands og grétum yfir voðverkum Pols Pot í Kambódíu. Við þoldum bæði eyðimerkur Írans og sjálfa Sahara. Sigldum til Timbúktú og brutumst gegnum regnskóga Malasíu. Við vorum eitt.
En nú er hún farin.

Já, fartölvan mín sem hefur þolað allt og verið á köflum allt að því mín einasta veraldlega eign, að fötunum undanskildum, er horfin. Ég kvaddi hana virðulega á fimmtudag þegar ég hélt í sveitina að heimsækja Sólveigu Einarsdóttur og þegar ég kom til baka var hún horfin. Ég hafði skilið hana eftir á skrifborðsstólnum svo hún sæist ekki frá götunni. Þjófurinn var svo snyrtilegur að hann pakkaði henni ofan í fartölvubakpokann, tók með sér nauðsynlegar snúrur og millistykki fyrir Ástralíu og rölti út með hana á bakinu. Hann var þó svo huggulegur að tæma bakpokann fyrst svo að gömul vísa frá sr. Hjálmari Jónssyni lá á rúminu mínu ásamt afrifu af brottfararspjaldi til Ástralíu. Ég held nú samt að hvorugt komi skúrkinum til himna þegar bölbænir Nityu verða að veruleika og hann deyr óspjallaður, hvort sem hann er nú sveinn eða mey.

Blessuð tölvan hefur líklega fundið þetta á sér því hún hefur látið heldur ófriðlega svo ég tók afrit af helstu skjölum fyrir réttum tveimur vikum. Þess vegna hafa engin meistarastykki glatast en þó nokkuð af myndum og nýjustu útgáfur af verkefnum líðandi stundar. Svo ekki sé nú talað um góðan ferðafélaga.

Annars voru dagarnir í sveitinni ljómandi góðir. Ég borðaði og svaf, las femínistaliteratúr og gamlar lesbækur milli þess sem ég átti góðar samræður á okkar ástkæra tungumáli. Ekki get ég kvartað yfir því.

Nú og rétt í því sem ég sat í herbergi meðleigjanda míns, pikkaði upphafsorð síðustu ritgerðarinnar inn á tölvuna hans og grét um leið örlög fartölvunnar minnar góðu bárust mér þær fregnir að systir mín ól barn í þennan heim á þeim góða degi 24. október sl. Smsið skilaði sér ekki svo ég varð að láta mér lynda að fá fréttirnar aðeins of seint sem ég held þó að hafi verið örlögin að minna mig á að ein fartölva til eða frá skiptir takmörkuðu máli í stóra samhenginu.

Nú er ég orðin móðursystir fjögurra barna. Una Borg, velkomin í hópinn!

Ef Nauthólsvík vekur með þér skemmtilegar minningar og skammstöfunin RDK öðlast við það merkingu í þínum huga, taktu þá frá föstudagskvöldið 24. nóvember.
Allt sem þarf er hús og bús, eins og skáldið sagði.

Einar K. Guðfinnsson barðist hart gegn því að Ísland færi í framboð til Öryggisráðs Sameinuðu þjóðanna. Hann tapaði þeim bardaga.

Nú hefur hann hins vegar leyft hvalveiðar sem munu án efa hafa dramatísk áhrif á einmitt þetta sama framboð.

Talandi um kombakk…

Gerir Einar K. Guðfinnsson sér einhverja grein fyrir hvað hann lætur mig ganga í gegnum með þessu hvalagríni sínu? Heldur hann að það sé eitthvað gaman að vera skotspónn allra krakkanna í bekknum?

Júbbí. Kaninkan er lifnuð við!
Færslan hér að neðan er orðin aðeins gömul en ég ákvað að skella henni samt inn því kaninkan dó þegar ég var að reyna að pósta hana fyrir nokkrum dögum.
En ég er orðin frísk. Sem er ofsalega gott enda finnst mér ægilega leiðinlegt að vera lasin.
Nú styttist óðum í brottför og þ.a.l. heimkomu. Ég verð að játa að það er fyrst núna að ég get hugsað mér í að setjast aftur í flugvél. Ekki skil ég fólk sem skreppur til Ástralíu. Þetta flug er bilun. Og ekki skil ég flugfreyjur.

Áttundi dagur í veikindum og ég hélt allt í einu ég myndi deyja úr leiðindum. Svo ég fór á vídjóleiguna.
Þetta er í annað sinn sem ég fer á vídjóleiguna en síðast var mér meinað að leigja spólu þar sem ég gat engar sönnur fært á að ég byggi í hverfinu. Núna tók ég með mér umslögin utan af bréfunum tveimur sem ég hef fengið hingað og prísaði mig sæla yfir að eiga ömmu sem kann ekki á e-mail og hugulsaman kærasta sem sendir mér meistarastykki á borð ljóð og sögur eftir skáldin í Grafarvogi.

Hasshausinn á leigunni tók þetta gott og gilt, jafnvel þótt ég hefði ekkert offissíjalt. Ég átti erfitt með að velja spólu og ákvað að taka þrjár gamlar því þær má maður hafa í heila viku. Þá var mér sagt að fyrir aðeins 1 dollara meira gæti ég tekið sex spólur. “Sex, ég á aldrei eftir að horfa á sex spólur, ekki einu sinni þrjár”.
En af hverju ekki?
Ég greip því myndir á borð við Three men and a little baby og Muriels wedding og pakkaði þeim ofan í bakpokann ásamt hámenningarlegu myndunum sem ég hafði valið fyrir. Ein írönsk, ein þýsk, ein ítölsk. Engar ofbeldismyndir. Ég er hætt að horfa á ofbeldismyndir.

Kom svo við á uppáhalds veitingastaðnum mínum og pantaði Singapúr núðlur. Eigandinn er farinn að þekkja mig og hann heilsaði vinalega og allt í einu fannst mér ég ekki vera eins ókunnug í þessu landi. Meðan verið var að kokka núðlurnar ákvað ég að stökkva í hraðbankann og svo skemmtilega vill til að hann er einmitt fyrir utan vínbúðina. Strákurinn í vínbúðinni þekkir mig líka og hló þegar hann sá mig labba inn án þess að hafa ætlað að labba inn. Síðhærður krullupiltur bauð mér Baileys með mintu að smakka og það þurfti ekkert að bjóða mér það tvisvar. Spurði svo: How has your day been? og ég varð eins og asni í framan enda dagurinn frekar leiðinlegur og spurði á móti: Do you ever get an honest answer to that?
Við spjölluðum ekki meira en þetta en ég þakkaði honum samt kærlega fyrir rausnarlega smakkprufu og fór svo að tjékka á víninu. Þá varð ég alveg rugluð í ríminu því það var hægt að fá þrjár Jacob´s Creek flöskur á 20 dollara (innan við 1200 kall). Ég snerist í kringum sjálfa mig og vínsölumaðurinn hvatti mig mjög til að láta vaða. Enda væri fínt að drekka þrjár vínflöskur með sex bíómyndum. En svo mundi ég að ég sökum slappleika hefði ég aldrei getað borið þrjár flöskur með mér heim.

Ég er víst ekki alveg orðin frísk.

Nú er ég búin að vera veik í sex daga. Sex langa daga. Ég veit ekki hvort ég á að standa eða sitja, liggja eða dansa, vera úti eða inni. Ég hef engu að síður staðið við mínar skuldbindingar í ritgerðaskrifum og skilaði ritgerð nr. 2 af 3 í dag. Ferðin á bókasafnið til að prenta var eins og að labba á Esjuna í góðu formi. Ég þurfti að stoppa og drekka vatn á leiðinni. Þetta er 10 mínútna ganga en brekkan ætlaði að ganga frá mér dauðri.

Ég hef hangið óhóflega mikið á Netinu í veikindunum enda leiðist mér sjónvarpið sem er stútfullt af auglýsingum. Áströlum finnst víst í lagi að auglýsa í 3 mínútur á 10 mínútna fresti. Það þarf engan reikningssnilling til að sjá að það er til að æra óstöðugan.

Nema hvað að ég fór að velta því fyrir mér að ég gæti e.t.v. þurft á læknisaðstoð að halda með þessu áframhaldandi. Mundi þá eftir einhverri mynd sem okkur var sýnd á fyrstu dögunum um vitlausa skiptinemann sem gleymdi að panta tryggingakortið sitt og þurfti að borga fullt af peningum. Kannski ég ætti að ganga í málið?

Jafnréttisbaráttan hefur að miklu leyti verið kvennabarátta. Sem betur fer hafa karlar tekið sífellt meiri þátt í henni enda leiðist mér sú hugmynd að mannréttindabarátta eigi bara að vera bundin við þann hóp sem brotið er á. Sumir karlar hafa þó farið þá leið að vinna sem harðast í því að bæta þau fáu svið þar sem hallar eða hefur hallað á karla en taka lítinn sem engan þátt í annarri baráttu.

En þegar talað er um jafnrétti þá er yfirleitt átt við það markmið að konur hafi sama rétt og karlar. Þetta fer í taugarnar á sumum vörðum feðraveldisins sem telja að hinu svakalega góða “kerfi” vegið og sumir gætu jafnvel misst spón úr aski sínum. En ef við nú snúum þessu við og stefnum að því að karlar fái sama rétt og konur. Þ.e. ekki meiri eða minni, heldur sama. Er það æskilegri barátta en að konur fái sama rétt og karlar?
Kona spyr sig.