Hér er draumurinn

Hafi einhver misst af því þá skellti ég mér bæði á júdó- og skvassnámskeið hér í útlandinu. Ástralía er jú land íþróttanna svo mér fannst við hæfi að læra eitthvað nýtt. Skvassnámskeiðið var glatað en júdónámskeiðið mjög gott. Ég hef reyndar reynt að byrja í júdó tvisvar áður, með takmörkuðum árangri. Eins og með allt sem ég er ekki snillingur í, t.d. teikna, syngja, dansa, þá ætla ég mér að kenna þar um lélegum kennurum.

En núna er ég með ljómandi góðan þjálfara. Hann hefur hægt og rólega byggt okkur upp áður en hann hendir okkur ofan í djúpu laugina. Það kann ég vel að meta. Ég er búin að ákveða að reyna að æfa þrisvar í viku þar til ég held heim. Svo komst ég að því í gær að fyrir nokkrum árum var hann talinn fimmti besti júdókappi í heimi.

Æfing dagsins í dag fellur niður þar sem nú er verslunarmannahelgi þeirra Ástralíubúa. Þjálfarinn bauð mér því að koma á föstudagsæfinguna en benti mér á að kannski gæti ég bara verið helminginn af æfingunni þar sem þetta væri svonefnd randorí æfing þar sem fólk tekst á.

Ég mætti tímanlega. Smám saman týndust inn svakalegir júdókappar. Svarta beltið var greinilega mest í tísku og ég var farin að grípa stressuð um hvíta beltið mitt og hugsa hvað yrði nú um mig. Ég svitnaði meira fyrir æfinguna en á henni sjálfri.

Pólskur landsliðsmaður í júdó hóf æfinguna með einhverjum leik sem enginn skildi enda talaði hann merkilega blöndu af ensku og pólsku.

Æfingin varð ekki eins hræðileg og leit út fyrir að vera. Kapparnir tóku vel á móti mér og þeir sem voru meiddir leyfðu mér að reyna að henda þeim. Þegar ég var að reyna að koma sterklegri konu í gólfið leið mér eins og litlu barni að reyna að slást við eldra systkini. Hún leyfði mér svo og svo mikið en hélt mér svo fastri þegar henni fannst nóg komið.

Einn nýsjálendingur tilkynnti mér að hann væri edrú þegar ég spurði hvort hann vildi ekki takast á við einhvern aðeins sterkari en mig. Hann var víst að segja að hann væri með sore back en ekki að hann væri sober. Undarlegur hreimur.

Eftir æfinguna var ég svo uppgefin í höndunum að ég gat varla lyft rauðvínsflöskunni til að hella í glasið.
Hinn meinti júdómeistari og dyggi lesandi þessarar síðu má fara að vara sig.

Ég átti alltaf eftir að linka á þessa stórgóðu grein Sverris.

Á örfáum dögum fækkaði mönnunum í húsinu mínu úr þremur í núll. Þetta finnst mér ansi harkalegt og veit ég varla hvað ég á af mér að gera. Hundurinn hyggst vera í burtu í góða viku. Það líst mér illa á.

Ég er að skrifa ritgerð um Alcoa, hvaða gagnrýni hefur komið fram á fyrirtækið á heimsvísu og hvernig það hefur brugðist við. Allar ábendingar um heimildir eru mjög vel þegnar.

Ástralía er ennþá með dauða Steve Irwings á heilanum. Blöð sem vilja láta taka sig alvarlega hafa aðeins slakað á en sorpritin smjatta á viðtölum við ekkjuna og kvótum í 8 ára gamla dóttur sem hélt ræðu við útförina, í beinni útsendingu! Ég veit ekki hvort þetta er sama barn og Irwing hélt á sem kornabarni fyrir framan krókódíl haldandi því fram að allt væri önder kontról, en það er önnur saga.
Germaine Greer skrifaði nýverið grein í Guardian um Steve Irwing og öfugt við flestar greinar sem sjást hér í fjölmiðlum var þetta engin lofræða. Sé það rétt hjá henni að skepnan sem er talin hafa drepið Irwing sé afskaplega lítið árásarhneigð nema menn séu að abbast upp á hana er erfitt að hafa mikla samúð með Irwing.
Eftir grein Greer urðu blöðin snarbrjáluð. Eitt þeirra birti á forsíðu áskorun til fólks um að senda aðstoðarmanni Greer bréf “to tell her what you think of her”. Erfitt var að lesa annað úr skrifum fólks en að léti Greer sjá sig í Ástralíu mætti hún eiga von á því að vera lamin í hakkibuff. Hún kom svo fram í sjónvarpsviðtali og þar eins og í öðrum fjölmiðlum hafði enginn áhuga á því hver rökin hennar voru heldur aðeins að skammast yfir því að hún hafi haldið því kurteisilega fram að Irwing hafi kannski bara fengið það sem hann átti skilið.

Greer særði þjóðarsálina og fjölmiðlar beittu sér af alefli til að hún fengi það sem “hún á skilið”.

Í The Australian sl. helgi birtist stutt grein eftir konu þar sem byrjað er að tala um jafnréttismál og svo um hvað Greer er svakaleg skessa. Með þessum fyrirvara þorir konan að taka undir hugmyndir Greer. Þetta er ein af tveimur greinum sem ég hef lesið sem taka mjög varlega undir með Greer en báðir pistlahöfundar passa sig á því að segja að þeim sé nú samt ekkert vel við Greer, enda er hún snaróður femínisti.
Persónulega er ég orðin mjög hrifin af Greer. Sérstaklega eftir að hún sagði eitthvað á þessa leið í Kastljósviðtali þegar hún sótti Ísland heim: “We were fighting for women´s freedom but what we got instead was equality, which is kind a wierd”.

Það er nefnilega málið. Hausar og launatölur er bara birtingarmynd.
Ég vil frelsi.

Ég er sum sé að skrifa ritgerð. Þá er gaman að blogga.

Það er gott að eiga trausta vini. Nitya hringdi í mig í gær og sagði mér að ég ætti að fara með henni í bíó. Ég spurði einskis, sagði bara já og amen og hvar og hvenær. “Þú færð að hanga með Indverjum,” sagði hún alltof hress.
Indverjarnir voru fimm talsins, að Nityu meðtalinni. Þau hlógu heil ósköp og voru í því að taka hópmyndir. Þau eru öll í sama háskóla og ég.
Þegar maður fer í bíó í svona hópi fær maður díet límonaði með sér í töskuna. Svo situr maður á aftasta bekk og talar þar til myndin byrjar. Mér skilst að þeim þyki hálfskrítið að fara í bíó hér því fólk sé svo hljóðlátt. Í Indlandi sé normalt að klappa eða púa eftir því hvað á við.
Myndin heitir Monster house og er teiknimynd. Hún var ágæt en mikið fer í taugarnar á mér hvað teiknimyndir þurfa alltaf að vera svakalega kynjaðar.
Eftir myndina fengum við eftirrétt heima hjá tveimur þeirra. Það var einhvers konar ís búinn til úr sætri mjólk.
Og hvað tekur við? Þrjár ritgerðir á fimm vikum. Einn, tveir og byrja…

Enskukennarinn minn í menntaskóla endurtók í reglulega að hann endurtæki sig ekki.
Mér datt það í hug þegar ég gerði mér grein fyrir að þessi færsla er endurtekning.

Tíminn sem líður frá því að góðar stundir verða góðar minningar finnst mér alltaf svo erfiður. En bráðum verða þær minningar og þá verður aftur gaman.

Ég mæli svo sannarlega ekki með áróðursmyndinni hans Al Gore. Ég veit reyndar ekki alveg af hverju við fórum að sjá hana. Ég hélt kannski þetta væri eitthvað spennandi, en eftir á að hyggja, er Al Gore spennandi? Þegar hann fór að tala um son sinn sem lenti í slysi og hvernig það fékk hann til að hugsa hvaða hlutverki hann ætti að gegna á þessari jörð, þá var mér allri lokið.
Eftir að hafa borðað stóran popp og drukkið tvo bjóra, ýmist hlegið á vitlausum stöðum eða hneykslast upphátt gengum við út. Eftir það var fátt annað að gera en að drekka kúbanskt romm og viskí í kók á sjeidíasta pöbbnum sem við fundum.

Ekkert finnst mér verra en fólk sem fer illa með góðan málstað.

Ekki bætti úr skák að þetta sama kvöld röltum við upp að óperuhúsinu. Efst sáum við diskóljós og ég sagði voða fyndin: Aha, þetta er ekki óperuhús heldur diskótek. Við hlógum. Við hefðum betur sleppt því. Hverfisbar þeirra Sydneybúa er víst í óperuhúsinu…

Á barnum um daginn sagði ég með hjákátlegu yfirlæti að ég gæti ómögulega látið þriðja heims vini mína borga fyrir bjór um leið og ég bauð indverskri vinkonu minni í glas. Hún sagði þetta hreinan og beinan rasisma en þáði vitanlega ölið.
Stuttu seinna sagði hún okkur frá móður sinni sem hafði ætlað að losa fjölskylduna við býflugnabú í garðinum. Það gerði hún með því að henda steini í búið með mjög svo fyrirsjáanlegum afleiðingum. Eða eins og Nitya orðaði það: “Hún var stungin svo oft í framan að hún leit út eins og Kínverji á eftir.”

Útibú Róttækra og drykkfelldra kvenna hefur nú verið stofnað í Sydney. Stofnfundurinn var haldinn yfir dýrðlegum kínverskum mat (úff, ég skrifaði óvart kínverskum með ufsiloni, kýnverskum mat, ha?). Tveir karlar voru viðstaddir stofnfundinn og geta því borið vitni um þessa merku stofnun. Kvöldið var eins og vonir stóðu til þegar tvær róttækar og drykkfelldar koma saman.
Bring your own wine pólisían á veitingastöðum í þessu landi er uppáhalds mín.