Hér er draumurinn

Eftir að við Jósi pússluðum Lísu í Undralandi minntist hann á að ætla að verða sér úti um málningardót, ef ég hefði áhuga á að mála. Þið sem þekkið mína listhæfileika vitið kannski hversu dræmar undirtektir hann fékk. Einhvern veginn bjóst ég við að hann ætti við trönur, fimm pensla og eitthverjar voðalega fansí græjur. Í gær kom hann heim með tveggja dollara vantsliti og sagðist ætla að mála.
Ég byrjað á að mála klett í sjónum og þegar ég fattaði að himininn yrði eins á litinn og sjórinn ákvað ég bara að það væri sólsetur og skellti smá rauðu, bleiku og gulu milli himinsins og sjósins. Síðan málaði ég blóm og kaktus. Myndirnar líta auðvitað ekki út eins og 25 ára gömul kona hafi málað þær en fimm ára barn gæti líklega verið stolt af verkinu. Jósi sagði samt þær væru ofsalega fínar. Við ætlum að opna listagallerí í herberginu sem ekki hefur tekist að leigja út. Fólk er þegar farið að hringja og óska eftir verkum.
Ef ég bara kynni að birta myndir á þessari síðu þá hefði ég birt mynd af katkusnum og blóminu.

Eftir að hafa ítrekað reynt að útskýra fyrir drykkjufélögum mínum ófullkomna kenningu mína um muninn á sannleika og lygi uppgötvaði ég að þeir hefðu engar forsendur til að skilja mig, því þeir voru sjálfir lygi. Lygi er ekki vond, en það er nauðsynlegt að þekkja hana til að geta stjórnað henni, annars stjórnar hún manni. Ilmvatn er t.d. lygi. En það er góð lykt af því og getur verið gaman að nota það. Allar ályktanir sem maður dregur út frá útliti fólks eru lygi. En það er samt allt í lagi að draga ályktanir, bara svo lengi sem þær stjórna manni ekki. Steríótýpur eru lygi, en þær eru samt skemmtilegar og við notum þær til að búa til flokka sem við myndum vera mjög ringluð án.
Það er kannski harkalegt að segja að barfélagarnir hafi verið lygi, en þeir lifðu a.m.k. í lygi. Báðum finnst þeim góð hugmynd að verða lobbýistar eða starfa fyrir frjáls félagasamtök. Þeir minntust ekkert á málstað, bara peninga. Peningar eru lygi. Við þurfum ekki peninga, en við þurfum sumt af því sem við kaupum fyrir þá, til að lifa af. Það er ekki þar með sagt að það megi ekki kaupa neitt annað.

Brot úr samræðunum:
Þeir: Hvað meinarðu með lygi, komdu með fleiri dæmi.
Ég: Tjah, t.d. kynlíf án ástar, það er lygi, getur verið ljómandi gott og skemmtilegt, samt lygi.
Þarna urðu þeir alveg snar því þeir héldu ég væri að segja að kynlíf án ástar væri vont, eða óeðlilegt. Ég dró í land og sagði að þetta væri kannski ekki eins gott dæmi og benti bara aftur á ilmvatnið. Þeir voru þá komnir á slíkt flug að það var orðið ljóst að við vorum ekki að tala saman, við vorum í stríði. Að lokum lýstu þeir því yfir að kynlíf væri ekki það sama fyrir karla og konur. Ég sagði þeim þá bara að það væri lygi. Samfélagið setti hins vegar mismunandi höft og kröfur á kynin varðandi kynlíf. Það leiddi oft til mismunandi upplifunar af kynlífi. M.a. vegna kynferðislegs ofbeldis, drusluímyndarinnar og vondra fyrirmynda.

Þeir: Eina sem ég hef heyrt frá femínistum er þegar sænskir femínistar voru að reyna að fá sænska landsliðið til að taka ekki þátt í HM því það væru hóruhús í Þýskalandi.
Ég: Tjah, sænskir femínistar voru að því er ég best veit að reyna að fá FIFA til að fordæma vændi þar sem það var verið að flytja konur til Þýskalands gagngert til þess að selja þær og að reyna að fá fólk til að fara ekki á HM þar sem FIFA vildi ekki fordæma vændi.
Þeir: Uuu… nei, það er ekki rétt. Það var fullt af konum að fara til Þýskalands til að selja sig enda fullt af peningum.

Þarna kom svakaleg rökræða um vændi. Ég játa, að nú í sumar, fékk ég nóg af því að rökræða vændi. Þ.e., ég er til í að rökræða hvernig eigi að taka á því, hvaða leiðir séu bestar o.s.frv. Lögleiðing eða ekki lögleiðing. En þegar menn slíta tal um vændi úr öllu samhengi við veruleikann og halda því fram að mansal sé varla til. Réttlæta svo kaup á því enda sé vændi bara hrein og tær þróunaraðstoð og bæta ofan á það menningarlegri afstæðishyggju. Þá verð ég bara reið. Ekki bara reið, heldur sár. Og langar helst til að grenja. Og grenja, ef því er að skipta.

Ég: Ef þessi bar væri rekinn þannig að meira en helmingur starfsfólksins væri reglulega laminn í andlitið með bjórglösunum. Væri það þá bara ljómandi gott?
Þeir: Það fer eftir því hvað fólkið fær borgað mikið fyrir það.

Ég ætla að skipta um barfélaga og óska hér með eftir að ákveðnir Hafmeyjufélagar drífi sig hingað og taki þessa menn í eins og eitt gott spjall.
Þar til held ég áfram að reyna að koma þessari sannleika og lygi kenningu saman.

Írland, 1991, á veitingastað í Baltimore
Ég: Exskjúsmí, kúdd æ hef som tómat sós plís?
Systir (6 árum eldri): HAHAHHAHAHAHAHAH, þetta heitir ekki tómatsós, þetta heitir ketsjöpp.

Þetta varð svo aðalbrandari kvöldsins, og ekki bara kvöldsins, heldur næstu ára, tjah, áratuga, eða styttist í það a.m.k. Enn þann dag í dag tekur rúmlega þrítug konan upp á því að hlæja sig máttlausa af deginum sem ég bað um tómatsós, þá ekki einu sinni farin að læra ensku í skólanum.

Ástralía, 2006, eldhús á 29 Middle Street í Sydney
Ég: Hey, Josh, could I have come of your ketchup?
Josh: Ketchup, I don´t have any ketchup
Ég: (tek tómatsósu út úr skápnum) well, you do…
Josh: Aha, tomato sauce, I didn´t know I had it
Ég: Is that not ketchup?
J: That´s a tomato sauce
Ég: Öhömm, what´s the difference between tomato sauce and ketchup?
J: Ketchup is what the Americans call it, like they call lemonade a Sprite.
Ég: Aha, could I have some of your tomato sauce then?
J: Of course, as long as you know what it´s called.

Í fimmtán ár hef ég þurft að þola háðsglósur yfir að hafa sagt tómat sós í staðinn fyrir ketchup. Þá kemur á daginn að ég hafði bara rétt fyrir mér, a.m.k. réttara en ketchup elskandi systir mín.
Ef þú ert þarna úti kona, þá geturðu beðið mig afsökunar næst þegar við hittumst. Þangað til geturðu haldið áfram að éta þína tómatsósu í úthverfi á Akureyri.

Ég fíla Ástralíu. Ætli Ástralir kunni líka að bera James rétt fram?

Ekki að það hvarfli að mér að efast um þessa frétt. En hvaða grín er fyrirsögnin? Rauðhærðir hvað? Rauðhærðir kvenkyns einstaklingar?
Ef þetta hefði verið rannsókn um rauðhærða karla hefði örugglega staðið Rauðhærðar, þ.e. rauðhærðar karlkyns manneskjur.
Muuuu

Ég er á skvassnámskeiði. Ég er búin að fara í tvo tíma en hef tekið afskaplega takmörkuðum framförum. Í dag fórum ég og samnemandi minn, Michelle frá Malasíu, í gymmið að æfa okkur. Það gekk ágætlega nema að hún var ekki alveg jafngóð og ég, þótt ég sé arfaslök. Ég fattaði ekki fyrr en í lokin að hún sagði: “Þú ert góður kennari”, að ég hefði verið að þykjast geta kennt e-m skvass. Mest orka fór þó í að segja henni að hætta að segja alltaf fyrirgefðu þegar hún fékk stig með því að láta mig hlaupa aðeins eða með því að vera fyrir. Það er einmitt það sem leikurinn snýst um.

Eftir skvass fór ég heim að skera lauk. Svo kom Nitya, indverska vinkona mín, og ég kenndi henni að elda indverskt karrý. Mamma hennar hringdi meðan við vorum að elda heimtaði að fá að spjalla við mig. Ég sagði ég gæti kennt henni það líka hvenær sem er. Nitya er kurteis og sagði: It´s very different, but I like it a lot. Hún kláraði a.m.k. af disknum sínum. Það er meira en Kínverjar gera, ég ætti kannski að kenna þeim að elda Kínahund.

Er hægt að hugsa sér eitthvað betra en tvö vor á einu ári?
Þótt vorin geti leikið fólk grimmt, þá hafa þessi tvö lagst ljómandi vel í mig.

Birminghaaaam beyglan sem ætlaði að flytja inn til okkar ásamt þýska kærastanum sínum er svo bara hætt við. Í ofanálag heimtaði hún að fá alla peningana sína til baka en hún hafði greitt fyrirframleigu þar sem til stóð að halda herberginu auðu í 4 vikur fyrir hana. Jósi varð öskureiður en þess má geta að mesta reiði sem ég hef séð hann sýna er þegar hann segir ljúflega “down” við hundinn. Ég læddist fram eftir að beyglan var farin með alltof stóran hluta af upphæðinni sem um ræddi og spurði varlega hvort hann vildi brauðsneið. Hann afþakkaði kurteisislega og ég stakk þá upp á barnum sem lagðist öllu betur í hann.
Ég þykist geta drukkið öl temmilega hratt en ég átti ekki sjens í kauða. Við spiluðum borðtennis og gerðum grín að Birmingham fólki og Þjóðverjum. Hafið þið annars heyrt birmingham hreim? Ég hélt alltaf að konan væri að grínast í okkur. Svo var víst ekki.
Við erum því enn bara tvö í kotinu, eða þrjú, því voffi er jú hérna líka.
Talandi um voffa. Árlega senda áströlsk stjórnvöld langa spurningalista inn á hvert heimili í landinu. Fólki ber skylda að svara öllum spurningum samviskusamlega og að skila ekki af sér er lögbrot. Þetta kallast census og með þessum hætti er haldið utan um hversu margt fólk býr í landinu, hver trúarbrögð þess eru, hvort það fer akandi eða með strætó í vinnuna o.s.frv. o.s.frv. Nema hvað að á hverju ári berst fjöldi kvartana yfir að hundar séu ekki tilgreindir sem heimilismeðlimir. Mér finnst nú alveg að hann Ottó minn mætti vera með í censusnum…

Krókódíllinn Dundee er nýja uppáhalds myndin mín. Þegar ég lá á alltof fínu hótelherbergi í Strahan í suðvestur Tasmaníu kveikti ég á sjónvarpinu og þar var Dundee í allri sinni dýrð, uppfullur af húmor en líka speki. Ég lá uppi í rúmi og hló upphátt milli þess sem ég velti því fyrir mér hvort ég kæmist mögulega lengra að heiman.

Daginn eftir frétti ég að Paul Hogan, aðalleikarinn í Dundee, hljópst víst á brott úr margra ára hjónabandi og fór til Hollívúdd til að dandalast með aðalleikonunni í Dundee, Lindu Kozlowski. Síðar fór hann víst í slatta af lýtaaðgerðum, Áströlum til mikils ama enda þótti hann afskaplega skemmtilegur kómíker á árum áður.

Frægðin er víst ekki eintómt sældarlíf. Ég ætti að þekkja það.

Í Tasmaníu segir fullorðið fólk klámbrandara og finnst það alveg ægilega fyndið, a.m.k. ef fullorðna fólkið er hópur af skokkurum sem brjóta líka egg á hausnum á fólki sem hefur skokkað 400 sinnum. Sé litið á kort af Tasmaníu má sjá að það liggur vegur nánast frá norðri til suðurs. Með mjög góðum vilja má víst sjá út úr því píku. Þess vegna er talað um The Tassie Map og hlegið alveg svakalega.
Þetta sama fólk var líka með bleikan kassa og væri honum snúið við blasti þar við stærðarinnar gervilimur. Húmorinn var að láta e-n, t.d. grunlausan Íslendinginn, standa upp á kassanum og hrópa Sit down, sit down! Snúa svo kassanum við og hlæja hátt.
Síðan var sungið og maður átti að skála í botn. Sem ég og gerði.
“We run every week and raise money for charity,” útskýrði kona fyrir mér. Skokkitúrarnir enda víst allir á barnum. Hópurinn skokkar líka í öðrum löndum og sambærilegir hópar eru jafnframt til í öðrum löndum.

Eftir þessa reynslu er lítið annað að gera en láta gyðing kaupa handa sér mat, Walesara splæsa í öl og blaðra við þá og Japana um tilgang lífsins.
Og nú kemur spurning: hvernig sáuð þið fyrir ykkur kynjahlutfallið í þessum fjögra fólka hópi, að mér meðtalinni þ.e.a.s?

Meira um Tasmaníu síðar.

Í lestri fyrir tíma morgundagsins sem fjallar um alþjóðalög og Kósóvó rifjaðist upp fyrir mér að hafa rekist á ummæli Halldórs Ásgrímssonar á Alþingi 2000 þar sem rætt var um þátttöku Íslands í hernaðaraðgerðunum. Halldór sagði að ekki væri rétt að hengja sig í “réttarfarsleg atriði eins og að formleg samþykkt öryggisráðsins sé ávallt nauðsynleg.“

Hver þarf öryggisráð, segi ég nú bara?

Ég stökk yfir girðinguna hjá nágrönnunum áðan og kýldi grísku hjónin sem búa við hliðina. Síðan drap ég son þeirra sem er þroskaheftur og í kringum fimmtugt. Ég skildi aldrei hvað þetta lið var að segja þegar þau töluðu grísku í garðinum við hliðina en ég er viss um að þau voru að plana einhver ódæðisverk gagnvart mér og mínum. Mér fannst líklegt að þau myndu binda sprengju á strákinn og senda hann yfir til að fá lánað hveiti. Ég hef rétt á að verja mig. Það er betra að vera viss.