Hér er draumurinn

Er þetta eitthvað sem Þorsteinn Pálsson tók upp á svona einn og hress að kalla Vinstri græn, Vinstri grænt eða er einhver málvenja fyrir því?

Fátt gladdi mig meira en að sjálfstæðisflokkurinn skyldi missa meirihluta sinn í Mosfellsbæ. Burtséð frá allri flokkapólitík þá hefur mér verið meinilla við þennan meirihluta og enn verr við lymskulegt útspil bæjarstjórans að senda öllum Mosfellingum peninga rétt fyrir kosningar. Væri ekki nær að lækka fasteignagjöld? Já eða jafnvel leyfa leikskólakennurum að eignast stóla til að sitja á svo þeir þurfi ekki að sitja á kollum sem eru ætlaðir fimm ára gömlum börnum?

Annars er ég hörð á því að í sveitastjórnarkosningum sé snjallast að kjósa það fólk sem maður telur best treystandi. Enda eru sveitastjórnarmál nánast hætt að snúast um hugmyndafræði og farin að snúast um einstaka framkvæmdir sem og forgangsröðun.

Það verður að segjast eins og er að mér finnst dálítið skondið að draga frambjóðanda Sjálfstæðisflokksins inn í femínistapartí íklæddan sængurveri og hafa “Gettu hver ég er” leik.

Svo þurfti auðvitað mælendaskrá þar sem jafnréttismálin voru tækluð. Helsta áhyggjuefnið var að umræddur frambjóðandi fengi svona góða debatsæfingu.
Hann stóð sig bara nokkuð vel að því undanskildu að hafa rangt fyrir sér.

Annars verð ég að segja að þar sem tveir eða fleiri femínistar eru samankomnir, þar er fjör.

***

Einu sinni bloggaði ég á öllu persónulegri nótum. Sá einhverja ástæðu til að gera meira eða minna grein fyrir því sem ég var að aðhafast yfir daginn. Ég er blessunarlega hætt því.
Ef ég ætti að blogga persónulega í dag myndi ég segja að ég er alveg fjári heppí. Það er gaman.

Ísland er víst toppstaður fyrir steggjapartí…

Iceland is home to some of the most beautiful women in the world. We think it’s the clean, crisp air that keeps them so perfect. What ever it is, we know how lucky we are to get to hang out with these ladies.

Ég hef aldrei verið neitt sérstaklega prófstressuð kona. Man þó að fyrir fyrsta prófið í Kennó var ég í rusli því ég hélt einhvern veginn að háskólapróf væru alveg brjáluð.
Í öðru prófinu var ég bara hress.

Ég skildi ekki prófstress fyrir alvöru fyrr en ég fór að kenna aukatíma í stræðfræði. Ég verð alveg hræðilega stressuð þegar nemendur mínir eru í prófum og enn stressaðri þegar ég bíð eftir einkunnaafhendingu.

Í dag var einkunnaafhending í MH. Ég er voða glöð og stolt af nýjasta nemandanum.

Fótboltafélag Íslands gengur inn í sitt annað æfingatímabil með bros á vör.
Æfing við Austurbæjarskóla í kvöld kl. 20.
Félagið er einmitt fyrir þig.
Í því eru bæði kalls og kons sem annað hvort kunna ekki fótbolta eða kunna fótbolta.

Ég er þjálfari og einráður. Sem þýðir að þetta er alveg rosalega gaman.

Þó nokkuð margir krakkar hafa verið í starfsþjálfun á Morgunblaðinu undanfarið. Auðvitað liggur beinast við að láta mig leika við börnin enda er ég víst með háskólapróf í því.
Nema hvað í dag fór ég með þrjá nemendur úr Foldaskóla á hádegisverðarfund Samfylkingarkvenna þar sem farið var yfir það sem hefur áunnist í jafnréttismálum undanfarinn áratug. Ég sagði stelpunum að fylgjast vel með og punkta niður allt áhugavert því þær mættu svo skrifa fréttina, sem þær og gerðu þegar til baka var komið. Þetta tók auðvitað sinn tíma og ekki lái ég þeim enda fannst mér alveg nógu erfitt að byrja að skrifa fréttir þegar ég var 22 ára og þær eru ekki nema 15. Þeim tókst hins vegar ljómandi vel til þótt ég hefði eitthvað örlítið við fyrirsögnina að athuga og bað þær að leita að nýrri. Það vafðist eitthvað fyrir þeim en stuttu seinna sögðust þær vera búnar.
Ég leit á skjáinn og fyrirsögnin á annars ágætri frétt var: Morgunblaðið lætur krakka undir lögaldri vinna án þess að borga þeim laun.

Það hefði auðvitað átt að birta þetta svona.

Systir mín hélt upp á 13 ára afmælið sitt í gær. Vinkona hennar gaf henni bleikan bol með Playboy-kanínunni. Hún fór í hann samstundis. Nokkrar vinkonurnar voru í eins bol.
Ég veit ekki hvernig ég á að lýsa því hversu vont það er að sjá það sem þér er kærast, merkt því sem þú fyrirlítur.
Ég svaf illa í nótt.

Það var allt í einu hrollur í mér svo ég skellti fínu slæðunni minni upp á höfuð. Fimm mínútum seinna höfðu 4 kommentað á það að ég væri með slæðu á hausnum.

Minnir mig á þegar ég fór að vera berfætt í vinnunni og enginn gat horft á tærnar á mér án þess að minnast á að ég væri berfætt. Lengi á eftir var sama hvort ég var berfætt, í skóm eða sokkum. Alltaf var minnst á fótabúnað minn.

Skilaði síðustu ritgerðinni í gær. Kláraði hana reyndar næstum því sl. föstudag. Hélt upp á það með því að sötra aðeins of mikið. Fór í matarboð til írönsku vina minna. Mér fannst mjög fyndið þegar umræðan var farin að snúast um hvað lögreglan skiptir sér mikið af fólki hérna á Íslandi. Mátt ekkert keyra neitt án einhvers vesens.
Skynsemin greip mig um tvöleytið og ég lagði af stað heim af barnum. Þurfti ekki meira en að sjá eitt kunnuglegt andlit til að snúa við.
Að sitja í danska garðinum við sólarupprás og ræða um tilgangsleysi lífsins er eitthvað svo mikið … tjah… sumar.

Bréf forseta Írans til George W. Bush má nálgast í heild sinni hér.

Þetta er hin skemmtilegasta lesning. Áhugavert að Ahmadinejad minnist aðeins á tveimur stöðum á kjarnorku. Í fyrra skiptið er hann að hnýta í Bush fyrir að tala á móti kjarnorkuvopnum og fyrir friði en vera síðan um leið að fara með ófriði gegn öðrum ríkjum. Í seinna skiptið telur hann upp ástæður þess að Íranar séu lítt hrifnir af Bandaríkjunum, m.a. vegna Ajax-aðgerðarinnar 1953 og vegna afskipta Bandaríkjanna af kjarnorkutilraunum Írana.