Systir mín, þeirri sem finnst ég ekki mjög töff, fermdist í gær.
Ég og Kristín systir gátum engan veginn sammælst um hvað hún ætti að fá í fermingargjöf. Samræðan var e-n veginn svona:
K: Gefum henni bara inneignarnótu
H: Glætan, þá fattar hún hvað við gefum henni fyrir lítinn pening
K: Gefum henni hárþurrku
H: uu… ertu geðveik?
K: Skartgripi?
H: Nei, hún týnir þeim bara fyrsta mánuðinn og er með móral yfir því ævilangt
K: Hei, hún fílar svo vel Gilzenegger, gefum henni Biblíu fallega fólksins
H: GLÆTAN!
G: (þarna kemur inn þriðji aðili) Ég get látið Gilz árita hana
H: Við gefum henni ekki svona lágmenningar (svo man ég ekki öll blótsyrðin en ég hef eflaust talað um hlandkönnu)
K: (fúl) Kond þú þá með e-a hugmynd!
H: Við gefum henni eitthvert hámenningarlegt bókmenntaverk eða ljóðabók.
G: Og á ég þá að láta Gilz árita hana?
Systir mín er ábyggilega eina fermingarbarnið á landinu sem fékk að gjöf ritsafn Svövu Jakobsdóttur… áritað af Gilzenegger með skilaboðum um að sumir segi að fegurðin komi að innan, þá sé kjaftæði.
xxx
Í fermingarveislunni
Fermingarbarn: Gvvuuð, þær eru ógeðslega hallærislegar fermingarmyndirnar mínar, sjáðu þetta.
Ættingi: Hvað er þetta, þú ert alveg ótrúlega sæt á þessum myndum.
Ég: En þú veist auðvitað að það er ekki það sem skiptir máli.
Fermingarbarn: Ljósmyndarinn ætlar að hafa eina úti í glugga, á LAUGAVEGINUM! Allir vinir mínir eiga eftir að sjá það.
Ég: Mér finnst þetta reyndar mjög flottar myndir, þú hefðir átt að sjá hvað ég var mikill lúði þegar ég fermdist.
Fermingarbarn: Halla, þú ert bara lúði almennt.