Hér er draumurinn

mí gó malí

Kæru vinir
Ég óska ykkur öllum gleðilegra jóla og farsældar á komandi ári. Þakka ykkur sem senduð mér jólakort en ég sendi víst engin slík í ár enda finnst mér að kona eigi bara að senda jólakort þegar hana langar til þess og hún nennir því.

Um leið býð ég ykkur í afmælið mitt þann 30. des næstkomandi. Ég held svo utan hinn 1. janúar en það stefnir allt í að vegabréfsáritunin muni skila sér í hús fyrir þann tíma. Þetta er án efa dýrasta vegabréfsáritun sem ég hef fengið enda fóru umsóknirnar ásamt öllu drasleríinu tvisvar til Berlínar, fyrst í ábyrgðarpósti og síðan með rándýrum hraðflutningum.

Afmælið hefst klukkan 20:30 og hin árlega hæfileikakeppni verður á sínum stað.

Þangað til ætla ég að vesenast í ferðaundirbúningi. Rokkabílarokk

Hann Klói er kominn til að vera hjá mæðrum sínum um jólin. Það fyrsta sem hann gerði var að reyna að fljúga út um gluggann. Ég tek þessu ekkert persónulega, veit þetta er bara ævintýraþrá hjá honum.

Áðan fékk ég tölvupóst úr myrkrustu frumskógum Malasíu. Vinur minn hryðjuverkamaðurinn hefur ægilegar áhyggjur af því að ég hafi verið veik um daginn en einhverra hluta vegna þótti mér sniðugt að röfla um það í síðasta bréfi að ég hefði fengið illt í magann.
Nema hvað að bréfið endar músliminn með því að skrifa Happy Christmas. Hefði ég vit á að enda bréf á Happy ramadan? Heitir fastan þeirra það ekki annars?

Ég á enn eftir að fá vegabréfsáritun til Malí. Það er allt í lagi enda alveg átta dagar í brottför….

Þar sem við föðmuðumst í rigningunni á Barónsstígnum gerði ég mér grein fyrir að þetta yrði allt saman í himnalagi. Einmitt sú öryggistilfinning sem aðeins fólkið sem elskar þig getur veitt þér.

Patrekur er sameinaður á ný, þ.e.a.s. landfræðilega, ekkert getur sundrað anda Patreks, hvorki Súdan né Malí.
Patrekur - svo miklu, miklu meira!

Hvað get ég sagt? Ég var eins og hundrað kílóum léttari eftir prófið á miðvikudaginn. Stolt yfir að hafa klárað þetta allt saman, ánægð með það sem framundan er.

Fór í bústað um helgina. Fékk gubbupest akkúrat meðan það var verið að taka til. Losnaði við það. Sniðug.

En frjálsa lífinu fylgja alls konar bögglar, t.d. að sinna því sem var látið sitja á hakanum þegar mestu lætin voru. Þar er víst af nógu að taka og misskemmtilegu.

Svo nottla jólin framundan, já og Malí.
Allt um að ske.

Óþolandi þessi tilhneiging til að gera það sama aftur og aftur en vonast eftir nýrri útkomu.

Á miðvikudag verð ég búin í prófum.
Sjúbbsjúbbsjarei!

Hún Jósefína Guðbjörg Helga hefur skilað sér heim. Ég og barnsfaðir hennar höfum náð sáttum. Í gær horfðum við fjölskyldan saman á vídjó og borðuðum popp. Nú vakna ég brosandi og sofna brosandi.

Barnsfaðir minn hefur lengi barist fyrir forræðinu yfir barninu okkar henni Jósefínu. Deilan hefur verið hatrömm en ég hef alltaf reynt mitt besta til að láta það ekki bitna á barninu. T.a.m. nam faðir hennar hana á brott á köldum haustdegi fyrir réttu ári síðan. Í stað þess að gjalda í sömu mynt hef ég leyft Jósefínu að dvelja hjá föður sínum en reynt að koma þeim skilaboðum til hennar að hún sé alltaf velkomin heim.
Nú er Jósefína mjög veik og ég hef farið fram á að hún fái að vera hjá móður sinni á meðan. Ég er miklu meira heima en faðir hennar og get sinnt henni betur. Móðureðlið spilar líka sterkt inn.
Ég vona innilega að við, foreldrar Jósefínu, getum lagt niður stríðsvopnin og haldið jólin saman að þessu sinni. Hver veit nema þetta verði síðustu jólin hennar Jósefínu og þá vil ég auðvitað að þetta verði hennar allra bestu jól. Ég vænti þess að faðir hennar vilji það líka.

Ég er orðin lasin. Þetta eru dæmigerð “nú er ég búin að ganga á alla orkuna mína” veikindi. Ég hefði ekki kvartað þótt orkan hefði enst eins og eina viku í viðbót. Á mánudag á ég nefnilega að skila 20 bls. ritgerð og á miðvikudag er próf.

En í staðinn fyrir að liggja og væla um að þetta sé mitt síðasta þá er ég æðruleysið uppmálað. Ég sit uppi í rúmi, umvafin bókum um konur og stríð, horfi á tölvuskjáin og hugsa: Þúsund orð á dag koma skapinu í lag.

Á meðan drekk á malasískt frumskógarte frá vini mínum í elsta regnskógi heims og vonast til að lækningamátturinn úr skógarjurtunum hafi ekki spillst á leiðinni til Íslands. Set svo hvítlauk á milli tánna og vona það besta…

Undanfarið hafa mér borist nokkuð margar kvartanir vegna of fárra bloggfærslna undanfarið.

Þessi færsla er því til heiðurs vinkonu minni sem nú les undir próf.
Ég ætla þó ekki að segja neitt merkilegt heldur bara að linka á þessa eðalsögu hér.

Og ég spyr: Leðurblökur: Krútt eða krípí?

Skemmtilegt að segja frá því að á meðan ég var að blogga kom hraðpóstur með flugmiðann minn til Malí.
I’m going all the way to Timbuktu!