Hér er draumurinn

Mig langar svo í kuldaskó. Helst svona eins og ég átti þegar ég var barn. Fóðraða kuldaskó sem þola allt.
Hvar fæ ég svoleiðis?

Mig langar svo að skrifa væmna færslu í dag. Færslu um hvað vinkonur mínar skipta mig miklu máli. Um þennan sérstaka hóp sem varð til á menntaskólaárunum og hefur haldist þétt saman síðan. Við höfum þroskast í sitt hvoru lagi en samt saman. Breyst úr menntaskólastelpum í háskólastelpur og hver veit nema við séum smám saman að verða konur. Við erum a.m.k. farnar að ræða brúðarkjóla og góð húsráð þegar við hittumst…
Stundum hittumst við mjög reglulega en stundum líður langt á milli. Eini munurinn er að þegar lengra líður á milli fer meiri tími í að ræða hvað hefur á daga okkar drifið.
Við erum ólíkar og stefnum á ólíka staði í lífinu. Í raun er ekkert sem sameinar okkur annað en að okkur var plantað saman í bekk í Kvennó. Við urðum ekki einu sinni hópur fyrr en við vorum búnar að vera saman í bekk í tæp tvö ár og sumar lengur.
Þegar við hittumst ræðum við allt milli himins og jarðar. Við deilum reynslu okkar hver með annarri, bæði góðri og slæmri. Við tölum um ástina og sorgina, óttann og gleðina, og allt þar á milli. Í þessum hópi er engin ástæða til að bera grímu. Einlægnin í hópnum hefur gefið mér mikið og ég hef lært óendanlega margt, bæði um sjálfa mig og aðra.

En ég veit að það er alveg sama hversu væmin ég verð eða hversu lengi ég held áfram að skrifa um hvað þessar stelpur skipta mig miklu máli; ég á aldrei eftir að geta komið því fyllilega í orð hvað mér þykir vænt um þennan hóp.
Takk.

Í dag þarf ég að fara í verzlunarleiðangur. Ég er strax farin að svitna í lófunum og komin með hausverk. Mér finnst ægilega leiðinlegt að skoða föt og leiðinlegt að leggja út fyrir þeim. Allra leiðinlegast finnst mér þó að máta. Það er tómt vesen og þrátt fyrir að aukakílóin séu fá um þessar mundi líður mér alltaf eins og flóðhesti í svona mátunarklefum.

Skemmtilegt hvernig snjónum af götunum er alltaf rutt upp á gangstéttarnar. Magnað að búa í borg sem er betri fyrir bíla en gangandi vegfarendur.

Og talandi um bíla, ég veit, ef ég ætla í prófkjör, hvað ætti ég að velja mér sem aðalbaráttumál. Jú ég veit, ég ætla að kalla mig “vin einkabílsins”. Eða nei… það er búið!

Ég var við það að falla og búin að búa mig undir harkalega lendingu á kaldri jörðinni. Þá komuð þið úr öllum áttum og stilltuð ykkur þétt upp við mig. Þið fóruð ekki fyrr en ég gat staðið aftur sjálf í lappirnar.

Frá Hlemmi fara strætisvagnar í allar áttir. Það gef mér tilefni til að syngja “Vegir liggja til allra átta” í allan dag.

Annars liggja vegir til allra átta hjá mér þessa dagana. Til hægri og vinstri og upp og niður.
Ég er að jafna mig eftir misstigið um daginn. Mér finnst alltaf jafn pirrandi að misstíga mig. En ætli ég þurfi ekki að sætta mig við það sem ég fæ ekki breytt…

Svo er nú alveg lamað að vera að drepast í olnboganum eftir fótbolta. Sérstaklega þar sem það var ekki dæmd hendi og ég má þá varla röfla…

Fréttablaðið tók viðtal við mig í gær og nú er ljósmyndarinn þeirra á leiðinni. Ég er að hugsa um að láta taka mynd af mér í fótboltabúningnum… ó,nei, það hefur einhver annar notað það…

Blaðakonan spurði mig út í fyrirhugað brúðkaup mitt með heimsfrægri rokkstjörnu. Af óskiljanlegum ástæðu dró ég eitthvað í land með það. Vonandi að rokkstjarnan mín fyrirgefi mér það.

Hann er svo sætur í jakkafötum.

1. desember næstkomandi mun ég ganga í hið heilaga. Maki minn er hvorki meira né minna en heimsfræg rokkstjarna. Hann bað mín með því að senda mér sænskt vykort.
Hann er búin að kaupa sér jakkaföt og lítur einstaklega vel út í þeim. Ég þarf að finna mér kjól sem fyrst.

Við ætlum í brúðkaupsferð til Botswana.

Kastljóskonurnar tóku sitt kvennaverkfall og birtust ekki á skjánum.
Engu að síður voru förðunarkonurnar og skúringarkonurnar í vinnunni auk þess sem sviðsstjórinn var kona.

En það er allt í lagi, það sást ekki á skjánum…

… að segja henni að hún sé drullusæt.