Hér er draumurinn

Ég mæli eindregið með Víkverja dagsins í Morgunblaðinu. Hann hefur sjaldan verið eins góður…

Seint í gærkvöld kastaði ég tveimur teningum og sagði að fengi ég tvennu ætlaði ég að drífa mig heim á kristilegum tíma.
Ég fékk tvennu.
Síðan kastaði ég teningum og sagði að fengi ég tvennu myndi ég vakna til að fara í skólann kl. 8 í morgun.
Ég fékk tvennu.

Ég ákvað að það ættu frekar að vera tvær tvennur í þremur köstum.
Ég fór ekki heim á kristilegum tíma.
Og ekki í skólann.

Eftir u.þ.b. klukkustund verð ég heima hjá oscar anonimated Thomas Thomasson að sækja LAGIÐ.
Ég finn lyktina af frægðinni.

Þau sem áður runnu saman í eitt þegar þau elskuðust á dimmum vetrarkvöldum voru allt í einu farin að ríða eins og kanínur í von um að finna aftur það sem var.

Mér hefur alltaf þótt breyskleikinn einna fallegastur við manneskjuna. Það er hann sem gerir okkur mennsk.

Tölvan mín heimsótti guðföður sinn áðan. Hann skammaði mig fyrir að hugsa ekki nógu vel um hana og lagaði það sem lagað yrði. Hún var víst full af vírusum og þó nokkuð varnarlaus greyið.
Ég varð reyndar mjög móðguð þegar hann kallaði tölvuna gamlan garm. Ég get bara ekki fallist á það.
***
Ég fór líka og vírushreinsaði mig aðeins áðan. Það var mjög gott enda var dagurinn erfiður. Stundum er ég minnt svo rækilega á hvað vandamál mín eru léttvæg. Ekki að þau séu ekki vandamál þrátt fyrir það, en þau eru enginn heimsendir. Ég er svo glöð yfir að eiga svona góða að eins og ég á.
***
Lagið mitt er næstum því tilbúið! Ég er alveg að rifna úr monti og hlustaði á það 15 sinnum í dag. Verst þykir mér að geta ekki blastað það strax enda á það að fara í samkeppni. Ég er enn að reyna að jafna mig á að ég skuli hafa verið plötuð til að syngja…
***
Ég er ennþá ein heima. Það sökkar. Einu kostirnir eru að ég vakna ekki við hrotur á næturna og að ég get farið á fætur kl. 7 án þess að sambýliskona mín kvarti yfir því.
***
Ein aukastaðreynd um mig: Ég hef alltaf átt rosalega erfitt með þann tíma sem líður frá því að góð stund verður að góðri minningu. Þegar ég kom heim úr sumarbúðum sem barn grét ég og vildi fara aftur. Í dag kemur bara upp í mér einhver afneitun og ég geri allt til að hverfa til baka til þess sem var.
Síðan lagast einhvern veginn allt þegar góðu minningarnar verða til…

Ég var víst kluhukkuð ásamt birni.is. Það þykir mér ágætis tvíeyki.
Mér ber að birta fimm staðreyndir um mig.

1. Ég á rosalega skemmtilega vini. Vinkonur mínur eru örugglega flottustu karakterar Íslandssögunnar og í kringum mig eru bestu strákar í heimi. Miðaldra vinir mínir eru líka frábærir upp til hópa.
2. Þegar ég er á Íslandi finnst mér gott að lifa reglulegu lífi. Út að skokka á þriðjudagmorgnum (eins og í morgun), barinn á þriðjudagskvöldum, chai latte á ömmukaffi á fimmtudögum. Þegar ég ferðast vil ég enga reglu og vil helst ekki vita hvar ég sef næstu nótt. Mér líður yfirleitt best þegar ég er að ferðast.
3. Mér finnst gott að kúra, sérstaklega yfir vídjói. Samt nenni ég eiginlega aldrei að horfa á vídjó. Enda á ég ekki vídjó.
4. Mér finnst gaman að skrifa vísur um hitt og þetta. Það er líka gott fyrir tengslanetið. Um daginn var ég t.d. að yrkjast á við nýskipaðan utanríkisráðherra. Vísurnar fleyttu mér líka til Feneyja. Það er ekki slæmt.
5. Ég á fótboltalið í Tælandi. Árið 2002 fór ég til Tælands og tók þar æfingakennslu sem hluta af mínu námi. Þá þjálfaði ég fótbolta og kenndi ensku. Ég þjálfaði bara stráka enda var ekkert stelpulið. Þrír af þeim voru í tælenska unglingalandsliðinu. Þeir gátu allt sem ég sagði þeim að gera svo lengi sem þeir skildu hvað ég var að babbla. (Það tók 5 mínútur að útskýra reglur í eltingaleik sem tæki annars tuttugu sekúndur.)
Nokkrar stelpur komu að máli við mig og báðu mig að kenna sér fótbolta. Ég hélt að þær yrðu frekar lélegar enda höfðu þær aldrei spilað. En þetta voru miklar íþróttamanneskjur og vegna þess að þær leika Takrow (eða hvernig sem það er nú sagt) sem er leikur með lítinn bolta sem er sparkað yfir badmintonnet voru þær ferlega góðar. Ég talaði við skólastjórann og sagði honum að hann yrði að stofna stelpulið. Það myndi opna margar dyr fyrir þær. Árið 2004 kom ég í heimsókn og þá var búið að stofna lið. “Your idea,” sagði skólastjórinn. Þær spila í bleiku.

Ætli ég snúi mér ekki bara að kaninkumönnum og klukki Raskatið og Sverri kopíræt J.

Í gær fór ég snemma að sofa. Í morgun þegar ég fór á fætur var fullt af peningum í rúminu mínu, mér taldist til að þar væru a.m.k. 178 krónur. Þetta segir mér að svefn er arðbær. Sérstaklega ef farið er snemma að sofa.

Í nótt varð síminn minn fyrir árás. Það er ekki gáfulegt að geyma bæði símann sinn og vatnsglas á náttborðinu. Það er heldur ekki gáfulegt að tala stöðugt um það við sambýliskonu sína hvað það er heimskulegt en gera það samt.
Síminn er ekki alveg búinn að ákveða hvort hann ætlar að lifa þetta af. Stundum get ég ekki svarað og stundum ekki sent sms.
Ég ætla í skaðabótamál við vatnsveituna.

Suma daga borða ég seríjós í kvöldmat.
Aðra daga er mér boðið tvisvar í mat sama kvöld.
Mér finnst að mér ætti að vera boðið í mat alla daga.
Ég hef lengi hvatt ömmu til að flytja til Reykjavíkur svo ég geti alltaf komið í mat. Hún býr í Mosó. Mosó er langt í burtu.
Ég er sybbin.
Góða nótt.

Sambýliskona mín er farin til útlanda.
Núna hrýtur enginn. Ég veit ekki hvað ég á af mér að gera. Rúmið er autt og ég kalla út í tómið.

Ef e-n vantar næturstað má viðkomandi gjarnan gista hjá mér.