Nýkjörinn forseti Írans hefur lýst því yfir að hann hyggist hefja útflutning á íslömsku byltingunni. Það er greinilegt að Íranar ætla ekki að standa Íslendingum aftar í útrás enda er þetta ábyggilega hin besta útflutningsavara.
Heiti átaksins hlýtur að vera augljóst: The Islamic Revolution Group.
Eftirfarandi bréf barst mér í dag eftir að ég hafði spurst fyrir um hvenær ég ætti að mæta í atvinnuviðtal vegna atvinnuumsóknar hjá stofnun sem ég er varamaður í stjórn fyrir:
Sæl Halla.
Þegar hafa verið valdir út þeir sem uppfylltu allar kröfur í auglýsingunni.
Það voru fimm einstaklingar sem allir hafa langa reynslu í fréttamennsku
bæði á blöðum og á ljósvakamiðlum sem og reynslu af vinnslu á heimasíðum.
Þeir eru nú í viðtölum.
Bestu kveðjur,
xxx
1. Stofnunin sá enga ástæðu til að láta mig vita að ég yrði ekki boðuð í viðtal.
2. Stofnunin gerir sér greinilega enga grein fyrir að reynsla í fréttamennsku verður ekki mæld í árum í mínu tilfelli heldur í klukkustundum. Það þýðir að ég hef margfalt meiri reynslu en þetta lið sem mælir reynslu sína í árum.
3. Ástæðan fyrir þessu er augljóslega annað hvort að ég er kona eða að ég er vinstrisinnuð. Spurning um að höfða mál.
4. Þessi heimasíða hér er gott dæmi um hversu vel ég er að mér í vefsíðugerð.
5. Ég mun standa við gefin fyrirheit um að beita mér fyrir að stofnunin verði lögð niður.
Það er náttúrlega bara á færi sérstakra hálfvita til að taka einn og hálfan tíma í að gera við sprungið dekk en eyðileggja síðan fökking slönguna við að reyna að troða henni aftur í dekkið.
Maðurinn sem kenndi mér að fiffa sprungt hefur greinilega ekki verið nógu góður kennari.
Ég var í Speglinum í dag að þykjast hafa mikið vit á forsetakosningunum í Íran. Ég hitti auðvitað naglann á höfuðið.
Það er hægt að hlusta á þáttinn næstu 2 vikurnar inni á vef RÚV.
Eftirfarandi viðhorf birtist í Morgunblaðinu sl. föstudag. Hér er því um hreinan ritstuld að ræða.
Látinn píanóleikari heldur tónleika
Mánudagur. Það eru vöfflur í kaffinu og þú ert bara nokkuð sátt við lífið og tilveruna. Spennt yfir að ætla til Eyja á fimmtudeginum að fylgjast með Pæjumótinu.
(Hvörf).
Fyrir tilviljun kemstu að því að það eru laus pláss á námskeiðum Bandalags íslenskra leikfélaga í Svarfaðardal en slíkt námskeið hefur verið lengi á “þetta ætla ég að gera” listanum. Þriðjudeginum eyðirðu í að sannfæra yfirmenn þína um að þetta sé þinn eini möguleiki til að verða fræg leikkona. Á miðvikudeginum pakkarðu niður í flýti.
Í Eyjum er allt eins og það á að vera. Fótboltastelpur eru svo skemmtilegar. “Byrja aftur að þjálfa fótbolta” færist ofar á áðurnefndum lista. Þú ert orðin hás af að garga: “Áfram Afturelding!” C-lið litlu systur verður Pæjumótsmeistari innanhúss. Þú hverfur ellefu ár aftur tímann og þér finnst bikarinn vera þinn á ný. Á kvöldin drekkurðu te með hunangi og reynir að lesa yfir leikritið sem verður unnið með á námskeiðinu.
Á laugardeginum prísarðu þig sæla yfir að flogið sé til Reykjavíkur. Skiptir um töskur og föt og ferð svo með næstu vél til Akureyrar. Mætir of seint á námskeiðið og rétt nærð að hugsa hvern fjárann þú ætlar með því að mæta á námskeið þar sem þú þekkir engan. Andar djúpt áður en þú stígur út úr bílnum og virðir fyrir þér staðinn þar sem þú ætlar að eyða næstu átta dögum. Þú gengur hikandi í átt að fólkinu. Hatar alltaf jafn mikið þetta gamalkunna óöryggi sem þú ert samt svo góð í að fela. Konan sem kenndi þér leiklist þegar þú varst níu ára sprettur upp og faðmar þig. Hún er skólastjóri. Þú andar léttar.
Gerir alla sem þú kannast örlítið við að þínum bestu vinum. Bregður í brún þegar herbergisfélagarnir tala um að morgunleikfimin byggist upp á jóga. Sérð fyrir þér hræðilegar teygjur. Jóga er ekki nógu töff fyrir þig. Þú ert töff. Ekki gleyma því.
Þér líkar nokkuð vel í fyrsta tímanum. Kennarinn góður og hópurinn vinalegur. Hneykslast á busavígslunni og passar að enginn sjái að þér fannst hún nokkuð flott og jafnvel skemmtileg. Veist að busavígslur ganga þvert á pólitíska rétthugsun.
Þú nemur leiklist frá níu á morgnana til sex á kvöldin. Með hæfilegri hádegispásu sem rúmar líka smá blund. Þér finnst alltaf skemmtilegra og skemmtilegra en það hvarflaði ekki að þér að það væri hægt að fá allar þessar harðsperrur. Þú lærir að nota röddina og losa um mjaðmirnar. Bíður með að hlæja yfir furðulegum æfingum þar til á kvöldin.
Á mánudegi tekurðu þátt í Bandaleikunum og skemmtir þér konunglega við að leika lúðrasveit allt kvöldið. Fagnar sigrinum brjálæðislega. Blái trompetinn sem nágrannarnir hata kemur sterkur inn.
Þú færð orku frá fjöllunum og þarft ekki að sofa eins mikið og venjulega. Þú hlýtur titilinn Túttumeistari 2005. Segir mömmu stolt frá því í símann og gleymir næstum að láta fylgja með að það var fyrir að kasta gúmmítúttum allra lengst úr rólu. Smám saman verðurðu hluti af heild. Þú sofnar dauðþreytt á kvöldin en hlakkar til að vakna á morgnana.
Á föstudegi tekurðu þátt í uppfærslu á völdum atriðum úr Kirsuberjagarðinum. Áhorfendur eru þakklátir. Stemmningin góð. Fagnar frumsýningu með gufubaði og sprikli í blautri náttúrunni.
Á laugardegi kynnistu því sem hinir hóparnir unnu með. Hlærð þig máttlausa yfir blaðamannskarakternum sem hugsaði allt í fyrirsögnum. Veltir fyrir þér hvernig þú getir komið fyrirsögninni: “Látinn píanósnillingur heldur tónleika” inn í Morgunblaðið. Kannski litlar líkur á því.
Þú leikur í örleikriti undir öruggri leikstjórn pilts sem var á leikstjórnarnámskeiði. Nýtur sköpunarkraftsins sem einkennir allt og alla á staðnum. Lokahófið er sorglegt og stórskemmtilegt í senn. Þú sem hatar að dansa rýkur út á dansgólfið og heldur þig þar fram eftir nóttu.
Á sunnudegi bölvarðu yfir því að ekki sé boðið upp á morgunleikfimi þennan daginn. Telur á þér marblettina sem ná frá öxlum og niður á tær. Áður en þú sest inn í bílinn faðmarðu alla nemendur skólans, líka þá sem þú talaðir bara tvisvar við. Heldur aftur af tárunum enda ekki endanlega búin að glata “kúlinu”. Hefur sængina og koddann uppi við á leiðinni heim til að geta unnið upp einhvern svefn. En það er bara svo miklu skemmtilegra að spjalla. Þú talar um vald, anarkisma, afbrýðisemi, útlönd, ást, ofbeldi og fíkn. Brjálæðislegar hugmyndir fæðast. Þú ert enn of ung til að skilja að þær verða ekki endilega allar að veruleika á morgun. “Þetta ætla ég að gera” listinn er orðinn enn lengri en hann var áður en þú fórst norður.
Mætir til vinnu á mánudegi, dauðþreytt enda kraftur fjallanna alltof langt í burtu. Skilur ekki tilganginn í að vinna. Það er svo margt miklu merkilegra í lífinu. Samnemendur þínir kalla þetta fráhvarfseinkenni. Skrifar síðan Viðhorf um þetta allt saman og hefur það af einhverjum orsökum í annarri persónu. Yfirskriftin er samt engin tilviljun. Það er svo gaman að láta drauma sína rætast.
… fær Eiríkur Jónsson fyrir svar sitt við spurningu Þórhalls í Íslandi í dag um hvort Hér&nú hafi vísvitandi blekkt fólk með fyrirsögninni Bubbi fallinn.
Eríkur svaraði að bragði: “Tjah, lífið er blekking.”
Svo mörg voru þau orð.
“æji þú veist, það er bara þetta ástríðubundna þunglyndi sem er að naga mig,” sagði hún og andvarpaði.
Samkvæmt flóttamannasamningi Sameinuðu þjóðanna er flóttamaður sá sem af ástæðuríkum ótta við að verða ofsóttur vegna trúarbragða, kynþáttar, þjóðernis, aðild að sérstökum félagsmálaflokki eða stjórnmálaskoðanna getur ekki eða vill ekki færa sér í nyt vernd heimalands síns. (ég fækkaði aðeins orðunum, klausuna má finna á síðu átta í ársskýrslu Útlendingastofnunar 2003
Samningurinn er hressilega orðaður enda alltaf sniðugt að hafa orðavalið þannig að venjulegt fólk þurfi orðabók til að skilja réttindi sín. Ég hnaut t.a.m. strax um “ástæðuríkan” ótta . Sennilega er það andstæðan við ástæðulausan ótta en ég velti fyrir mér hvort þar sé eitthvað á milli. Er t.d. nógu ástæðuríkur ótti að vera frá Írak þar sem fólk er bombað daglega? Eða er það ástæðulaus ótti? Eitthvað þar á milli?
Merkilegast þykir mér þó að breyturnar kynferði og kynhneigð fá ekki einu sinni að fljóta með.
Íslensk stjórnvöld virðast alla vega ekki getað verndað konur fyrir kynbundnu ofbeldi og enn er mismunun gegn samkynhneigðum hressandi staðreynd í íslenskum ættleiðingarlögum.
Eg veit ekki hvert konur eiga að leita en kannski samkynhneigðir geti sótt um hæli í löndum þar sem löggjöfin er gáfulegri…
Allt eins gott að byrja að pæla í næstu helgi fyrst engin/-n býður mér í partí þessa helgi.
Helsinki eða Kárahnjúkar á föstudag?
Undanfarna daga hef ég verið óhóflega manísk. Það orsakast m.a. af því að mér hefur ekki liðið neitt sérlega vel og því ekki séð annað í stöðunni en að maníast til að gleyma.
Í maníunni hef ég m.a. gert eftirfarandi:
- sent póst til Póllands með fyrirspurnum um pólskunám fyrir útlendinga
- skilað bókum á bókasafnið (sem er alveg fáránlega erfið aðgerð, frekar en að skila eða hringja fæ ég himinháar sektir)
- sett í gang áætlun um fótboltaþjálfun í Rúmeníu í september
- farið í sund og synt hraðar en nokkru sinni
- farið út að skokka og gert í leiðinni jógaæfingar í Laugarnesinu
- þrifið eldhúsið
- talað óstjórnlega mikið
- þvegið þrjár þvottavélar
Þess má geta að þetta var allt framkvæmt samlhiða fullu starfi og til þessa hafði ég aðeins þrjá daga, enda þurfti ég að nota einn í að liggja uppi í rúmi og vorkenna mér og mánudagurinn telst ekki með.
Nú og svo fannst mér löngu kominn tími á að framkvæma hugmynd sem fæddist sl. sunnudag. Hún er hvorki meira né minna en að skrifa eitt stykki leikrit og setja það upp, helst á internatjónal basis. Ég átti samtal við væntanlegan leikstjóra (hann kom sum sé að fæðingu hugmyndarinnar) og hann talaði e-ð um að byrja á byrjuninni.
Byrjunin að hans mati var að athuga með höfundarrétt á skáldsögunni sem leikritið á að byggjast á. Ég hefði auðvitað ekki byrjað á því heldur að boða á æfingu sem fyrst, með óskrifað leikrit.
Ég gat ómögulega setið auðum höndum svo ég hringdi í konu sem ég vissi að var skyld höfundinum. Hún bjargaði mér um símanúmer sonarins sem fer með höfundarrétinn. Ég sló því á þráðinn til Svíþjóðar og blaðraði í góðar 20 mínútur. Hringdi síðan aftur í áðurnefndan leikstjóra og tilkynnti honum að þetta með höfundarrétinn yrði ekkert mál.
Þá fannst honum næsta skref vera að lesa bókina.
Það fannst mér auðvitað algjör vitleysa og fór því að velta fyrir mér hvort ég þyrfti annan leikstjóra í málið.
Það er aðeins runnið af mér núna og ég vona að ég hafi ekki hrætt leikstjórann um og of með látunum í mér. Kannski ég lesi bara bókina í rólegheitum …
Það versta við þetta allt saman er að manían gagnast mér nákvæmlega ekkert í vinnunni. Ég afgreiði karókífréttir úr Kópavogi eða spá Veðurstofunnar um besta brúðkaupsdaginn nákvæmlega ekkert hraðar. Hægar ef eitthvað er enda tekur tíma að sörfa á Netinu í leit að áhugaverðum ráðstefnum í Helsinki eða styrkjum fyrir næsta stórprójekt!