Hér er draumurinn

Í flugvélinni las ég bóksalann í Kabúl. Það kom mér á óvart að uppgötva að á tímum talíbananna ríkti aðskilnaðarstefna í Afganistan. Konur máttu ekki sitja nema á ákveðnum stöðum í strætó. Ég velti fyrir mér hvernig það hefur verið að vera hvítur á tímum aðskilnaðarstefnunnar í suður afríku. Að sitja kannski fremst í strætó og horfa á svertingja troðast aftur í. Að vera sannfærður um sína eigin yfirburði. Ég velti líka fyrir mér öllum körlunum sem eru sannfærðir um að þeir séu betri en konur. Sjá konur ekki sem manneskjur nema að takmörkuðu leyti. Heldur sem eign.
Það er auðvelt að horfa í aðra menningarheima og dæma allt þar.

Ég komst á leiðarenda og fór í Stansted express lestina. Þar sem ég tróðst inn í vagninn og fann mér sæmilegan stað til að standa á var mér litið yfir í næsta vagn sem var tómur. 1st class stóð á glugganum. Enginn hætti sér þar inn.

Já auðvitað. Aðskilnaðarstefnan þótti gróft mannréttindabrot og “minnihlutahópar” eins og svertingjar og konur fengu að sitja með meirihlutahópnum. En þá er aðeins eitt ráð. Höfum svona fyrsta farrými þar sem bara þeir sem eiga peninga mega sitja. Svo getum við stofnað heilsugæslu og skóla fyrir ríka fólkið.
Og hver er líklegri til þess að eiga peninga? Svarta konan eða hvíti karlinn? Konur eiga 1% af auðæfum jarðar. 1%!

Við erum síðan sannfærð um að þeir eigi rétt á þessu því þeir unnu sér inn fyrir þessum peningum. Líkt og þeir hafi lifað í þrjú þúsund ár og unnið margfalt lengri vinnuviku en við hin. Eða var það kannski með því að láta “minnihlutahópanna” vinna fyrir sig? Góða eiginkonan sem ekki þarf að borga laun, fátæka fólkið sem ekki getur valið sér vinnustað eða útlendingarnir sem er svo auðvelt að borga lág laun.
Allt fjármálakerfið er búið til af mönnum.
Skilgreinum eignarétt út í hið óendanlega og skilgreinum í leiðinni hver á að eiga hlutina. Og ef við gerum það, þarf hvíti karlinn pottþétt ekki að sitja við hliðina á svartri konu í strætó. Hann á jeppa.

Mig bráðvantar stúdentaskírteini sem ég get notað um helgina.
Æskilegt væri að myndin væri ekki af karlmanni.

Til hamingju með daginn konur. Ég veit ekki með ykkur en ég hef ekki haft undan við að taka á móti blómasendingum og hamingjuóskum.

Jæja.
Eftir nákvæmlega eina viku fer ég til london. Annan þriðjudag held ég til Írans. Þið getið byrjað að sakna mín.

Ég sigraði Keili í dag, á hlaupaskóm.

Jæja já. Til hvers að vera flugfélag og fljúga e-n tíma. Mér er spurn?
Hef ég fengið nóg af því að vera á leiðinni heim en þurfa að hanga eina nótt í viðbót úti á landi?
Já og ekki bætir úr skák að ég gleymdi símanum f. sunnan.
Ég er alveg á móti þessu.

Heyrðist í Ríkinu:
Í: 10 manns, við hljótum þá að þurfa 7 flöskur.
H: Tjah, kannski ekki alveg svo mikið. Látum okkur sjá, það eru 500 ml. í þessari, það þýðir 50 cl. á mann
Í: Já, það hlýtur að duga. Það er bara svo rosalega langt síðan ég hef kaupið vodka.

Merkilegt hvernig sumir hópar sjúga úr konu orkuna á meðan aðrir fylla hana orku.

Ég er búin að halda sama fyrirlesturinn meira en 30 sinnum.

Ég hef ekki haft undan við að bóka ferðir á fyrirlesturinn í Keflavík í dag. Nú er svo komið að aðeins fjögur sæti eru laus í bílnum.
Látið endilega í ykkur heyra ef ykkur þyrstir í fróðleik!

Nú er síðasti sjens fyrir höfuðborgarbúa til að sjá hinn víðfræga fyrirlestur Úr viðjum vanans. Eins og lesendur þessarar síðu vita mætavel hefur fyrirlesturinn hreinlega tryllt lýðinn í landinu og orðið til gríðarlegra viðhorfsbreytinga og …
Ókei, ég er hætt.
En ef ykkur langar með þá er stefnan tekin á Keflavík á morgun (gaman er að koma í Keflavík). Fyrirlesturinn er kl. 15 svo ég legg af stað um hálftvö leytið. Fjögur sæti í bílnum og fjögur hjól undir honum.

Ég sé ekki annað í stöðunni en að hæla leiðara Moggans sérstaklega í dag. Já og um leið Þorbjörgu Sigríði Gunnlaugsdóttur fyrir frábært verk!
Breytingar, numa takk.