Hér er draumurinn

Í flugvélinni las ég bóksalann í Kabúl. Það kom mér á óvart að uppgötva að á tímum talíbananna ríkti aðskilnaðarstefna í Afganistan. Konur máttu ekki sitja nema á ákveðnum stöðum í strætó. Ég velti fyrir mér hvernig það hefur verið að vera hvítur á tímum aðskilnaðarstefnunnar í suður afríku. Að sitja kannski fremst í strætó og horfa á svertingja troðast aftur í. Að vera sannfærður um sína eigin yfirburði. Ég velti líka fyrir mér öllum körlunum sem eru sannfærðir um að þeir séu betri en konur. Sjá konur ekki sem manneskjur nema að takmörkuðu leyti. Heldur sem eign.
Það er auðvelt að horfa í aðra menningarheima og dæma allt þar.

Ég komst á leiðarenda og fór í Stansted express lestina. Þar sem ég tróðst inn í vagninn og fann mér sæmilegan stað til að standa á var mér litið yfir í næsta vagn sem var tómur. 1st class stóð á glugganum. Enginn hætti sér þar inn.

Já auðvitað. Aðskilnaðarstefnan þótti gróft mannréttindabrot og “minnihlutahópar” eins og svertingjar og konur fengu að sitja með meirihlutahópnum. En þá er aðeins eitt ráð. Höfum svona fyrsta farrými þar sem bara þeir sem eiga peninga mega sitja. Svo getum við stofnað heilsugæslu og skóla fyrir ríka fólkið.
Og hver er líklegri til þess að eiga peninga? Svarta konan eða hvíti karlinn? Konur eiga 1% af auðæfum jarðar. 1%!

Við erum síðan sannfærð um að þeir eigi rétt á þessu því þeir unnu sér inn fyrir þessum peningum. Líkt og þeir hafi lifað í þrjú þúsund ár og unnið margfalt lengri vinnuviku en við hin. Eða var það kannski með því að láta “minnihlutahópanna” vinna fyrir sig? Góða eiginkonan sem ekki þarf að borga laun, fátæka fólkið sem ekki getur valið sér vinnustað eða útlendingarnir sem er svo auðvelt að borga lág laun.
Allt fjármálakerfið er búið til af mönnum.
Skilgreinum eignarétt út í hið óendanlega og skilgreinum í leiðinni hver á að eiga hlutina. Og ef við gerum það, þarf hvíti karlinn pottþétt ekki að sitja við hliðina á svartri konu í strætó. Hann á jeppa.