Hér er draumurinn

Það er svo furðulegt hvernig sumir dagar fara einhvern veginn bara á hvolf.

Þrír bankar, pósthús, tvö símtöl við sendiráð Írans í Noregi, tvö símtöl við Heilsugæslustöð Reykjavíkur, tveir fundir og allt of margir tölvupóstar.
Þetta er svei mér þá aðeins of mikið af því góða á einum degi.

Geðheilsu minni var verulega ógnað.
Í Íslandsbanka var mér tjáð að ég þyrfti IBANK númer til að geta lagt inn á norskan reikning. Íranska sendiráðið vill ekki sjá reiðufé eða ávísanir. Ég hringdi í sendiráðið og þurfti að bíða í nokkrar mínútur (dýrt spaug!) enda aðeins einn starfsmaður sem getur talað ensku. Ég treysti mér hreinlega ekki í norsku með írönskum hreimi.
Konan hafði þetta náttúrlega ekki við höndina svo ég átti að hringja eftir 30 mínútur. Ég ákvað að fara í hina bankana og athuga hvort þeir væru í viðskiptum við Den norske bank sem átti að gera þetta öllu ódýrara fyrir mig. Í Landsbankanum var mér vísað á markaðsdeildina þaðan á einhver skrifborð og þaðan á önnur skrifborð. Konan þar gat ekki staðfest við mig hversu mikið ég þyrfti að borga Den norske bank í gjald. Ég fór í fýlu og ákvað að skipta frekar við Íslandsbanka þar eð ég fékk frábæra þjónustu þjónustu. Hringdi aftur í sendiráðið og eftir það fór allt að ganga vel. Aftur í Íslandsbanka og síðan á pósthúsið. Þar eyddi ég krónum 2.400 í að senda allt klabberíið út og borga sendingarkostnaðinn til baka og allt saman.

Skemmtilegt? uuu…nei

Lýðurinn verður fávís
Nú og síðan hringdi ég í Endurmenntun. Þar komst ég að því að enginn hefur skráð sig á námskeiðið mitt og ég ætti ekki að vera of bjartsýn. Mikil deyfð er yfir kennurum eftir verkfallið og vinnuálagið að því loknu.
Ég komin suður til þess að undirbúa námskeiðið og nokkurn veginn búin að gera ráð fyrir laununum við það. Þetta er harður bransi.