Þegar ég geng um göturnar á Siglufirði rifjast upp fyrir mér þegar ég var hér síðast og hlustaði á tvo karla ræða fram og aftur um þakrennur. Þeir voru eitthvað ósáttir en mér er ómögulegt að muna um hvað deilan snerist. Ég man bara að mér þótti stórfurðulegt að geta notað allan þennan tíma í að þræta um þakrennur.
Það er engu að síður merkilegt hversu mörg hús á Siglufirði hafa engar þakrennur. Kannski er þetta svona alls staðar en ég hef þá alla vega ekki tekið eftir því. Þegar ég hugsa meira um þetta fer ég smám saman að sjá eftir því að hafa ekki lagt betur við hlustir þarna um árið.
Já, þarna um árið. Þá var bærinn fullur af fólki. Ég var hér sem þjálfari og liðið mitt var að spila á Pæjumóti þeirra Siglfirðinga. Ég rifja upp gamla tíma og hugsa um stelpurnar sem þá voru börn en eru í dag einhvers staðar mitt á milli unglings- og fullorðinsáranna. Ætli það tímabil eigi eftir að fá nýtt nafn líkt og þegar unglingurinn varð til?
Bærinn er langt frá því að vera fullur af fólki. Stöku unglingur á ferli en annars virðast bæjarbúar sitja heima hjá sér. Það myndi ég eflaust líka gera ef ég byggi hér enda fátt við að vera. Konan á gistiheimilinu sagði mér að það hefði verið óvanalega lítið að gera hjá henni í janúar. Færðin hefur verið slæm en núna er komin rigning og ég þarf að hafa mig alla við að detta ekki á blautri hálkunni.
Á Siglufirði er mikið af fallegum húsum. Kirkjan er upplýst og gnæfir einhvern veginn yfir allt, a.m.k. að kvöldlagi. Ég fyllist friði þegar ég horfi á hana og velti fyrir mér hvort það séu lærð viðbrögð eða hvort guð sé kannski einhvers staðar þarna í hjartanu. Það rifjast upp fyrir mér að einhvern tíma skrifaði ég frétt um þessa kirkju. Hvort það var ekki kirkjuklukkan sem brotnaði? Kannski var það í öðrum bæ.
Það er enginn botn í ruslatunnunni, segir unglingsstelpa við mig rétt áður en ég fleygi tyggjóinu mínu í eina af þessum ljósastauratunnum. Ég næ þó að halda tyggjóinu. Ert þú ferðamaður hér? spyr hún formlega, sú eina sem þorir að spyrja, fullorðna fólkið spyr bara hvert annað. Vinkonur hennar tvær stíga ekki út úr upphituðum hraðbankanum en svo virðist sem hann sé ágætis samkomustaður. Tjah, næstum því, svara ég og verð hálfskrítin. Ég á að halda fyrirlestur í grunnskólanum hérna á morgun. Hún vill fá að vita hvort ég verði í efri eða neðri en ég segist lítið vita um það. Hún er þó fljót að forða sér þegar ég svara spurningu hennar um efni fyrirlestrarins. Kynferðislegt ofbeldi er kannski ekki beint eitthvað svona til að spjalla um við ókunnuga. Ég sé strax eftir að hafa ekki frekar sagt jafnrétti.
Þessi vinalegu hús fá mig til að velta fyrir mér hvort ég væri til í að búa í svona bæ. Ég minnist sumarsins á Fáskrúðsfirði þegar ég uppfull af einhverjum landsbyggðarrómans dreif mig út á land og gerðist fótboltaþjálfari. Það bergmálaði í stóru húsinu allan tímann sem ég bjó þar og mér gekk hálfilla að eignast vini. Ég hafði víst eignast fjandmann (konu nánar tiltekið) áður en ég flutti í bæinn.
Mér er samt annt um staðinn og þá kannski sérstaklega börnin sem ég eyddi svo miklum tíma með. Sumpart hlakka ég til að fara þangað og heimsækja grunnskólann þar. Kannski rekst ég á einhver kunnugleg andlit. Ég gleymi aldrei litlu stelpunni sem horfði á mig með ásökunaraugum undan stórri húfu þegar ég fór. Hún var ekki nema sex ára og man eflaust lítið eftir mér í dag. Hún var ofvirk og einhvern veginn virðist þolinmæði fólks gagnvart ofvirkum stelpum vera svo miklu takmarkaðri en gangvart ofvirkum strákum. Það voru eflaust fleiri sem höfðu skammað hana en hrósað. Ég lærði af henni að allt sem sum börn þurfa er þolinmæði og jákvæðni. Kannski náði ég til hennar af því að ég sá mig í henni. Hver veit? Mér fannst alla vega hræðilega erfitt að yfirgefa hana þótt ég segði það aldrei neinum og reyndi að segja mér að ég skipti engu máli í hennar lífi.
Ég horfi dreymin niður að höfn og reyni að ímynda mér stærsta síldarpláss landsins með tilheyrandi stemmningu. Ég hætti mér samt ekki þangað niður eftir á meðan það er svona dimmt. Sjórinn er enn ógnvænlegri í myrkri. Kannski fer ég bara á Síldarminjasafnið á morgun. Ef það er ekki lokað yfir vetrartímann.
Alltaf þegar ég horfi inn um glugga og sé sjónvarp langar mig til þess að banka upp á að og fá að slappa af yfir sjónvarpinu. Samt leiðast mér sjónvörp. Og þegar ég sé forstofur fullar af yfirhöfnum, skóm, húfum, vettlingum og treflum í öllum stærðum og gerðum langar mig til að vera hluti af fjölskyldunni og jafnvel eiga mína eigin fjölskyldu. Samt vil ég hvergi setjast að.
Þegar ég renn niður Brekkustíg kemst ég að þeirri niðurstöðu að eins og staðan er í dag langar mig ekki mikið til að flytja út á land í frekari leit að landsbyggðarrómansinum. En kannski seinna. Og þá vil ég vera kennari, þjálfari, blaðamaður á lókal blaðinu og virkur meðlimur í leikfélaginu
En ekki fyrr en þá.