Hér er draumurinn

Það er svo furðulegt hvernig sumir dagar fara einhvern veginn bara á hvolf.

Þrír bankar, pósthús, tvö símtöl við sendiráð Írans í Noregi, tvö símtöl við Heilsugæslustöð Reykjavíkur, tveir fundir og allt of margir tölvupóstar.
Þetta er svei mér þá aðeins of mikið af því góða á einum degi.

Geðheilsu minni var verulega ógnað.
Í Íslandsbanka var mér tjáð að ég þyrfti IBANK númer til að geta lagt inn á norskan reikning. Íranska sendiráðið vill ekki sjá reiðufé eða ávísanir. Ég hringdi í sendiráðið og þurfti að bíða í nokkrar mínútur (dýrt spaug!) enda aðeins einn starfsmaður sem getur talað ensku. Ég treysti mér hreinlega ekki í norsku með írönskum hreimi.
Konan hafði þetta náttúrlega ekki við höndina svo ég átti að hringja eftir 30 mínútur. Ég ákvað að fara í hina bankana og athuga hvort þeir væru í viðskiptum við Den norske bank sem átti að gera þetta öllu ódýrara fyrir mig. Í Landsbankanum var mér vísað á markaðsdeildina þaðan á einhver skrifborð og þaðan á önnur skrifborð. Konan þar gat ekki staðfest við mig hversu mikið ég þyrfti að borga Den norske bank í gjald. Ég fór í fýlu og ákvað að skipta frekar við Íslandsbanka þar eð ég fékk frábæra þjónustu þjónustu. Hringdi aftur í sendiráðið og eftir það fór allt að ganga vel. Aftur í Íslandsbanka og síðan á pósthúsið. Þar eyddi ég krónum 2.400 í að senda allt klabberíið út og borga sendingarkostnaðinn til baka og allt saman.

Skemmtilegt? uuu…nei

Lýðurinn verður fávís
Nú og síðan hringdi ég í Endurmenntun. Þar komst ég að því að enginn hefur skráð sig á námskeiðið mitt og ég ætti ekki að vera of bjartsýn. Mikil deyfð er yfir kennurum eftir verkfallið og vinnuálagið að því loknu.
Ég komin suður til þess að undirbúa námskeiðið og nokkurn veginn búin að gera ráð fyrir laununum við það. Þetta er harður bransi.

“Jose Luis Rodriguez Zapatero, forsætisráðherra Spánar, hefur gert það að forgangsmáli að berjast gegn heimilisofbeldi. Er hann tók við embætti í apríl í fyrra sagði hann að ofbeldi gegn konum væri „mesta skömm“ þjóðarinnar.”
Þetta kemur fram á mbl.is.

Á Spáni létust 100 konur á síðasta ári vegna ofbeldis maka eða annarra karla í fjölskyldunni.
Hér á landi voru tvær konur myrtar af maka eða fyrrverandi maka (svo ég muni, kannski voru þær fleiri).
Á Spáni búa tæpar 43 milljónir. Á Íslandi tæp 300.000.
Lauslegir útreikningar (birtir með fyrirvara):
Hlutfall kvenna sem voru drepnar af mökum eða öðrum fjölskyldukörlum á Spáni var því 0,000233% en á Íslandi 0,00067. Á Spáni = 2,33 x 10 í -4 veldi. Á Íslandi 6,7 x 10 í -4 veldi.

Við erum sum sé hærri. Ég skora hér með á okkar forsætisráðherra að setja þessi mál í forgang hér á landi líka. Það er víst ekki skortur á ofbeldi gegn konum. Frá því að Stígamót tóku til starfa höfðu í ársbyrjun 2004 leitað þangað 3595 konur eða um 2.5% íslenskra kvenna.
Árið 2003 leituðu 224 konur þangað í fyrsta skipti.
Í Kvennaathvarfinu dvelja að meðaltali 2 konur og 2 börn á sólarhring. Þangað leituðu 73 konur árið 2003.

Tvær þeirra sem leituðu til Stígamóta höfðu áður leitað til kvennaathvarfsins. Ekki kemur fram í ársskýrlsu kvennaathvarfsins hversu margar sem leituðu þangað höfðu farið áður til Stígamóta. Það er þó ólíklegt að skörunin þar sé mjög mikil.

Til neyðarmóttöku vegna nauðgunar í Reykjavík leituðu 118 konur árið 2003. Innan við fimm þeirra höfðu farið til Stígamóta áður.

Um 400 konur leituðu því aðstoðar vegna kynbundins ofbeldis á árinu 2003.
Ofbeldismennirnir voru í langflestum tilvikum karlar. Við getum alveg ímyndað okkur hvað þeir eru margir.
Athugið að ég er ekki með tölur frá neyðarmóttökunni á Akureyri, Aflinu á Akureyri eða lögreglunni. Þá er ótalinn sá hópur sem leitar sér ekki aðstoðar.

Aðgerðir, takk.

Merkilegt að það þurfi virkilega að merkja sérstaklega stæði fyrir fatlað fólk, gamalt fólk og fólk með ung börn. Nú er ég engin undantekning. Virðist halda að það sé alltaf keppni um að leggja sem næst búðinni. Þá þarf ég heldur ekki að hreyfa mig neitt.

Þegar ég geng um göturnar á Siglufirði rifjast upp fyrir mér þegar ég var hér síðast og hlustaði á tvo karla ræða fram og aftur um þakrennur. Þeir voru eitthvað ósáttir en mér er ómögulegt að muna um hvað deilan snerist. Ég man bara að mér þótti stórfurðulegt að geta notað allan þennan tíma í að þræta um þakrennur.
Það er engu að síður merkilegt hversu mörg hús á Siglufirði hafa engar þakrennur. Kannski er þetta svona alls staðar en ég hef þá alla vega ekki tekið eftir því. Þegar ég hugsa meira um þetta fer ég smám saman að sjá eftir því að hafa ekki lagt betur við hlustir þarna um árið.
Já, þarna um árið. Þá var bærinn fullur af fólki. Ég var hér sem þjálfari og liðið mitt var að spila á Pæjumóti þeirra Siglfirðinga. Ég rifja upp gamla tíma og hugsa um stelpurnar sem þá voru börn en eru í dag einhvers staðar mitt á milli unglings- og fullorðinsáranna. Ætli það tímabil eigi eftir að fá nýtt nafn líkt og þegar unglingurinn varð til?
Bærinn er langt frá því að vera fullur af fólki. Stöku unglingur á ferli en annars virðast bæjarbúar sitja heima hjá sér. Það myndi ég eflaust líka gera ef ég byggi hér enda fátt við að vera. Konan á gistiheimilinu sagði mér að það hefði verið óvanalega lítið að gera hjá henni í janúar. Færðin hefur verið slæm en núna er komin rigning og ég þarf að hafa mig alla við að detta ekki á blautri hálkunni.
Á Siglufirði er mikið af fallegum húsum. Kirkjan er upplýst og gnæfir einhvern veginn yfir allt, a.m.k. að kvöldlagi. Ég fyllist friði þegar ég horfi á hana og velti fyrir mér hvort það séu lærð viðbrögð eða hvort guð sé kannski einhvers staðar þarna í hjartanu. Það rifjast upp fyrir mér að einhvern tíma skrifaði ég frétt um þessa kirkju. Hvort það var ekki kirkjuklukkan sem brotnaði? Kannski var það í öðrum bæ.

„Það er enginn botn í ruslatunnunni,“ segir unglingsstelpa við mig rétt áður en ég fleygi tyggjóinu mínu í eina af þessum ljósastauratunnum. Ég næ þó að halda tyggjóinu. „Ert þú ferðamaður hér?“ spyr hún formlega, sú eina sem þorir að spyrja, fullorðna fólkið spyr bara hvert annað. Vinkonur hennar tvær stíga ekki út úr upphituðum hraðbankanum en svo virðist sem hann sé ágætis samkomustaður. „Tjah, næstum því,“ svara ég og verð hálfskrítin. „Ég á að halda fyrirlestur í grunnskólanum hérna á morgun.“ Hún vill fá að vita hvort ég verði í efri eða neðri en ég segist lítið vita um það. Hún er þó fljót að forða sér þegar ég svara spurningu hennar um efni fyrirlestrarins. Kynferðislegt ofbeldi er kannski ekki beint eitthvað svona til að spjalla um við ókunnuga. Ég sé strax eftir að hafa ekki frekar sagt jafnrétti.
Þessi vinalegu hús fá mig til að velta fyrir mér hvort ég væri til í að búa í svona bæ. Ég minnist sumarsins á Fáskrúðsfirði þegar ég uppfull af einhverjum landsbyggðarrómans dreif mig út á land og gerðist fótboltaþjálfari. Það bergmálaði í stóru húsinu allan tímann sem ég bjó þar og mér gekk hálfilla að eignast vini. Ég hafði víst eignast fjandmann (konu nánar tiltekið) áður en ég flutti í bæinn.
Mér er samt annt um staðinn og þá kannski sérstaklega börnin sem ég eyddi svo miklum tíma með. Sumpart hlakka ég til að fara þangað og heimsækja grunnskólann þar. Kannski rekst ég á einhver kunnugleg andlit. Ég gleymi aldrei litlu stelpunni sem horfði á mig með ásökunaraugum undan stórri húfu þegar ég fór. Hún var ekki nema sex ára og man eflaust lítið eftir mér í dag. Hún var ofvirk og einhvern veginn virðist þolinmæði fólks gagnvart ofvirkum stelpum vera svo miklu takmarkaðri en gangvart ofvirkum strákum. Það voru eflaust fleiri sem höfðu skammað hana en hrósað. Ég lærði af henni að allt sem sum börn þurfa er þolinmæði og jákvæðni. Kannski náði ég til hennar af því að ég sá mig í henni. Hver veit? Mér fannst alla vega hræðilega erfitt að yfirgefa hana þótt ég segði það aldrei neinum og reyndi að segja mér að ég skipti engu máli í hennar lífi.

Ég horfi dreymin niður að höfn og reyni að ímynda mér stærsta síldarpláss landsins með tilheyrandi stemmningu. Ég hætti mér samt ekki þangað niður eftir á meðan það er svona dimmt. Sjórinn er enn ógnvænlegri í myrkri. Kannski fer ég bara á Síldarminjasafnið á morgun. Ef það er ekki lokað yfir vetrartímann.

Alltaf þegar ég horfi inn um glugga og sé sjónvarp langar mig til þess að banka upp á að og fá að slappa af yfir sjónvarpinu. Samt leiðast mér sjónvörp. Og þegar ég sé forstofur fullar af yfirhöfnum, skóm, húfum, vettlingum og treflum í öllum stærðum og gerðum langar mig til að vera hluti af fjölskyldunni og jafnvel eiga mína eigin fjölskyldu. Samt vil ég hvergi setjast að.

Þegar ég renn niður Brekkustíg kemst ég að þeirri niðurstöðu að eins og staðan er í dag langar mig ekki mikið til að flytja út á land í frekari leit að landsbyggðarrómansinum. En kannski seinna. Og þá vil ég vera kennari, þjálfari, blaðamaður á lókal blaðinu og virkur meðlimur í leikfélaginu
En ekki fyrr en þá.

Nú þarf ég að syngja ein.
Ég er svo laglaus.
Einmana.
Sárt.
Ó patrekur, hvar ertu? Ég kalla út í tómið.

Jæja, það er skýrt. Ég verð með slæðu í 3-4 vikur. Svo segir íranska sendiráðið í Osló.
jibbíjei

Hvaða ljóð endar á þessum orðum og hver orti?

Fáir njóta eldanna sem fyrstir kveikja þá.

Og ef þið hafið það þá flæki ég málin: Hver er fæðingardagur skáldsins?

Ef þið hefðuð tapað veðmáli og mættuð velja um annað af tvennu:
1. Að leika kind (bah) í 5 mínútur í góðra vina hópi
2. Að fara á snjóþotu á Dalvík (þurfa að koma sér sjálf/-ur á staðinn)
Hvort mynduð þið velja?

Sumir virðast telja seinni kostinn vænlegri enda of hégómalegir til þess að leika kind (bah). Ég trúi því nú samt ekki fyrr en ég sé það með eigin augum.

Annars magnaður þessi misskilningur að halda að rollur segi bah en ekki mee. Fjári útbreiddur á meginlandi Evrópu.

Þegar ég gekk út á Reykjavíkurflugvöll með einn stóran bakpoka og annan lítinn framan á mér var ekki laust við að það rifjuðust upp fyrir mér svipaðar aðstæður en ólík staðsetning.
T.d. þegar ég lenti í Bangkok fyrir ári síðan. Gekk út á Khao San Road og sá að gatan sneri eins og tveimur árum áður.
Ég hlakka líka til að hossast í einhvers konar almennings samgöngum frá flugvellinum og niður í miðbæ Teheran til að leita mér að gistingu. Það er ekki nema rúmur mánuður í það.

Flugsamgöngur eru ekki í miklu uppáhaldi hjá mér þessa dagana.
Ég er í því að mæta á flugvelli og þurfa að fara aftur heim eða hanga og bíða.

Ég skellti mér annars í bíó í gær. Það er töff að fara ein í bíó. Enn meira töff að vera alltaf að tárast yfir klisjumynd sem mér þótti samt svo frábær.

Ég hef verið að velta því fyrir mér hvað það er sem fær mig alltaf til þess að gera svona hluti eins og að væflast um landið og ætla að bjarga veröldinni. Hvers vegna ég ákveð að vaða snjó til þess að skoða kirkjuna við Flugumýri. Já og hvers vegna mér finnst ég hafa eitthvað nógu merkilegt fram að færa til þess að troða mér inn á tíma uppteknasta fólks í heimi, grunnskólakennara.

En þannig er nú það. Ég held áfram að heimsækja skóla og gengur bara skrambi vel.

Jájá. Ég held þá bara áfram að tjilla á agureiris.
Til hvers að fljúga ef mar getur tjillað á Karólínu á þráðlausu. Jájá.