Hér er draumurinn

Flatarmál þríhyrnings er (grunnlínaxhæð)/2.

Þótt það séu þrjár hliðar á þríhyrningi þá er alltaf deilt með tveimur.
Og öllum er skítsama um ummálið.

Á morgun, miðvikudag, flyt ég fyrirlestur í Brekkjubæjarskóla á Akranesi kl. 14:30.
Á fimmtudag verð ég í Njarðvík kl. 14:45.

Enn sem komið er eru fjögur sæti laus í bílnum!

Jám, ég ætla bara að blogga þetta allt saman og skeyti engu um afleiðingarnar!
Á eftir fer viðhorf eftir Höllu Gunnarsdóttur, svargrein sem birtist sl. mánudag og svo annað viðhorf sem er í blaðinu í dag. Njótið lesningarinnar eða sleppið því að lesa!

Jafnrétti um jólin
Ég sagði það samt aldrei upphátt því þá gæti einhver farið að halda að ég væri að reyna að vera eitthvað. Stelpur eiga ekki að vilja vera eitthvað.

Elsku Giljagaur.
Þú hefur verið uppáhaldsjólasveinninn minn frá því að ég var níu ára. Þá skrifaði ég þér bréf og spurði hvort þú gætir gefið mér snúsnú-band í skóinn. Þú svaraðir mér ósköp fallega og sagðir mér að bíða um sinn því þú værir ekki með neitt snúsnú-band með þér. Stuttu síðar eignaðist ég snúsnú-band og mig grunar að þú hafir komið eitthvað að málum. Vegna þessarar góðu reynslu ákvað ég að skrifa þér þetta bréf. Fyrst var ég að hugsa um að biðja til guðs en var svo hrædd um að guð myndi beita fyrir sig þessu ákvæði að við mannfólkið höfum frjálsan vilja.

Ég veit eiginlega ekki hvar ég á að byrja. Ég er svo andlaus og þreytt. Þetta byrjaði allt fyrir nokkrum árum. Þá fór ég að taka eftir alls konar undarlegum hlutum. Í menntaskóla tók ég svo sem ekki eftir neinu, nema kannski eftir á að hyggja. Ég man samt að einu sinni bauð ég mig fram í einhverja nefnd. Við vorum þrjár stelpur en mótframboðið var þrír strákar. Þeir unnu og engin okkar komst inn. Samt fannst mér við miklu hæfari en kannski fannst þeim það sama. Þá læddist að mér þessi grunur að kannski væri það af því að við vorum stelpur en ekki þeir. Ég sagði það samt aldrei upphátt því þá hefði einhver getað haldið að ég væri að reyna að vera eitthvað. Stelpur eiga ekki að vilja vera eitthvað.

Með tímanum óx þessi tilfinning að sumt væri eins og það var af því að ég er stelpa. Og núna er ég orðin þreytt á öllu þessu rugli. Ég er orðin þreytt á því að þegar ég geri mistök í starfi eða tómstundum þá klúðri ég málum fyrir kvenþjóðina eins og hún leggur sig. Er þetta kannski eins hjá þér? Ef þú klúðrar einhverju heldur fólk þá að jólasveinar séu gersamlega vanhæfir? Kannski lendir þú líka í því að einhver fjölmiðill vill fá þig til að tjá þig um eitthvað sem þú veist lítið um og ef þú vilt það ekki er sagt að það sé alltaf sama sagan með jólasveina, þeir vilji ekki tala í fjölmiðlum. Ég er orðin svo þreytt á að vera alltaf skilgreind sem hópur.

Nú er kannski kominn tími á að ég beri upp ósk mína. Elsku Giljagaur, það eina sem mig langar í um jólin er jafnrétti. Ég er orðin leið á að búa í samfélagi sem er mótað í kringum lítinn en ótrúlega valdamikinn hóp karla. Ég er orðin leið á að vera frávik frá norminu.

Undanfarin ár hef ég trúað því að ég geti breytt einhverju um málið. Ég hef beitt ótal aðferðum. Ég hef talað, skrifað, mótmælt, kvartað, rifist og reynt að gerast fullgildur meðlimur í kapítalísku samfélagi með því að skipta ekki við fyrirtæki sem ýta undir fyrirlitningu gagnvart konum. Ég er kannski óþolinmóð en mér finnst einhvern veginn ekkert breytast. Kannski finn ég ekki réttu leiðina en mér finnst ég hafa reynt allt.

Um daginn hitti ég vin minn á bar. Við vorum að spjalla um femínisma þegar hann spurði mig hvort ég vissi af hverju konur eru í þessari stöðu sem þær eru. Ég var sein til svars og þá sagði hann: “Að minnsta kosti helmingur þeirra kvenna sem ég hef kynnst hefur verið misnotaður kynferðislega.” Hann sagði það hreint út sem ég hef svo lengi vitað en óttast að horfast í augu við. Í kringum mig er hlutfallið svipað og hann talar um. Á markvissan hátt er konum haldið niðri. Oftar en einu sinni hef ég lent í því að hitta eða sjá menn sem ég veit að hafa nauðgað. Þeir eru að drekka bjór á barnum eða kaupa sér ís í Kringlunni. Ég er orðin leið á að finna hnén lamast, æðarnar þrútna og hjartað fara á fullt.

Kæri Giljagaur. Ég er orðin þreytt á að konur þurfi stöðugt að búa við þann ótta að verða nauðgað. Ég gerði þessa baráttu að minni með það fyrir augum að aukin fræðsla hjálpi fórnarlömbum að leita sér hjálpar og beini um leið sjónum að ofbeldismönnunum sem eru svo óhugnanlega margir. Samt má aldrei minnast á þessa ofbeldismenn því um leið og það er gert verður fólk öskureitt. Það er hægt að samþykkja að skuggalega mörgum konum sé nauðgað og börn beitt ofbeldi en að ofbeldismennirnir séu líka rosalega margir, það má ekki tala um. Samfélagið er nokkurn veginn sammála um að kynferðislegt ofbeldi eigi ekki að líðast og ég hélt því að baráttan yrði auðveld. En ég er að berjast við ósýnileg öfl. Öfl sem sannfæra okkur um að í nauðgunarmálum skipti máli hvort konan hafi drukkið, stundað kynlíf með einhverjum sama kvöld (eins og kynlíf og nauðgun sé nokkurn veginn það sama), farið heim með nauðgaranum eða bara yfirleitt þekkt hann. Þessi atriði skipta líka máli fyrir hinu meinta réttarkerfi. Ég segi þér það satt Giljagaur að mér finnst minn réttur aldrei skipta máli fyrir rétti.

Á örfáum mánuðum hafa tvær konur verið drepnar hér á Íslandi. Önnur af maka en hin af fyrrverandi maka. Ísland er ekki stórt land. Mér finnst svo skrýtið að það séu meiri líkur á að ég verði beitt ofbeldi af maka en að ég lendi í umferðarslysi. Ég get haldið endalaust áfram. En elsku Giljagaur. Það sem sjokkerar mig mest er að það er sama hvað ég tala og skrifa það virðist ekkert breytast. Ég er orðin þreytt á að tala alltaf við sama fólkið. Fólkið sem veit þetta allt saman. Ég er orðin þreytt á að sækja fundi um jafnrétti kynjanna þar sem mikill meirihluti fundargesta er konur.

Elsku Giljagaur. Ég veit ekki hvað ég á til bragðs að taka. Þess vegna leita ég til þín. Ég er tilbúin að skila snúsnú-bandinu, ef ég bara fæ jafnrétti.

Þín einlæg, Halla.

Eftir Höllu Gunnarsdóttur hallag@mbl.is

Svar við grein í Viðhorfi 24. nóvember sl., Jafnrétti um jólin

KÆRA Halla,
Eins og þú veist innst inni, þá eru jólasveinar ekki til, en ég ætla að láta sem ég sé Giljagaur og vona að þú getir ímyndað þér að þú sért að fá svar frá þeim ágæta jólasveini.

Hefurðu séð myndina hans Michaels Moore, “Bowling for Columbine”? Þar fjallar hann töluvert um ótta bandarísku þjóðarinnar. Kanarnir eru alltaf skíthræddir og alltaf verið að ýta undir óttann hjá þeim. Ég þekki þetta meira að segja af eigin reynslu. Ég var eitt sumar í heimsókn hjá systur minni í litlum bæ í Ohio, og þar voru allir skíthræddir. Ef farið var að rökkva kom ekki til greina að börn eða unglingar færu ein síns liðs í næstu götu að heimsækja vini. Nei, það varð að fara þetta á risastóra ameríska bílnum til að tryggja að ekkert kæmi fyrir á leiðinni.

Mig grunar að það sé eitthvað svipað að hjá þér. Þú er sífellt hrædd um að þér verði nauðgað. Hvað heldurðu að séu miklar líkur á að það gerist? Ég get ekki ímyndað mér að þær séu svo yfirþyrmandi miklar að þú þurfir að lifa í stöðugum ótta. Svo ertu alltaf að sjá nauðgurum bregða fyrir, þar sem þeir sitja í makindum og drekka bjór, og þá kiknarðu í hnjánum af hræðslu! Hefurðu einhverntíma heyrt um nauðgara sem bara sprettur upp frá bjórnum sínum um hábjartan daginn á veitingahúsi og ræðst á næstu konu og bara nauðgar henni rétt sisvona?! Nei, Halla mín, ég held að þú eigir við geðræn vandamál að stríða og ættir að leita þér lækninga. Þetta er eitthvað þráhyggjuvesen sem er að hrjá þig.

Annars má geta þess að við jólasveinarnir erum allir með tippi og svosem engir sérstakir englar. Bara svona venjulegir karlmenn. Og svona þér að segja, þá erum við allir gersamlega að verða geðveikir á að hlusta á þessa yfirgengilegu kvennasíbylju sem á okkur dynur úr öllum fjölmiðlum, alla daga, úr öllum áttum! Kvenna þetta, kvenna hitt, kvennaguð, kvennahlaup, kvennaátak, kvennabankar, kvennaframboð, kvenna, kvenna. Það er aldrei pása! Það er eins og óánægt kvenfólk hafi algerlega frjálsan aðgang að öllum fjölmiðlum og það sé bara engin fyrirstaða! Það hefur einhvern veginn skapast sú pólitíska rétthugsun að það sé nánast bannað að mótmæla nokkru sem þessar svekktu konur segja eða gera! Það er sama hvort fréttamenn á sjónvarpsstöðvunum eru konur eða karlar, þeir eru allir eins og viljalaus verkfæri þess kvennakórs!

Mér dettur í hug þetta mál sem kom upp um daginn, þegar manni var ekki ákveðin refsing fyrir að ganga í skrokk á konu sinni. Það má vel vera að þetta hafi verið undarleg uppákoma, ef allt er rétt og satt sem kom fram í umfjölluninni. En þó að ég hafi verið að reyna að fylgjast með þessu, þá líður mér enn eins og ég viti ekki alla málavöxtu, og að það kunni að hafa verið þarna eitthvað á ferðinni sem e.t.v. gæti skýrt afstöðu dómarans. Hverskonar fólk var þetta? Stunduðu þau gróft ofbeldisfullt kynlíf? Hugsanlega var frúin búin að beita hann grófu andlegu ofbeldi um árabil. E.t.v. beitti hún hann líka líkamlegu ofbeldi. Hver veit? Hvað sem öðru líður, þá hljóp kvennasveitin upp til handa og fóta og tröllreið fjölmiðlunum í heila viku og gaf sér bara að þetta væri einhver undirokuð lúbarin kona og að hann væri einn af þessum, allt að því réttdræpu, karlmönnum sem virðast að mati þessara kvenna vera fæddir illir. Það má vel vera að um hafi verið að ræða litla saklausa konu og illan mann, en það komu aldrei fram neinar forsendur sem réttlættu þetta fjölmiðlafár. Hvernig á að vera hægt að mynda sér marktæka skoðun ef maður þekkir ekki málavöxtu?

Annað ágætt dæmi er það, þegar einhver ung kona sem stundaði nám við heimspekideild Háskóla Íslands, skrifði lokaritgerð um ástæður nauðgana. Hún komst að þeirri niðurstöðu að ástæðan væri gegndarlaus dýrkun karlmennskunnar. Hún benti á að í samfélögum þar sem meira jafnræði ríkti meðal kynjanna væru nauðganir mun sjaldgæfari. Ég sperrti upp eyrun og beið eftir að heyra hvaða samfélög það væru, en það kom aldrei fram í fréttunum! Reyndar fannst mér allur málflutningurinn ósköp dapur og óvísindalegur. Kjarni málsins hér er sá, að bara ef kona skrifar BA-ritgerð sem fjallar um þessi kynjamál, en slíkar ritgerðir eru sjaldan sérlega merkileg plögg, þá þykir sjálfsagt að slá því upp sem stórfrétt á báðum sjónvarpsstöðvunum! Hann er ótrúlega virkur þessi já-kór!

Jæja Halla mín. Þetta er orðið alveg ágætt í bili. Mig langaði bara til að benda þér á að við jólasveinarnir, og að ég held flestir karlmenn, erum orðnir óskaplega þreyttir á þessum stöðuga kvennaáróðri. Reyndu nú bara að slaka á og hugsa jákvætt. Það eru til margir ágætir karlmenn sem hvorki nauðga, berja eða drepa. Ég er viss um að ef þú nærð að róa þig dálítið niður þá gætirðu jafnvel hitt svona gaur og haft gaman af að spjalla við hann.

Megirðu eiga gleðileg og notaleg jól.

Kær kveðja,

þinn einlægur Giljagaur.

Theodór Gunnarsson fjallar um jafnrétti

Höfundur er tæknimaður.

Jafnrétti um jólin II

Ég held ég sé reyndar yfirleitt frekar jákvæð en ég get ómögulega séð að það sé eitthvað jákvætt við kynjamisrétti og nauðganir.

Kæra Grýla.
Ég skrifa þér þetta bréf af því að ég veit að þú ert mamma jólasveinanna. Um daginn skrifaði ég nefnilega bréf til Giljagaurs þar sem ég óskaði eftir jafnrétti í jólagjöf. Ástæðan fyrir því að ég valdi Giljagaur er sú að síðast þegar ég bar upp ósk við hann um að eignast snúsnúband rættist hún. Mér hefur ekki borist svar frá Giljagaur en hins vegar svaraði mér maður í gær, mánudag. Hann hélt því fram að jólasveinar væru ekki til. Ekki veit ég hvaðan hann hefur þá vitneskju en kannski veit hann meira en við hin um jólasveina, álfa, geimverur og jafnvel guð. Það skrýtnasta er að hann vildi samt fá að þykjast vera Giljagaur. Þessi maður virðist hafa áhyggjur af geðheilsu minni. Það er kannski skiljanlegt miðað við allt sem ég benti á í bréfinu til Giljagaurs. Þar sagði ég meðal annars frá því að oftar en einu sinni hef ég lent í því að hitta eða sjá menn sem ég veit að hafa nauðgað. Ástæðan fyrir því að ég veit það er sú að ég þekki fórnarlömbin. Ég hef horft á þau gráta. Í framhaldinu lýsti ég líkamlegum afleiðingum þessarar óstjórnlegu reiði sem grípur mig við að sjá þessa menn. Einhverra hluta vegna hélt “Giljagaur” að mér liði svona illa af ótta við að mennirnir myndu nauðga mér en það kemur hvergi fram í mínu bréfi. Hann heldur því líka fram að ég lifi í stöðugum ótta við að verða nauðgað. Ég þykist nú reyndar ekki kannast við að ótti stjórni mínu lífi á einn eða annan hátt en ég skal alveg viðurkenna að ég verð stundum fjári reið.

Ég var nefnilega ekkert að grínast í bréfinu mínu til Giljagaurs þegar ég sagði að u.þ.b. önnur hver kona í kringum mig hefði verið misnotuð kynferðislega. (Nú get ég einungis fullyrt um þær konur sem ég hef svo gott samband við að við ræðum þessi mál.) Ég vonaðist að sjálfsögðu til að þetta væri undantekning þangað til um daginn að kunningi minn tjáði mér að hlutfallið væri það sama í kringum hann. Það er ansi hátt hlutfall og ætti að svara spurningu “Giljagaurs” um líkurnar á því að mér eða annarri konu verði eða hafi verið nauðgað.

“Giljagaur” segist líka þreyttur á flestu sem byrjar á kvenna og endar t.d. á -guð, -hlaup og -framboð og kallar málflutning kvenna kvennaáróður. Ég held, Grýla, að hann geri sér ekki grein fyrir að forskeytið “karla” er aldrei notað fyrir framan allt sem tilheyrir körlum. Ég sit nefnilega undir stöðugum áróðri en einhvers staðar í ferlinu gleymdist að skeyta “karla” fyrir framan hann. Ég segi það sama við þig og ég sagði í bréfinu mínu til hins sanna Giljagaurs að ég er orðin leið á að vera frávik frá norminu.

Kæra Grýla. Um daginn var maður fundinn sekur um að hafa beitt konuna sína ofbeldi. Reyndar er það skuggalega algengt hér á Íslandi sem og annars staðar að eiginmenn beiti konurnar sínar ofbeldi en það fer sjaldnast fyrir dóm. Í þessu tilviki ákvað dómarinn að hafa dóminn skilorðsbundinn með vísun í það að konan hefði skapraunað manninum. Ég held að það sé þetta mál sem “Giljagaur” skrifar um og hneykslast á því að fólk hafi mótmælt dóminum. Ég verð samt að vera sammála “Giljagaur” í því að það er erfitt að mynda sér marktæka skoðun ef maður þekkir ekki málavöxtu. En ég held það sé ekkert erfitt að mynda sér skoðun á dómi. Það var nefnilega dómurinn sem gerði fólk reitt enda hefði enginn vitað af ofbeldinu ef ekki væri fyrir dóminn.

Í bréfinu vísar “Giljagaur” í ritgerð um ástæður nauðgana. Hann segir að höfundur hafi stundað nám við heimspekideild Háskóla Íslands og segir í framhaldinu að BA-ritgerðir séu sjaldan merkileg plögg. Ég þykist nokkuð viss um að hann sé að vísa til meistararitgerðar Guðrúnar Guðmundsdóttur um af hverju karlar nauðga. Ritgerðin er reyndar úr félagsvísindadeild, nánar tiltekið mannfræði. Ég kemst ekki hjá því að velta fyrir mér hversu marktæk skoðun “Giljagaurs” er á “BA-ritgerðum” til meistaraprófs ef hann þekkir ekki málavöxtu betur en þetta.

“Giljagaur” talar um að ég eigi að hugsa jákvætt. Ég held ég sé reyndar yfirleitt frekar jákvæð en ég get ómögulega séð að það sé eitthvað jákvætt við kynjamisrétti og nauðganir.

En veistu, Grýla, að það sem ég held að raunverulega valdi þessum óróa hjá “Giljagaur” er að ég bendi á að langflestir ofbeldismenn eru karlar og þessi tilhneiging mín til að tala um ofbeldi karla gegn konum sem já, ofbeldi karla gegn konum. Einu sinni þegar ég var yngri, um svipað leyti og ég eignaðist snúsnúbandið, þá lærði ég að þótt allir þorskar séu fiskar er ekki þar með sagt að allir fiskar séu þorskar. Ég held að þetta eigi mjög vel við í þessari umræðu.

Eflaust á ég heima í þeim hópi sem “Giljagaur” kallar svekktar konur. Og kæra Grýla, ég verð að játa að ég er svekkt. Ég er svekkt yfir öllu því misrétti sem ég og kynsystur mínar stöndum frammi fyrir daglega. Og ég er svekkt yfir því að þegar ég bendi á það rís einhver karl upp og reynir að gera mig ómerka orða minna með yfirlýsingum um geðheilsu mína. Ég er svekkt yfir að þessi sami karl geri lítið úr málflutningi allra kvenna og að hann líki reiði minni yfir því hversu algengar nauðganir eru við meintan ótta Bandaríkjamanna við allt sem er óþekkt.

Kæra Grýla, ég býst ekkert endilega við svari frá þér en þú getur kannski hnippt í hinn sanna Giljagaur og bent honum á þessa umræðu sem á sér stað hér í mannheimum.

Þín einlæg, Halla.

Eftir Höllu Gunnarsdóttur hallag@mbl.is

Ég á víst við geðræn vandamál að stríða og ætti að leita mér lækninga.
Það stendur í Mogganum og Mogginn lýgur aldrei.

Mér þykir alltaf skrýtið að koma í Mosó, sérstaklega ef það er í öðrum tilgangi en að heilsa upp á familíuna. Ég bjó í Mosó frá því að ég var fimm ára og þar til ég varð 19. Ég gekk í skóla þar, æfði fótbolta, var í lúðrasveit og kór, tefldi í taflfélaginu, lék í leikfélaginu o.s.frv. Þegar ég varð eldri var ég leiðbeinandi í íþróttaskóla fyrir börn, leikstýrði unglingum í félagsmiðstöðinni, vann í íþróttahúsinu, þjálfaði fótbolta og ekki má gleyma því að ég vann í sjoppunni í nokkur ár.
Ég þvældist um Mosó í kraftgalla þar til ég uppgötvaði að Reykjavík væri til.

Áðan fór ég á uppskeruhátíð Aftureldingar. Í þetta skiptið var ég ekki þar sem iðkandi eða þjálfari heldur bara stóra systir.
Stelpurnar sem ég þjálfaði voru börn en eru nú að klára grunnskóla og margar komnar í menntaskóla. Strákurinn sem fjögurra ára gamall sparkaði í allt sem minnti á bolta gekk rösklega upp á svið og tók við verðlaunum. Hægláta stelpan sem ég kenndi að halda jafnvægi á jafnvægisslá fékk nú verðlaun fyrir framfarir í sundi.
Einhverra hluta vegna tóku miklu fleiri foreldrar myndir þegar fótboltastrákarnir fengu verðlaun en þegar stelpurnar stigu upp á svið. Undarlegt.

Gamlir vinir nú orðnir foreldrar. Gamlir samstarfsfélagar búnir að eignast enn fleiri börn. Gömul andlit í bland við ný.

Það rifjuðust upp fyrir mér öll skiptin sem ég sat á svona hátíð og vonaðist til þess að fá verðlaun. Skemmst frá því að segja að það varð aldrei. Stundum fannst mér eins og þessi verðlaun væru í áskrift. Besta stelpan í liðinu fékk “besti leikmaðurinn” og sú næstbesta “mestu framfarirnar”.

Seinna þegar ég veitti þessi verðlaun sem þjálfari fannst mér þau tilgangslaus og segja ósköp fátt. Hvers vegna þarf alltaf að búa til samkeppni úr öllu, líka hópíþróttum?
Einu verðlaunin sem hafa glatt mig var þegar 4. flokkur karla á Fáskrúðsfirði fékk viðurkenningu fyrir mestu framfarirnar eftir nokkra mánuði undir minni stjórn. Þetta var líka viðurkenning til hóps en ekki einstaklings.

Uppskeruhátíðinni lauk sem betur fór og ég fékk mínar kökur. Ákvað að endurgjalda ekki fölsk bros fólks sem hefur stungið mig í bakið en naut þess þeim mun meira að tala við fólk sem ég hef ekki hitt lengi.

Stundum geri ég grín sem er kannski ekkert fyndið. Þá skelli ég því sem er mér allra sárast í brandarabúning og hlæ kannski um leið. Öllu verra er þegar ég geri grín að því sem öðrum er sárt. Þá hættir mér til að fara yfir strikið.
En mér til varnar þá getur það verið fjári fyndið…

Ég fór með litlu systur mína á æfingu hjá Skákfélaginu Hróknum í gær. Þar sem mér láðist að gera ráð fyrir seinkun á strætó á háannatíma vorum við seinar og kennslustundinn farin í gang. Hrafn tók þó vel á móti okkur og tók systu bara í einkakennslu í góðan klukkutíma. Síðan ræddum við skáklistina fram og aftur og hann sendi hana heim með skákbókina, taflborð og menn, okkur að kostnaðarlausu.
Þetta þykir mér að sjálfsögðu hið ánægjulegasta.
Við systur fórum síðan heim og hún aðstoðaði mig við að angra nágrannana. Slíkt er ekki erfitt þegar gítar, trompet og tromma eru til taks. Ég bauð henni svo upp á einn versta núðlurétt sem sögur fara af en hún borðaði engu að síður matinn og lét sem væri með bestu lyst.
Og hvers vegna er ég að blogga þetta? Það hefi ég ekki hugmynd upp. Kannski af því að við áttum svo góða stund…

Stundum sný ég veröldinni minni á hvolf og hristi hana duglega. Sit svo ein í miðjunni, ringluð með ógleði, og kalla af jafn mikilli angurværð og rokkí kallaði eidríen: Af hverju?

Ég var næstum því stein búin að gleyma að þakka Þráni Bertels ágætis bakþanka aftan á fréttablaðrinu í gær.
Réttur fólk til trúarbragða hlýtur að vera jafn mikilvægur og réttur fólks til trúleysis.

Útdauð fuglategund, kafbátur, tveir miðaldra kallar í mismunandi krísum, 26 pund af kókaíni, fuglaskoðunarbrjálæðingar.
Hvað getur klikkað? Mér er spurn…

Patrekur þakkar sjálfum sér kærlega fyrir að hafa boðið sér í bíó. Hver nennir á uppbyggilega fundi, áhugaverðan ljóðalestur, hanga heima eða gera við hjólið sitt. Mér er aftur spurn