Ég fór í bónus í Kringlunni í gær. Á stuttri leið í gegnum mannfjöldann sem alltaf virðist vera í kringlunni sá ég mikið af börnum og unglingum. Þau voru öll í hreinum fötum og mörg með einhvers konar skart. Það fór þá ekki á milli mála að því eldri sem börnin voru því verr leið þeim í fötunum sínum.
Það rifjuðust upp fyrir mér fallegu sígaunaaugun hennar Corneliu; tólf ára stelpu sem leit út fyrir að vera átta ára. Hún gekk í stórum síðerma kjól og stundum urðu grænu augun hennar svo döpur, á milli þess lýstu þau af gleði.
Það rifjaðist upp fyrir handatak litlu stelpunnar sem bjó á götunni í Kambódíu. Hún var fjögurra ára, yngst í þessum hópi götubarna sem við áttum samskipti við. Hún hélt í höndina mína í lengri tíma þar til hún gerði sér grein fyrir að hún þyrfti að snúa við og fara með hópnum. Hún átti heima þar en ekki í faðmi fullorðinna.
Það rifjaðist upp fyrir mér tilfinningin yfir að halda á máttlausum líkama tólf ára stelpu í Kambódíu. Fá leigubíl og fara með hana á spítala. Hamingjan yfir því að í bænum væri ókeypis heilsugæsla fyrir börn og verðandi mæður. Um leið óhamingjan yfir því að fólk hreinlega hefði ekki efni á að koma sér á spítalann. Gleðin yfir að allt skyldi vera í lagi og yfirþyrmandi reiði yfir feitu konunni sem náði í stelpuna, sagðist vera frænka hennar og lét hana svo halda áfram að betla.
Það rifjaðist upp fyrir mér óttaslegið augnaráð lítillar stelpu í Laos sem bar bróður sinn í poka á bakinu. Hún horfði á mig með spurnarsvip og ég gaf henni mandarínuna sem ég var að borða. Hún skipti henni á milli sín og þriggja annarra barna. Ég fór upp í rútu og fékk mér aðra mandarínu. Mér verður alltaf óglatt þegar ég fæ mér mandarínu.
Það rifjaðist upp fyrir mér sársauki íslenskra unglingsstelpna sem sögðu mér frá ofbeldi sem þær máttu þola. Það rifjaðist upp fyrir mér heimsókn á geðdeild þar sem ég sá 23 ára konu sem vó 30 kíló. Það rifjuðust upp fyrir mér dauð augu íslenskrar stelpu og rödd sem innihélt ekkert nema óánægju og reiði.
Fátækt er svo afstæð.