Hér er draumurinn

Í morgun hjólaði ég framhjá tjörninni. Sólin skein og ég fann haustið í loftinu. Ég mætti ótal menntskælingum á leið í skólann.
Það rifjuðust upp fyrir mér kvennóárin. Allt frá því að vaknaði að morgni 2. september 1996, slöpp eftir sex daga dvöl í Danmörku, og rölti út í strætó. Sem betur fór var þar sambæingur minn því án hennar hefði ég aldrei fundið skólann. Til hvers að vita hvar húsið er ef kona er ákveðin í að fara í kvennó?

Fjögur ár í góðu andrúmslofti með skotheldu kennaraliði áttu stóran þátt í að gera mig að þeirri manneskju sem ég er í dag. Og ekki vildi ég vera önnur en ég er í dag.