Á skírdag var ég að væflast um elsta regnskóg heims í Malasíu (montprik?).
Eftir langan dag í skóginum vorum við komin á náttstað fyrir framan helli og fórum að taka til kvöldmatinn. Allt í einu fékk ég mjög svo undarlegan verk í magann og um leið í þvagfærin. Þótti mér sem steini hefði verið komið fyrir í þvagrásinni. Eins og gefur að skilja varð ég mjög taugaveikluð og það rifjaðist um leið upp fyrir mér að hafa losað þvag í á nokkra og tilhugsunin um blóðsugu eða annað slíkt á viðkvæmum stað fékk svitann til að spretta fram (ekki að það hafi ekki verið nóg af honum fyrir).
Ég var mjög kvalin um tíma og grandskoðaði allt sem skoða þyrfti til að ganga úr skugga um að ekki væri um sjáanlega aðskotahluti að ræða. Verkurinn hvarf þó og ég gat ekki annað en hlegið að taugaveikluninni.
Sama kvöld lá ég undir berum himni og stakk upp á að Basri Basir, leiðsögumaðurinn okkar góði, segði okkur sögu fyrir svefninn.
Sagan hans var nokkurn veginn svona:
“Þegar ég var nýbyrjaður að vera leiðsögumaður fór ég með hóp af Bandaríkjamönnum og Þjóðverjum í frumskóginn. Ég þekkti skóginn ekki nógu vel og svo fór að ég villtist og gekk með þau í marga hringi áður en ég fann næturstað okkar. Þegar við loksins komum á staðinn var ég glorhungraður og mjög stressaður og borðaði alltof hratt og mikið. Um kvöldið fékk ég mikinn magaverk og endaði með að fara niður í ána og gera þarfir mínar þar (eða eins og hann orðaði það: I dropped in the river!). Mér leið betur um stund en daginn eftir fékk ég rosalegan magakrampa. Ég var kengboginn á leiðinni til baka. Þegar ég kom heim lá ég fyrir í heila viku með miklar magakvalir. Móðir mín, sem er náttúrulæknir, valdi jurtir úr skóginum, lagði yfir þær vatn úr ánni og las upp úr Kóraninum. Í vatninu sá hún spegilmynd mína þar sem ég var í ánni að gera þarfir mínar. Hún spurði mig út í það og varð reið þegar hún komst að því að ég hafði notast við ána án þess að biðja náttúruna um leyfi. “Ef þú ferð inn í hús einhvers þá biðuruðu um leyfi áður en þú notar kamarinn eða klósettið. Að sama skapi verður þú að biðja náttúruna um leyfi áður en þú nýtir hana á einhvern hátt,” sagði hún. Að því loknu gaf hún mér jurtir og bað fyrir mér og daginn eftir var ég stálsleginn.”
Ég var ekki lengi að tengja og eftir þessa undarlegu lífsreynslu umgekkst ég náttúruna af mikilli virðingu. Það er eitthvað vafasamt við að standa inni í skógi og horfa á mörg hundruð ára gömul tré og halda því fram að þar leynist enginn kraftur. Það hvarflaði ekki að mér að brjóta greinar, henda rusli eða pissa í ána án þess að biðja um leyfi.
Og þið sem eruð enn að lesa megið svo velta fyrir ykkur hvers vegna mér datt þessi saga í hug einmitt núna á sama tíma og Fjarðarál rís ört og brjálæðislegar vinnuvélar leggja undir sig hálendið.
Eitthvert samhengi?
