Hvurs lags eiginlega land er það sem keyrir á vitlausum vegarhelmingi og hefur fjórðu hæð uppi á fimmtu hæð?
Ég fílaði London nokkuð vel. Hef hug á að fara þangað aftur við tækifæri. Kannski framhaldsnám þar, aldrei að vita… Englendingarnir vinir mínir ofurgestrisnir. Skutu yfir mig skjólhúsi og borguðu ofan í mig matinn!
Ég er í Árósum núna. Og ekki er minni gestrisni þar. Bent sefur á dýnu á gólfinu með svefnpoka en ég í rúmi með sæng :S
En hér koma smá sögur frá Kúbu, svona fyrir þau sem nenna að lesa
Barist við BatmanÉg: And where are you from?
Tveir útlendingar: Country of Basque, Spain
Ég: Cool, I´ve been there.
T: In San Sebastian?
Ég: Yes, it´s a beautiful place.
Þetta hefðu svo sem verið eðlilegar samræður ef mennirnir sem ég talaði við hefðu ekki verið naktir. Það var þó ekki um villt kynsvall að ræða heldur vorum við bara að baða okkur á sama stað. Ég í stuttbuxum og íþróttatopp og þeim við hlið kúbönsk stelpa í gallabuxum og bol. Við vorum ekki á ströndinni heldur í helli. Hellirinn er neðanjarðar og þar er volgt vatn. Við komumst niður með hjálp vasaljósa en þau voru jafnframt eina birtan. Meðan við spjölluðum saman flaug stöku leðurblaka hjá og kakkalakkar héngu rólegir á hellisveggjunum. Við íslensku þremenningarnir létum það þó ekki aftra okkur og eftir samtal mitt við nöktu spanjólana komu Fífa og Hans líka út í. Hellirinn var risastór, kannski svipaður og frekar stór skólastofa en það var þó erfitt að greina alla veggina í myrkrinu. Eftir kakkalakkabaðið og myndatöku stóðum við og vorum ad bua okkur undir brottfor en spanjólarnir lögðu af stað út. Allt í einu heyrðum við öskur í stelpunni og taugaveiklaðan hlátur í strákunum. Við litum upp og sáum þá ekkert fyrir þúsunum leðurblaka sem greinilega voru vaknaðar af dvala og ætluðu að drífa sig út sólsetrið! Við rifum dótið okkar og hlupum af stað upp helliströppurnar og þráðum heitt að sjá ljósið í hellisopinu. Ég var með vasaljósið hennar fífu á hausnum en fífa hljóp á undan mér. Ég vildi fara hraðar yfir en stangaði alltaf rassinn á Fífu þegar ég reyndi að auka hraðann. Þá sá Fífa náttúrlega ekkert sem hægði enn frekar á okkur. Alla leiðina upp flugu þúsundir leðurblaka yfir hausnum á okkur og við fundum þær strjúkast við hendur og andlit. Þegar við loksins komumst út og stoppuðum fyrir utan hellinn sáum við að þær héldu áfram að frussast út úr hellismunanum og minnti helst á flugurnar sem frussuðust út úr svarta manninum í The Green Mile!
Já, þetta var 12. janúar á Æskueyjunni í karabaíska hafinu…
Sama dag leigðum við jeppa og fórum á suðurhluta eyjunnar. Stoppuðum fyrst á undurfallegri strönd en þar stíga ferðamenn nánast aldrei niður fæti. Ég gleymdi mér algjörlega og tók rosa spretti eftir ströndinni. Við vorum ekki með sunddót með okkur svo ég fórnaði bara stuttbuxunum og hlýrabolnum og baðaði mig í sjónum. Tókst ekki að lokka krakkana með. Næst stoppuðum við í þrælmerkilegum helli með indjánateikningum þar sem m.a. er að finna dagatal og kross sem sýnir höfuðáttirnar svo að einungis skeikar um eina gráðu!
Næsta stopp var í 350 manna þorpi og enn og aftur nánast engir ferðamenn. Þar syntum við í skerjagarði, stukkum fram af klettum og ég skoðaði sjávargróðurinn með sundgleraugum sem ég fékk lánuð. Ég var algjörlega ein í heiminum þegar allt í einu er karlmaður við hlið mér búinn snorkli græjum. Hann var einmitt að synda í land með fiskana sem hann hafði veitt með skutul að vopni.
Sum sé, magnaður ævintýradagur!
Afmælið og annar í afmæli á KúbuÁ afmælisdaginn minn fórum við í partí í heimahúsi í Havana hjá túlkunum okkar en þeim brígadistum (við sem vorum í búðunum) sem eftir voru á Kúbu var líka boðið með. Partíið var algjör snilld og stemmningin mögnuð. Mamman gekk um og gaf fólki að borða, Kúbanirnir dönsuðu og Vesturlandabúarnir sátu úti á stigapalli og gerðu grín. Þegar nokkuð var liðið á teitina fór ég út í göngutúr með breskum vini mínum en láðist að láta Íslendingana vita. Okkur tókst að villast í göngutúrnum og þegar ég loksins kom til baka voru flestir gestanna farnir úr partíinu, þar á meðal Íslendingarnir. Ég hugsaði þó með mér að það væri ekki mikið mál, ég myndi bara taka taxa og hitta þau á sameiginlegum gististað okkar. Ætlaði að hendast á klósettið og sá að það var klósettpappírslaust. Ætlaði þá að sækja pappírinn í töskuna mína en mundi þá að ég hafði sett dótið mitt í töskuna hans Hansa því að ég gaf enskri konu töskuna mína (hún elskaði fíla sko og það var fílamynd á henni). Sum sé: Ekkert veski! Og þar af leiðandi engir aurar og ekki heimilisfang gististaðarins. Mér var boðið að gista á staðnum og það var búið um mig á gólfinu en ég var ekki sú eina sem gisti. Ég svaf ósköp lítið og þegar ég vaknaði útbjó mamman morgunmat og svo lagði ég af stað með Alí, kúbanskri vinkonu minni, og Gareth, enskum vini vitandi að þau ætluðu að hitta Fífu og Hansa til að fara samfó á rapptónleika. Við þurftum fyrst að fara heim til Alí og svo í banka. Þá kom í ljós að Englendingurinn gat ekki tekið út peninga og Alí var bara með smá pening. Við höfðum því ekki efni á að komast niður í bæ til að hitta fólkið! Þetta bjargaðist þó að lokum en til þess þurftum við að labba í tæpa þrjá tíma, þvælast pallbílastrætó og í kúbönskum strætó en þar er enginn fjöldatakmörkun, bara troða í vagninn. Ég varð m.a. annars þeirrar ánægju aðnjótandi að standa svo til á milli brjósta einnar konu og sitja svo með lítinn mongólíta í fanginu.
Mikið ævintýri það.
Nu og svo sagdist hann eiga vin i Vietnam sem hann aetlar ad senda mig til, og jafnvel annan i Laos. Algjor snilld ad kynnast londunum i gegnum heimamenn.