Ég elska Kúbu!
Mér lídur ofsalega vel og brosi alla daga. Prógrammid er frábaert og Islendingarnir thrusuvinsaelir. Vid erum landi og thjod til sóma. Djommum slatta en alltaf rosa morgunhress.
Sakna ykkar allra og vildi oska ad thid upplifudud thetta med mer.
Fífa bidur ad heilsa.
Lifi byltingin
Ég elska Kúbu!
Mér lídur ofsalega vel og brosi alla daga. Prógrammid er frábaert og Islendingarnir thrusuvinsaelir. Vid erum landi og thjod til sóma. Djommum slatta en alltaf rosa morgunhress.
Sakna ykkar allra og vildi oska ad thid upplifudud thetta med mer.
Fífa bidur ad heilsa.
Lifi byltingin
Jæja, þá erum við á Kúbu! Hér er ágætis veður og rosa vel tekið á móti okkur. Prógrammið fram undan er rosa spennandi. Það er skrýtið að vera lögð af stað í þetta ferðalag og gera mér grein fyrir því að næstu mánuðina mun það teljast til undantekninga að ég geti sest á klósett! Maturinn í mötuneytinu hér er hinn undarlegasti. Ég borða svona nokkurn veginn hvað sem er en ég á stundum í erfiðleikum með að koma þessum undarlegheitum niður. Matbananar eru ekki í uppáhaldi hjá mér… Þetta reddast þó allt saman með góðum skammti af ananas, sulla öllu saman og borða hratt.
Á vinnudögum þurfum við að vakna kl. 5:45 en það er gert með því að spila hanagal í hátalarakerfinu og fylgja svo eftir með kúbanskri tónlist. Svo höldum við til vinnu og vinnum í fjóra tíma við misskemmtileg störf. Í morgun tíndum við appelsínur en það er strembnara en það hljómar.
Í gær fengum við fyrirlestur um utanríkismál Kúbu. Ég veit ekki hver raunveruleikinn er en karlinn sem talaði hljómaði í það minnsta skynsamlegar en margir vestrænir leiðtogar! Á morgun er dagur kennarans svo að ég mun vera inn 
Jæja, brátt er kvöldmatur með öllum sínum huggulegheitum…
Ég er lítið tengd við netið og hef ekki tjékkað póst síðan ég kom. Ég get sent póst í gegnum einhverja konu en það er löng röð og því mun ég sennilega ekki vera í sambandi fyrr en ég fer til Havana.
Ég hugsa fallega til ykkar allra. Vonandi gengur jólaundirbúningurinn vel en hér er jólastemmning í algjöru lágmarki. Enda skrýtið að halda jól í sandölum og ermalausum bol!
Lifi byltingin
Thad er mun hlyrra i London en eg bjost vid.
Fluginu seinkadi i gaer. Al tok a moti mer en missti af thritugsafmaelinu sem hann aetladi ad bjoda mer med ser i.
Fengum okkur bjor a bar i nagrenninu. Adeins of marga bjora.
Svaf i tvo tima i svefnsofa gerandi mer grein fyrir ad thetta vaeri abyggilega thaegilegasta rumid sem eg a eftir ad sofa i lengi!
Svaf naestum thvi yfir mig. Heppin ad fifa sendi mer sms thvi eg var buin ad slokkva a klukkunni…
Thad eru margar tilfinningar i hjartanu vid upphaf thessarar ferdar. Ottinn vid hid othekkta og spennan yfir ollum nyjungunum togast a.
Naesta stopp er Paris. Mig langar i Louvre safnid ad skoda gluggana thar en thad verdur ad bida betri tima.
I kvold verd eg a Kubu!
Það er komið að því.
Ég þakka öllum sem hafa sent mér hlýjar kveðjur gegnum síma, sms, msn, tölvupóst eða í eigin persónu.
Hittumst heil!
Í kvöld er ég að hugsa um að taka svefntöflu svo ég sofi…
Stressið er að fara með mig.
London - París - Havana
eru orðin banana
Um daginn skrifaði ég óvart afprýðisöm í staðinn fyrir afbrýðisöm. Sem er eiginlega doldið fyndið því að þá væri ég ógisslega appó…
… í að ég yfirgefi landið. Minni á opið hús á morgun 20-24 þar sem tekið verður við kveðjum og hvatningarorðum. Samt engar dramatískar kveðjustundir, mér leiðast þær
Það væri gaman að telja saman klukkutímana sem ég hef notað í að segja fólki frá ferðalagaplönunum undanfarnar vikur. Viðbrögðin hafa svo sannarlega verið misjöfn.
Sum jesúsa sig fram og aftur yfir að ég skuli ætla ein til Asíu því að þar er jú allt fullt af glæpamönnum. Hugsunin um stelpu sem er ein á ferð virðist fara alveg með fólk.
Halla: “já, ég fer bara ein til Asíu”
Fólk: “ertu ekki hrædd?”
Halla: “Við hvað?”
Fólk: ” Nei, bara svona… öhömm”
Fólk er rólegra ef strákar fara, hvers vegna skyldi það nú vera? Mín kenning er sú að óttinn sé aðallega við kynbundið ofbeldi, t.d. nauðganir, eða eitthvert gróft ofbeldi þar sem ég get ekki varið mig.
En þarna er eitt mikilvægt að gleymast. Ég get nefnilega orðið fyrir slíku ofbeldi hvar sem er í heiminum. Og það er nákvæmlega ekkert sem bendir til þess að það séu meiri líkur á að ég verði fyrir grófu ofbeldi úti í hinum stóra heimi en hér á litla landinu okkar.
Og fleiri viðbrögð
Nú og svo er þetta ekki óalgengt:
Fólk: “Og hvað ertu að fara að gera segiriðu?”
Ég: “Bara, ferðast”
Fólk: “Oh, mig hefur alltaf svo langað að gera eitthvað svona, bara skella mér af stað”
Ég: “Já, af hverju gerirðu það þá ekki?
Fólk: “öhömm…”
Já, mörg eiga drauma
Ég reyni alltaf að halda kúlinu þegar ég segi frá ferðatilhögun. En einhvers staðar er ég samt skíthrædd. Best ég segi samt ekkert frá því svo ég geti verið kúl!
Þegar ég var í Tælandi fyrir tæpum tveimur árum ákvað ég að fara að fordæmi Fífu og Hansa og prófa að kafa. Ég rölti um Koh Phee Phee og skoðaði mögulegar köfunarferðir. Ég fann loksins einn stað, settist niður og spjallaði við konu um fyrirhugaða köfunarferð. Eftir að hafa fengið allar upplýsingar og fá nett fyrir hjartað yfir þessu öllu saman, af ótta og spenningi, spurði hún mig hvort ég væri með astma eða eitthvað þvíumlíkt. “Tjah… já, ég er með svona áreynsluastma, en ekkert alvarleg,” svaraði ég.
Þar fór það. Reglurnar eru strangar og sé man með astma verður hún að gjöra svo vel að vera með vottorð frá lækni. Ég hringdi þá í móður mína og athugaði hvort það væri hægt að fá það með faxi eða e-ð álíka en það var víst ekki mögulegt því að það þyrfti að fara fram skoðun.
En nú er ég á leið út í heim aftur og ætla svo sannarlega ekki að gera sömu mistökin. Ég fór því til læknis áðan og spurði hann út í þetta. Það er eitthvað svo kósí við að koma á heilsugæsluna þar sem sama fólkið hefur verið þar frá því að ég man eftir mér. Afgreiðslukonan þekkir nafnið mitt og segir elskan við mig þó að ég hafi ekki komið þarna í 2 ár eða svo…
Ég átti von á miklum öndunaræfingum og lugnaskoðun en svo var ekki. Ég fæ vottorðið á morgun!
Það pirrar mig óneitanlega að þetta hafi verið svona lítið mál því að ég get ekki séð að ekki hefði mátt afgreiða þetta yfir hafið hér um árið.
En björtu hliðarnar! Ég mun kafa, hvort sem það verður við strendur Kúbu eða á Koh Phee Phee í Tælandi.
3 dagar í brottför…
Hér er viðhorf sem birt var í Morgunblaðinu í gær um her og stríð.
Herinn burt!
Stríð sprettur af því að menn kunna ekki þá einföldu hluti sem leikskólabörnin mín eru fær um: Að skipta á milli sín og biðjast fyrirgefningar í auðmýkt.
Ekki alls fyrir löngu var ég beðin að halda ræðu á fundi Samtaka herstöðvaandstæðinga. Það fannst mér svo sannarlega heiður enda hin bestu samtök. Þessi ræða fékk mig hins vegar til að velta því fyrir mér hvers vegna ég er á móti veru hersins hér á landi. Einu sinni var mér alveg sama og síðar var ég móti en vissi samt aldrei almennilega hvers vegna. Ég var lengi að samþykkja að halda þessa ræðu enda gerði ég mér grein fyrir að það tæki þó nokkurn tíma í undirbúningi að fjalla um mál sem ég taldi mig hafa litla þekkingu á.
Vitrunin kom þó einn daginn þegar ég brá mér úr blaðamannshlutverkinu til að kenna fimm ára börnum í einum skóla landsins. Þá varð mér hugsað til þeirra ótal leiðtogahlutverka sem ég hef tekið að mér og þá oftast með börnum og unglingum. Eitt er það sem hefur verið sameiginlegt með starfi mínu sem leiðtogi, sama hvaða hópa er um að ræða, og það er að mitt hlutverk er að passa upp á að börnunum líði vel í hópnum hverju sinni. Til þess að það gangi upp þarf að skiptast á með hlutina, koma fram við aðra af virðingu og kunna að segja fyrirgefðu. Öll börn sem ég þekki skilja mikilvægi þessara þátta og eru tilbúin að leggja sitt af mörkum til þess að öllum líði vel. Þeim finnst rökrétt að ræða málin frekar en að grípa til ofbeldis og eru sannfærð um að peningar og veraldleg gæði færi okkur ekki hamingju ein og sér.
Þetta átti líka við um mig þegar ég var barn. Líkt og önnur börn átti ég mjög erfitt með að skilja að stríð skyldi geisa í heiminum. Þegar ég varð eldri gerði ég mér grein fyrir því að stríð er ekki eins og náttúruhörmungar, sem við höfum enga stjórn á. Stríð er nefnilega mannanna verk og ástæðan fyrir því er einföld: Græðgi í peninga og völd. Öll óhamingjan sem býr í þessum heimi á upptök sín í misskiptingu auðsins og því valdaójafnvægi sem ríkir í heiminum. Stríð sprettur af því að menn kunna ekki þá einföldu hluti sem leikskólabörnin mín eru fær um: Að skipta á milli sín og biðjast fyrirgefningar í auðmýkt.
Þegar ég óx úr grasi reyndi ég að benda fólki á þessar einföldu staðreyndir en fékk alltaf sama svarið: Þetta er ekki svona einfalt. Með tímanum fór ég hreinlega trúa því að þetta væri ekki svona einfalt en fann mér friðþægingu í því að hugsanlega væru hlutirnir svona vondir úti í heimi en ekki á litla Íslandi enda er það lenska hér á landi að staðsetja allt vont í útlöndum.
Ég man ekki hvenær ég gerði mér grein fyrir því að það væri her á Íslandi en það angraði mig svo sem ekkert. Ég tengdi her eflaust miklu frekar við bíómyndir en við raunveruleg stríðsátök og gat því auðveldlega haldið áfram að lifa í blekkingunni um að ég tilheyrði þjóð sem elskaði frið. Bakslagið kom í raun ekki fyrr en á þessu ári þegar forsvarsmenn ríkisstjórnar Íslands lýstu yfir stuðningi við stríðið í Írak. Stríð sem var háð af hrokafyllstu þjóð þessa heims og þjóðin mín sagði: Já, okkur finnst þetta góð hugmynd.
Ég velti því lengi fyrir mér hvers vegna þessi afstaða var tekin enda hefði verið svo auðvelt fyrir okkur að fela okkur bak við hlutleysið og ástina á friði. Niðurstaða mín er einfaldlega sú að þarna hafi búið að baki það afl sem hefur hvað sterkust tök á valdamönnum þessa heims: Peningar. Grunurinn staðfestist þegar Bandaríkjamenn vildu minnka herrekstur sinn í Keflavík og íslenskir ráðamenn lögðust á hnén og grátbændu um að svo skyldi ekki vera. Enda þarf Ísland nauðsynlega á þeim aurum að halda sem fylgja bandaríska hernum. Það er okkur ekki nóg að vera meðal ríkustu þjóða heims, við þurfum að vera ríkust.
Valdapíramídinn sem herinn byggist á tákngerir valdaójafnvægið sem ríkir í veröldinni. Þannig fer fólk hreinlega að trúa því að það sé fyllilega eðlilegt að sumir menn séu valdameiri en aðrir og megi jafnvel niðurlægja aðra og beita þá ofbeldi í skjóli valda. Her byggist nefnilega á furðulegri karlmennskuímynd sem felur í sér blóð og svita en engin helvítis tár. Innan hersins ríkja svo stjórnunarhættir sem leikskólabörnin mín myndu aldrei getað unað við. Þar geta menn falið sig á bak við nafnbót. Hvort sem það er óbreyttur hermaður, liðsforingi eða einhver virðulegri titill. Í skjóli þessarar nafnleyndar eru framdir ógeðfelldir glæpir þar sem eini tilgangurinn virðist vera að sýna vald sitt með því að niðurlægja fólk. Þannig eru nauðganir nánast eðlilegt vopn í stríði.
Vera bandaríska hersins á Íslandi stendur fyrir allt sem er vont í þessum heimi: Misskiptingu auðsins, valdagræðgi, ofbeldi og feðraveldishyggju. Persónugerving hersins er íhaldssamur, vel stæður karlmaður sem telur sig öðrum æðri. Hann er að sjálfsögðu hvítur og gagnkynhneigður, þolir ekki mismunandi lífsgildi og stjórnast umfram allt af dýrslegum hvötum. Til þess að leysa vandamálin sem blasa við honum grípur hann til ofbeldis enda er það eina leiðin til þess að sýna kellingum, hommum og helvítis útlendingum hver ræður!
Ég þori að fullyrða að öll þau börn sem ég þekki vilja ekki samþykkja veröld sem stjórnast af valda- og peningagræðgi. Börnin vilja frið, fyrirgefningu og mannsæmandi kjör fyrir allt fólk.
Það er því okkar hlutverk að hætta að ljúga að þeim að hlutirnir séu ekki svona einfaldir og styrkja þau í trú sinni á að þessari veröld sé hægt að breyta.
Eftir Höllu Gunnarsdóttur hallag@mbl.is