Hér er draumurinn

… er ég að hugsa um að byggja veröld mína úr einhverju öðru en spilum.

Í morgun vaknaði ég í foreldrahúsum í Mosfellsbæ. Það var ansi undarlegt enda langt síðan ég hef eytt nóttinni þar. Að vakna í Mosfellsbæ þýðir líka það að ég labba ekki eða hjóla í vinnuna eins og vanalega. Ég er því á bíl á ný!
Eitt sem ég hef saknað frá því að ég ók bíl hvern morgun er að hlusta á útvarpið, raula jafnvel með og gleyma stað og stund. Mér varð víst ekki kápan úr þeim klæðunum. Einhverra hluta vegna fann ég enga útvarpsstöð sem spilaði lög sem ég nennti að hlusta á og hvað þá raula með. Rás 2 var svo að spjalla við sauðfjárbónda en áhugi minn á sauðfjárrækt er ansi takmarkaður.
Ég hef komist að þeirri niðurstöðu að mér finnst miklu betra að labba eða hjóla en að keyra í bíl. Ofan á bætist að ég vakna og hressist og svo er náttla miklu hlýrra að hreyfa sig en að sitja í ísköldum bíl…

Ég vil ekki vera fræ
sem aldrei verður blóm.

Í gær lokkaði María hin venjuhelga mig með sér á videokvöld Frjálshyggjufélagsins. Ég hef nú hitt fyrir félaga þessa félags á öðrum og óvinalegri nótum en að sjálfsögðu gekk ég inn með opinn huga. Helsti akkilesarhæll félagsins hlýtur að vera hversu einsleitur hópur þar er. Þetta eru mest ungir, hvítir karlar. Af 25 manns á staðnum voru tvær stelpur fyrir utan okkur vinkonurnar.
Á dagskrá var þáttur um einkavæðingu menntakerfisins og að sjálfsögðu Milton Friedman sem leiddi okkur í sannleikann um þau efni. Ég ætla nú ekki að hafa mörg orð um þáttinn enda hef ég rosalega takmarkaða þolinmæði í að horfa á bandaríska karla tala um bandarískt skólakerfi. En umræðurnar á eftir voru öllu líflegri þar sem íslenskur veruleiki var uppi á borðum.
Ég komst að því að ég og Frjálshyggjufélagið (svo ég alhæfi nú svolítið) erum í stórum dráttum sammála um það sem miður fer í skólakerfinu. Hins vegar er félagið með svolítið aðrar hugmyndir en ég um hvernig skuli bæta kerfið. Orðræðan sem fólk með mismunandi hugsjónir nýtir sér heldur okkur föstum í ákveðnu formi sem gerir það að verkum að við höfum ýmsar hugmyndir um skoðanir annarra sem ekki endilega eiga við rök að styðjast. Þannig er ég t.d. með ofnæmi fyrir hugmyndinni um frjálsan markað á meðan ég geri ráð fyrir að öðrum séu hugtök eins og miðstýring eða enn betra ríkisvæðing eitur á beinum.
En það er margt lærandi af fólki sem hefur öðruvísi hugmyndir um lífið og tilveruna og þakka ég því Frjálshyggjufélaginu fyrir huggulega kvöldstund.

Mikið rosalega finnst mér merkilegt að vera stjórnmálahreyfing ungs fólks og líta á það sem sitt helsta baráttumál að losna við RÚV. Af öllum mögulegum hugsjónum. Þetta er vitanlega mikið þjóðþrifamál og það brýnasta sem ungt fólk getur beitt sér fyrir.

Þar sem ég sat áðan á tælenskum veitingastað á næsta borði við Kára Stefánsson og heyrði hann segja við erlendan vin sinn: “I’m very rich you know”, rifjaðist upp fyrir mér annað kjánamóment sem ég átti…
Tæland, næturrúta frá Krabi til Bangkok. Ég hafði borgað fyrir VIP bus og fannst það voða kúl… það var að sjálfsögðu eins venjuleg rúta og venjulegar rútur verða!
Ég tók svefntöflu eins og oftast á næturferðalögum. Á öxlinni á mér svaf ókunnur Ástrali, um 2 m. á hæð, með dredda sem var ekkert sérlega þægilegt að hafa í andlitinu, + hann hreyfði sig mikið. og tók mig því lengri tíma en vanalega að festa svefn. Þegar ég loksins var steinrotuð:
Ljósin kveikt og mjóróma Tælendingur hrópar með hljómfalli sem aðeins Tælendingar virðast hafa tök á (og nota óspart í kareokee): “Stop here for 15 minutes!”
Ég hrökk við og kom mér út úr rútunni. Hálfvönkuð keypti ég mér vatn og settist við borð. Ljóshærður, brúneygur, vinalegur piltur settist á móti mér:
Piltur: Hi, so travelling alone?
Ég: Yes, just on my way to Bangkok (enda rútan á leið þangað!)
Piltur: I’m Mike, from England
Ég: I’m Halla, from Iceland
Mike: Oh, wow interesting
Hér er klipptur út hlutinn þar sem við ræddum um ferðalagið að baki og ferðalagið framundan en grípum aftur inn í:
Mike: So, what do you do, like in life?
Ég: Well, I’m a student, teacher education. Living in Denmark at the moment, as an exchange student. And you?
Mike: I’m a student as well, in geneology… which makes Iceland a very interesting country
Ég: (set upp gáfumannasvipinn) Oh, yes, they are making this huge database, there is in fact a big fight about it in Iceland now.
Mike: What?
Ég: yes because their collecting files on every Icelandair and stuff.
Mike: What?
Ég: Sorry, what did you say you were studying?
Mike: Geology, with rocks and stuff you know
Ég: (brosi asnalega og sé þvílíkt eftir að hafa tekið svefnpillu!) oh yes… of course

Við Mike urðum annars fínir félagar þrátt fyrir ákveðna tungumálaörðugleika. Hann datt meðal annars í það með okkur Al í Bangkok. Mike var þó helst til upptekinn við að flagga gagnkynhneigð sinni en annnars öðlingsdrengur.

Finnst ykkur kannski að ég eigi að æfa mig aðeins í ensku eða…??

Veröld mín hrundi eins og spilaborg í fyrradag. Að því gefnu að ég lifi í dramatískri bíómynd sem síst dregur úr harmleiknum.
Það er svo skrýtið að með alla litlu erfiðleikana í lífinu, þegar þeir koma allir á sama tíma þá fer einhvern veginn allt í rugl.
En hvað er þá betra en að fara í mat og rauðvín til mömmu? Ræða málin og gleyma stað og stund…
Og framundan
Næsta verkefni er að færa viðskiptin úr Búnaðarbankanum. Það verður víst meiri missir en viðskipti Davíðs Oddssonar. Reyndar verð ég að hrósa Davíði fyrir snilldar viðbrögð við fregnunum. Hann lifir greinilega í svipaðri dramatík og ég. Sem er gott.
Nú og svo er það að bóka flug til London… allt að gerast.
Jól með Kastró!
Lifi byltingin.

Ég hitti Perlurnar í gær og það er nú alltaf andleg upplyfting ( okkur fannst rosa fínt að heita Perlur þar til það birtist einhver kerlingahópur í Ophru sem hétu The Pearls, en við ákváðum að láta það ekki slá okkur út af laginu).
Að vísu vantaði helming hópsins þar sem Perlurnar eru mikið fyrir að leggja land undir fót. Holland, Þýskaland, Húsavík og Bifröst hýsa nú hinn helminginn okkur höfuðborgarrottunum til mikillar armæðu.
En um hvað tala Perlurnar?
Perla 1 (sem er fallegasta ólétta kona í heimi!) sagði okkur að hún væri með samdráttarverki og hefði verið með of háan blóðþrýsting og svæfi lítið á næturnar.
Perla 2 sagði okkur að óléttar konur fengju stærri rass svo þær myndu halda jafnvæginu. Það fannst mér mikil speki. Hún sagði okkur líka frá ósamræmi námsmats við sálfræðideild Háskóla Íslands.
Perla 3 sagði okkur að hún ætlaði að kaupa ósamþykkta íbúð og venjuhelga svo skápana á sameigninni á sjö árum og selja hana samþykkta. Mikil viðskiptakona! Þess á milli sagði hún lélega lögfræðibrandara og tók andköf yfir vinkonu sinni sem vann heimsreisu í leik sem hún vissi ekki að hún væri skráð í.
Ég röflaði bara eins og vanalega um misskiptingu auðsins og valdaójafnvægi og kynnti þeim fyrirkomulag lífsins eftir byltingu.
Ætli við séum ekki svolítið ólíkar vinkonur…?

Aðeins eitt svar barst við getrauninni um þennan fína texta sem hljómar svo, þ.e. viðlagið:

Så længe jeg lever, så længe mit hjerte slår
så længe vil jeg elske dig
men du er en rullesten, du har ikke nok i een
derfor må du gå din egen vej.

Rullesten er steinn sem þvælist niður árfarveg. Eftir því sem ég kemst næst var skáldið þarna að yrkja um vændiskonu sem hann var ástfanginn af.
Annars held ég að burt séð frá vændi þá séu rúllusteinar nokkuð algengir í okkar samfélagið. Þ.e. fólk sem hreinlega passar ekkert inn í eins-maka-kerfið…
eða hvað?

Rifjaðist allt í einu upp fyrir mér:
Sigling í kringum Koh Phee phee í Tælandi, febrúar 2002.
Aðeins að kíkja á staðinn þar hin rómaða kvikmynd The Beach var filmuð. Í siglingunni voru bara pör en að auki einn piltur sem ekki var par. Svo ég ákvað að vingast við hann…
Ég: Hi my name is Halla, from Iceland
Piltur: Oh, cool, I’m Al, from England
Ég: Al! (hlæ) just like the alien!
Al: Which alien?
Ég: You know, from the old TV show
Al: I don’t know it
Ég: (mundi um leið að geimveran hét Alf en ekki Al). No, it is probably only in Iceland.

Þrátt fyrir þessa byrjunarörðugleika fór bara vel á með okkur. Ansi skondið að við eyddum Valentínusardeginum saman, sátum á strönd, með bjór í hönd (rímgrín) og tærnar í sandinum. Uppskriftin af rómantík, en engin rómantík þrátt fyrir það. Síðar um kvöldið drakk ég hann undir borðið.
Við hittumst svo aftur í Bangkok. Þar drakk Al mig undir borðið. Deildum herbergi og ákváðum að við vildum frekar vera á annarri hæð og með glugga út að götu en á fjórðu með sérbað og glugga í hina áttina. Nenntum ekki að labba alltaf upp á fjórðu + það var 100 kalli dýrara (peningar verða afstæðir í svona ódýru landi).
Sáum svo sannarlega eftir því!
Fyrir utan gluggann voru nefnilega geisladiskasalar sem fannst mjög góð hugmynd að spila bara Bloodhound gagn. Lögum samkvæmt hættu þeir kl. 02:00 en byrjuðu svo kl. 06:00 aftur. Ofan á það bættust Túktúk bílarnir, mótorhjól, fólk, leigubílar, sölumenn, hundar og miklu miklu meira fólk!
Ég mæli með herbergjum á 4. hæð.
Al kvaddi ég svo í Bangkok en við höfum haldið sambandi síðan. Og það skemmtilega við þetta er að hann mun ég hitta núna í desember þegar ég á leið í gegnum London. Og ætli ég eigi ekki leik að drekka hann undir borðið…