Hér er draumurinn

VÆNDI ER OFBELDI

Tónleikar til styrktar baráttunni gegn vændi

Í Hlaðvarpanum fimmtudaginn 30. október kl. 20:00
Aðgangseyrir 500 kr. eða 1000 kr.
Ekki er tekið við greiðslukortum

Fram koma:
KK
Heiða
Didda
Þórunn Lárusdóttir
Thelma Ásdísardóttir
Freydís Kristófersdóttir
Sigvarður Ari Huldarsson
Félagar í Femínistafélagi Íslands

Kynnar kvöldsins eru leikkonurnar Maríanna Clara Lúthersdóttir og Sólveig Guðmundsdóttir

Allur ágóði rennur í Kristínarsjóð sem er styrktarsjóður á vegum Stígamóta.
Reikningsnúmer: 101-18-466200, kt. 620190-1449

Sérstakur styrktaraðili kvöldsins er Hlaðvarpinn

Öryggisráð Femínistafélags Íslands

Gaman að segja frá því að ég mun flytja tvö ljóð á staðnum. Já og að sjálfsögðu selja ljóðabókina í leiðinni á aðeins 1000 krónur og þar af munu 500 renna í Kristínarsjóð. Listin, ójá listin.
Það verður ekki tekið við kortum þannig að takið með ykkur aura.
Hlakka megamikið til að sjá ykkur!
Nú og í dag kl. 13:30 verður meðmælastaða við Alþingi þar sem mælt er með því að lagafrumvarpið um að kaup á vændi verði gerð ólögleg verði samþykkt.
Lifi byltingin

Já, góðmennskan er svo sannarlega sterkasta aflið í heiminum.
Hvað er mikilvægara á erfiðum stundum en að finna að man á góða að. Fallegar hugsanir náðu svo sannarlega til mín, já og bænir Hnakkusar :p

Ég svaf vel síðustu nótt í fyrsta skipti í langan tíma. Ég er búin að afboða þátttöku mína á þremur stöðum. Þetta mun vera í fyrsta skipti sem ég hætti við eitthvað sem ég hef tekið að mér. Framför? Ég held það…

Móðir Theresa sagði einu sinni að það væri miklu auðveldara að seðja hungur í mat en hungur í kærleika. Það er hverju orði sannara.
Margra ára sjálfsvinna borgar sig svo sannarlega á svona dögum. Þó að enn sé langt í land æðruleysisins þá er ég alla vega nær því en áður. Vonin er aldrei langt undan.
Hvaða breytingar ég geri á lífi mínu núna er algjörlega óráðið. Eina ákvörðunin sem ég hef tekið er að lifa einn dag í einu og gera allt til að forðast stress. Það gengur ágætlega.

Fyrirmyndakvöld karlahópsins á Grand Rokk í kvöld kl. 20.
Styrktartónleikar öryggisráðsins í Hlaðvarpanum annað kvöld kl. 20. Helgaðir baráttunni gegn vændi.
Ég stóla á að sjá þig þar.

Andleg heilsa mín er í hættu. Ég finn það þegar ég vakna á morgnanna, nokkrum sinnum yfir daginn og þegar ég fer að sofa á kvöldin. Ég sef illa. Reglulega fæ ég hjartslátt og þyngsli fyrir brjóstið. Ég er orðin óvanalega mæðin.
Þegar svona er ástatt er svo erfitt að gera sér grein fyrir hvers vegna eða hvað skal gera. Ég veit ekki af hverju mér líður illa og ég veit ekki af hverju ég er svona uppgefin. Kannski líður mér illa af því að ég vinn of mikið og kannski vinn ég of mikið af því að mér líður illa. Kannski líður mér illa vegna öryggisleysisins sem fylgir því að eiga eiginlega hvergi heima. Þó ég eigi í raun alls staðar heima. Kannski allt.
Ég get ekki komið mér upp heimili þegar ég á aðeins eftir að vera á landinu í 4-5 vikur. En mér finnst ég heldur ekki ráða við þetta rótleysi.
Kannski sofna ég fram á skrifborðið í dag. Ég kvíði vikunni sem er framundan af því að ég veit að mín bíða ótal verkefni og ég veit að ég verð þreyttari og þreyttari með hverjum deginum.
Ég veit ekki hvað ég á að gera. Á ég að gera tilraun til að flytja einu sinni enn, á ég að losa mig við eitthvað af verkefnunum sem ég hef, á ég að fara á fund eða í messu? Á ég kannski að fara til læknis… eða í nudd?
Er ég bara á endalausum flótta og ef svo er, undan hverju?
Það eina góða við þetta er að ég veit að síðar mun mér líða betur. Vonin mun halda í mér lífinu.

sagði heimasíðan við mig.
Ég mun sem sé fara til Kúbu þann 14. desember vera í mánuð! Og hvort ég er að kafna úr spenningi!
Næsta skref er að bóka flug til Asíu að þessum túri loknum.

Ræðan hjá Herstöðvarandstæðingum gekk bara ágætlega í gær. Ég veit nú ekki hvort það er rétt að hafa mörg orð um skemmtanagildi þessa fundar…
Mér fannst alla vega mjög gaman að koma þarna og skráði mig með stolti í þessi samtök enda er ég heilmikið á móti þessum fáránlega her. En mig grunar að það sé nokkurar uppstokkunar þörf ef fleiri eiga að finna sig innan þessara samtaka.
Herinn burt!

Ég mun flytja ræðu á morgun á málþingi Samtaka Herstöðvarandstæðinga.
Vona að þið sjáið ykkur fært að mæta.
Vesturgata 7 milli 13-15! Ég lofa þrumuræðu.
Lifi byltingin.

Mér finnst svo sárt þegar fólk er að tjá sig um mína trú og mín trúarbrögð á neikvæðan hátt og jafnvel af vanþekkingu. Ég er kristin og hef meira að segja unnið hjá kirkjunni. Ég veit hvað kirkjan er viðkvæm stofnun og hvað hún á erfitt uppdráttar í samfélagi einstaklingshyggju, efnishyggju og vísindadýrkunnar.
Ég ætla ekki að tjá mig um aðskilnað ríkis og kirkju enda er það efni sem má rökræða fram og aftur með góðum og gildum rökum.
Aftur á móti er fólki ekki frjálst að gera mér upp hugsanir og skoðanir. Ég sé ekki neitt umburðarlyndi í því að úthrópa kirkjuna fyrir að vera ekki með umburðarlyndi og nota fornaldalegar hugmyndir því til stuðnings.
Ég ætla ekki að neita því að kirkjan sé um margt íhaldssöm stonfun og svo framvegis. Aftur á móti eiga fullyrðingar ýmissa bloggara um kirkjuna engan veginn við rök að styðjast. Ég hef því miður ekki tíma í að taka það allt saman.

Trúarbrögð eru leið fólks að trú. Trú er persónuleg og grundvallargildi kristinnar trúar, líkt og annara trúarbragða, eru mjög falleg.
Kirkjan er stofnun sem á fullan rétt á sér þó ég ætli ekki að rökræða hvert rekstrarfyrirkomulagið skuli vera. Menning okkar byggist að svo miklu leyti á kristinni trú og þess vegna tel ég fræðslu um hana fullkomlega eðlilega. Að sjálfsögðu á að fræða mun meira en í dag er gert um önnur trúarbrögð og aðrar leiðir til sjálfsbirtingar.
Með von um að bloggaravinir mínir leyfi fólki að trúa.

Ég fór í sund með Himmanum í gær. Ég heimtaði að synda svolítið og hann ákvað að fljóta með!
Við syntum 10 ferðir, eða 500 metra, en eins og flest vita er það nú algjört lágmark sé synt á annað borð.
Einhvern veginn hefur Himmi ekki alveg sömu sögu að segja og ég…
En jæja, er að kenna, nóg að gera. Gaman að kenna.
Mæli með fundi Samtaka Herstöðvarandstæðinga á laugardag kl. 13. Þar verð ég með ræðu. Frumraun mín sem yfirlýstur herstöðvarandstæðingur
Lifi byltingin

Ég vil byrja á því að benda ykkur á að lesa pistilinn minn á Tíkinni ef þið hafið ekkert betra að gera

Annars er það nýjast að frétta að ég skellti mér í fótbolta í gær með starfsmönnum Morgunblaðsins.
Það var til þess að í gærdag rifjuðust upp fyrir mér öll skiptin sem ég hef labbað inn í strákahóp og sagt: Má ég vera með?
Það hefur svo sannarlega gengið misvel! Ég man ennþá eftir fyrsta skiptinu; í 6 ára bekk. Ég valdi úr bekkjarfélaga minn sem ég var viss um að tæki mér vel og spurði hann hvort ég mætti vera með. Hann benti mér á foringjann í hópnum. Foringinn sagði nei, ekki fyrir stelpur.
Það leið nokkuð langur tími þar til ég reyndi aftur og þá fékk ég að vera með.
Þessi skipti hafa nú orðið óteljandi en það kemur mér alltaf jafn mikið á óvart hvað það getur sett karlkynið mikið úr jafnvægi að mig langi til að spila með.
Í Danmörku spilaði ég reglulega fótbolta með strákunum á kolleginu. Það var hið skemmtilegasta enda margir góðir vinir mínir. Meðan ég var í Tælandi var ákveðið að stofna fótboltalið á kolleginu sem myndi spila í neðstu deildinni. Liðið skyldi æfa einu sinni í viku en svo fjölgaði æfingum í þrjár. Þegar ég kom heim spurði ég hvort ég mætti ekki æfa með þeim (ath. æfa, ekki keppa) enda fékk ég engan til að spila með mér þegar þeir voru alltaf á æfingum. Þá var búið að binda í lög félagsins að það væri ekki fyrir stelpur.
Ég gafst ekki upp alveg strax og skoðaði möguleikana. Vinir mínir tóku þetta mál upp á æfingu. Þar var ekki lýðræðisleg kosning heldur var ákveðið að ef einhver væri á móti því að ég æfði með mætti ég það ekki.
Þegar þarna var komið við sögu átti ég eftir að búa í Danaveldi í u.þ.b. einn og hálfan mánuð. 4 strákar af 23 voru á móti því að ég æfði með og það var á grundvelli þess að þeir yrðu að faa lov til at være drenge en gang i mellem!
Þegar ég átti eftir að dvelja í Danaveldi í mánuð var ákveðið að ég mætti vera með ef ég borgaði ársgjald klúbbsins sem var 400 danskar krónur. Fjári dýrt æfingagjald það + án þess að fá að keppa!
Það fyndna var að þegar þessir hormónagaurar mættu ekki á æfingar hóuðu strákarnir í mig og buðu mér með!
Þetta er svo sannarlega ekki eina mótlætið.
Í gær var mér tekið ágætlega en sú tilfinning að það sé fylgst með hverri sendingu og hverju skoti getur verið ansi stressandi.
Já, það er ekki tekið út með sældinni að þykja fótbolti skemmtilegasta íþrótt í heimi…

Ég á meiri mat í ísskápnum í vinnunni heldur en heima hjá mér.
Ætli það segi ekki sitthvað um mig þessa dagana?

Eftirfarandi komment lá inni á síðu Ragnars . Fyrir þau sem ekki vita þá er Ragnar homi og ég hafði nýverið líst andúð minni á homum á þessari síðu…

“ég verd ad kommenta á Höllu… thú sem verdandi kennari lýsir thví yfir ad thú hatir samkynhneigda karlmenn. Gerir thú thér grein fyrir ad thú átt mjög líklega eftir ad kenna a.m.k. 20 samkynhneigdum strákum ef ekki meir á thinni kennslutíd… eda aetlar thú kannski bara ad kenna bekkjum thar sem eru engir hommar?

Thú hljómar svoldid eins og verdandi íthróttakennari stúlkna… hefuru einhvern tímann aeft kúluvarp?”
ásgeir | Homepage | 10.10.03 - 1:06 pm | #

——————————————————————————–
Já, það er eflaust best að gæta orða sinna. Það er víst aldrei víst að fólk skilji íróníu þó að mér þyki hún fáránlega fyndin
En kommon… að tjá sig um andúð á homum, inni á homabloggi, + gera “þú hefur aldrei fengið almennilega að ríða” grín… er írónían ekki augljós?!
Já og talandi um staðalímyndir: Hefurðu einhvern tíman æft kúluvarp?
Þetta skil ég sem ákveðið diss, eða hvað?
Annars væri ég bara glöð ef ég kynni kúluvarp enda er kúluvarp sérlega töff íþrótt!
Lifi byltingin!
já og réttindabarátta samkynhneigðra :p