Spýtukubbur

COLD WORLD
Dedicated to Babies that Came Feet First
[Deathwish Inc.] 2008
www.deathwishinc.com

Cold World eru brögðóttir fjandar. Tóndæmi af fyrri útgáfum þeirra gáfu mér ekki tilefni til að ætla að þær væru eitthvað sem ég ætti að verða mér út um og hlusta vel. Það var svo þegar Deathwish Inc. ákváðu að vinna með þeim að ég sperrti eyrun því að téð útgáfufyritæki er þekkt fyrir tiltölulega háan gæðastuðul.

Fyrsta plata Cold World kom út árið 2005 og strax myndaðist mikill æsingur í kring um hljómsveitina sem ég skildi aldrei því mér fannst þeir ekkert merkilegir. Kannski var það eitthvað east coast thing. Hvað sem því líður þá var ég ekki seldur og því var ég nokkuð spenntur að sjá hvort tilfinning mín gagnvart bandinu hafði breyst. Ekki minnkaði það spennuna að vita að meistari Billy Graziadei (Biohazard) tók upp og hljóðblandaði plötuna sem um ræðir, Dedicated To Babies That Came Feet First.

Hvernig er það svo að ég kalli Cold World brögðótta andskota. Jú, það er vegna þess að þeir eiga enga sinn líka í hardcore í dag og má segja að þeir séu mjög ferskir og frumlegir. Blanda saman gömlu austurstrandar stórborgarhardkori, hip hop víbrum, Life Of Agony og brellum nýja skólans; melódíur, söngkaflar með raunverulegum sönglínum og frekari ævintýramennsku.

Þetta virkar einfaldlega ekki. Á pappírunum er fokkings awesome eins og skáldið sagði en í raunveruleikanum klikkar þetta. Það er of mikið að gerast, sumir kaflar eru bara skringilega útsettir og kæfa alla orku, kraft og hörku vantar, áræðnin er grafin í tiltölulega daufri hljóðblöndun. Hljómurinn á söngnum er frábær og sama má segja um diska trommarans en í heildina lemur hljómurinn mann ekki.

Dedicated to Babies líður áfram átakalaust og þrátt fyrir alla fjölbreytnina flýgur hún undir radarinn og fær mig ekki til að vilja byrja upp á nýtt þar sem ég tók varla eftir því að henni lauk. Sum lög eru beinlínis leiðinleg og langdregin. Samt er einhver sjarmi þarna sem fær mann til að gleymaþeim ekki alfarið. Sú staðreynd að þeir eru reiðubúnir til að teygja og beygja formið og gera tilraunir vinnur þeim inn innistæðu hjá mér. Það eru hip hop log dub lögin/lagabútarnir fyrir og eftir lögin sem slá í gegn á mínu heimili. Sumar útsetningar, sönglínur og innskot og átró hér og þar eru alger steik og maður á svo sannarlega ekki von á mörgu sem á sér stað á plötunni! Það er nóg til þess að ég segi ykkur að kanna málið en ég myndi ekki hvetja fólk til að kaupa þessa plötu í blindni.

Ég er þó tilbúinn að fylgja þeim og sjá hvað þeir gera á næstu plötu. Vonandi kemur hún betur út.

Tóndæmi

ANNIHILATION TIME
III: Tales of the Ancient Age
[Reflections] 2008
www.reflectionsrecords.com

Hver þarf tímavél þegar Annihilation Time þvælast út um allt og gefa út plötur? Eftir stórgóð fyrri verk þar sem þeir hafa á óaðfinnanlegan hátt náð að krydda sitt hraða hardcore punk með gamaldags þungarokki virðast þeir hafa gengið alla leið á III: Tales of the Ancient Age og retróið er fullkomnað. Mér dettur í hug Iron Maiden (s/t og Killers), AC/DC, Sabbath, Thin Lizzy, Stooges, Motörhead o.fl þegar ég hlusta á þessa plötu. Þá kann einhver (m.a. ég) að spurja: er þetta ekki óþarfa, þurfum við á svona retróisma að halda?

Í þessu tilfelli verð ég bara að segja já. Einfaldlega vegna þess að það er allt of mikið af rusli þarna úti hampað sem alvöru rokki og róli, það er óþolandi. Aukinheldur er endalaust af tilgerðalegum mömmustrákum að pósa sem einhverjir rokkara og tónlist þeirra er eftir því; tilgerðarlegt og grútaumt drasl. Það er hérna sem Annihilation Time koma til skjalanna og þeirra er þörf!

Það er hæglega hægt að klúðra svona tónlist en þegar þú ert drulluspaði, sjúskaður, vel skólaður í rokki og gömlum metal, tiltölulega hæfur hljóðfæraleikara og síðast en ekki síst, góður lagahöfundur þá getur þetta ekki klikkað. Og III klikkar ekki neitt. Hún er jafn mikil orkusprengja og hún er skítasprengja. Hún er jafn góð til að nostra við og analísera heima í stofu og hún er tilvalin til að lenda í slagsmálum á bar - við. Hún á alveg jafn vel við á sumrin þegar þú ert á bumbunni út í garði að grilla og hún er tilvalin í skammdegisþunglyndinu þegar þú ert að skíta á þig á einhverju kojufylleríinu.

Ég ætla ekki að fara í þessa plötu lið fyrir lið eða draga fram einstök atriði sem bera hæst vittu bara ef þú ert annað hvort almennilegur rokkhundur eða kannt að meta gamaldgs þungarokk þá áttu að fá þér þessa djöfulsins plötu. Ekkert en-neitt. Hættu að pósa eða að halda að bara gömlu karlarnir geti þetta því þú hefur einfaldlega rangt fyrir þér.

Myspace

KILLING THE DREAM
Fractures
[Deathwish inc.] 2008
www.deathwishinc.com

Killing The Dream er þekkt stærð í (hinu litla) íslenska hardkori. Mögulega af því að þeir eru góðir, hafa gefið út góðar plötur sem eru ekki metal, heldur hardcore, nánar tiltekið new school hardcore og ein ástsælasta hljómsveitin í þeim geira þrátt fyrir að túra afskaplega lítið. Ég hef verið ábyrgur fyrir að bera út hróður Killing The Dream því að ég hef alltaf kunnað að meta þá og viljað að fólk fílaði þá. Þeir eru eitthvað svo góðir að ég gat aldrei setið á mér. Enn eftir A Place, Apart plötuna sem kom út árið 2005 fór einhver öfug gerjun í gang í hausnum á mér - þegar fyrstu lögin af Fracture fóru að heyrast á netinu þá fór mig að langa til þess að fíla EKKI Killing The Dream.

Ég veit það ekki, kannski er það hræsnarinn sem kom fram í mér sem gerði það að verkum að ég vildi efast. Sú staðreynd að alla vega helmingur hljómsveitarinnar eru sprenglærðir háskólapésar í háttsettum skólum í Bandaríkjunum, allir þessir textar sem öskra á mann forever hitt og þetta og fuck you hitt og þetta… Ég bara trúði þeim ekki. En tónlistin vó það þungt að ég gat ekki annað en dáðst að þessum drengjum.

Allt frá fyrstu útgáfu þeirra hjá Rivalry útgáfunni, hefur krafturinn, hraðinn, melódíurnar, ástríðan í flutningi og ofsinn (sérstaklega í söng og trommum) heillað mig. Section 8 míts Moodern Life Is War? Þetta er ennþá til staðar nokkrum árum síðar þannig að ég get ekki hallmælt þeim almennilega - þá myndi ég ekki trúa sjálfum mér.

Hvað hefur breyst og ennfremur hvað hefur ekki breyst? Sem betur fer nota þeiri tvíhraða bítið af miklum móð og á miklum hraða. Trommurnar eru fáránlega vel spilaðar og ofsafengnar. We Are er dæmi um lag sem kemur á óvart því þeir hjakka ekki á þungu böndum gítarsins heldur fara hátt upp ala evrópsku screamo böndin. Hreini söng kaflinn í titillaginu er frekar misheppnaður og því óþarfur. Hang The Jury er svo ógeðslega hart lag að mig langar til að rífa augun úr fólki í einum kaflanna. Fractures er ekki fullkomin.

Söngur Horner eru enn og aftur það intense að hann er á rauða hluta mælisins, hann er ennþá að segja full oft forever og fuck you að mínu mati. Textarnir eru svo þjáðir að ég trúi honum ekki - aftur. Mér finnst það svo unglingalegt en það skyggir ekki á þá staðreynd að hann semur flotta texta.

“”Sometimes” becomes every time. Just wait, it will be any time, and you’ll foorget where you come from if you can say it to yourself for long enough. But you’re not going anywhere. “Long enough” becomes your life”, úr titillagi plötunnar.

Fractures byrjar á virkilega flottum gítar inngangi sem gengur alveg upp og springur svo með Part II (Motel Art) sem hefði hæglega geta verið frá A Place, Apart tímabilinu og því líður gömlum aðdáendum vel. Það er strax í lögum númer tvö og þrjú þar sem nýjar pælingar skjóta upp kollinum. Nýtt gítarpikk, nótur og gripagangur sem við eigum ekki að venjast frá Killing The Dream heldur frekar Hot Water Music og Modern Life Is War (allir hafa tekið frá þeim eftir Witness!) en þeir taka ekki of mikið af MLIW sbr. Dead Hearts og milljón önnur bönd. En þessi áhrif sem ég nefni hér að ofan eru næg til að gefa Killing The Dream þetta auka bússt sem skilur þá frá hjörðinni. Í raun gerir það plötuna feykispennandi á köflum. Með þessu hafa þeir skapað tónlist sem er endingarbetri en A Place, Apart sem er platan sem svo margir elska.

Því er framtíðin björt hjá Killing The Dream. Hættið bara að segja forever og fuck you.

Tóndæmi

BLACKLISTED
Heavier Than Heaven, Lonelier Than God
[Deathwish Inc. / Reflections] 2008
www.deathwishinc.com

Fyrir þau ykkar sem fylgist með hardcore (já, þið það þarna fimmtán út í bæ) þarf ekki að kynna Blacklisted.

Ég er lengi búinn að ætla mér að skrifa um nýjasta verk Blacklisted, Heavier Than Heaven, Lonelier Than God en aldrei komist í gírinn til þess. Einhvernvegin ekki þorað því af hræðslu við að geta ekki gert plötunni skil. Sjáiði til. Blacklisted er vand með farið band. Ég fæ það á tilfinninguna að maður þurfi að skilja og skynja Blacklisted - ekki bara hlusta. Ég tel mig skilja Blacklisted. Þeir eru ekki besta band í heimi. Þeir eru ekki færir hljóðfæraleikarar per say. Þeir eru ekkert sérlega viðkunnalegir auglitis til auglitis og þeir eru síður en svo besta tónleikasveitin í hc/punk í dag. Samt er það eitthvað. Það er eitthvað sem þeir hafa umfram flest önnur bönd. Einhvern sjarma, raunsæi, einhverja götu-tilfinningu, líkt og þeir séu meira real en flestir. Líkt og að tónlist þeirra hafi farið í gegn um einhverja áþreyfanleikasíu sem öllu jafnan myndi aðskilja tilgerð frá því sem er ekta.

Hljómsveitin Blacklisted er frá Fíladelfíu Bandaríkjanna og hóf starfsemi sína árið 2003. Miðað við flest önnur bönd í þessum geira þá hafa þeir gefið út tiltölulega lítið af efni. Þröngskífur og splitt en aðeins tvær plötur í fullri lengd. Ástæðan fyrir þessu “útgáfuleysi” má rekja til þeirrar staðreyndar að nánast engin hljómsveit í heiminum túrar jafn mikið og Blacklisted. Þeir eru ALLTAF á túr. Önnur ástæða mun vera að Blacklisted hefur misst meðlimi jafn harðan og þeir fá þá sökum þess fáir eru í stakkk búnir til að eyða svona stórum hluta ævinnar í þröngum bíl, keyrandi frá tónleikum til tónleika. Meðlimakrísur kristallast í erfiðleikum við að semja og taka upp.

En því er ekki farið nú - eða síðastliðin tvö ár. Blacklisted eru nú stabílir meðlimalega séð og því getur sköpunin fengið byr undir báða vængi. Þessi staðreynd kristallaðist best í síðustu þröngskífu þeirra félaga, Peace on Earth, War on Stage sem var í einu orði sagt fokking mögnuð og klárlega hápunktur þeirra ferils en hún kom út árið 2007. Þarna var kominn einhver sköpunarkraftur í hljómsveitina - einhver einbeiting sem þeir ákváðu að notfæra sér. Þröngskífan var samin á þremur dögum.

Mér skilst að platan sem um ræðir hér hafi einig verið samin á stuttum tíma - til að grípa augnablikið og hamra járnið á meðan það var heitt. Útkoman er óvenju fókuseruð plata sem sleppir ekki hlustandanum né gefur honum færi á að láta hugan reyka frfá henni. Það er sem Blacklisted hafi verið með heildarsýn í huga þegar þeir sömdu þessi lög. Það er einhver yfirvegun hérna sem ég á erfitt með að útskýra. Það er eins og drengirnir hafi sest niður og rætt hvaða áhrifum þeir hafi ætlað að ná fram áður en þeir fóru að djamma saman lögin. Áhrifin eru djúp, hörð, áköf og miskunarlaus. Textarnir eru hreinasta afbragð.

Mér finnst ástæða til að rýna í þessa plötu lag fyrir lag.

Stations. Lagið hefst á drungalegum gítarhljóðum og einhverjum hljóðskúlptúr. Áður en maður veit af er komið af stað glerhart riff með tilheyrandi two speed trommutakti. Hrikalega stórt og explosive hljómur á öllu saman. Stuttur brúarkafli með stemmningsuppbyggingu - svo kemur stopp og síðan hratt og hart grúv þar sem George söngvari öskrar “I feel hopeless when I just wish I could feel a little less” trekk í trekk. Þrír kaflar og lagið er búið eftir ríflega mínútu. Þvílík byrjun. Ásetningurinn er skýr: kremja.

Touch Test hefst án nokkurs fyrirvara. Aftur er það two speed takturinn og grimmt gítarrif sem fær mann til að gnýsta tönnum. Snögg skipting yfir í hægara tempó með frábærum trommum sem hægir niður á laginu en fær friðsamlegasta fólk til að vilja meiða einhvern. George öskrar “I need to be told, I need to be sold” og sá kafli varir í nokkrar sekúndur þangað til lað enn hægist á laginu með breakdown grúvi sem minnkar síður en svo ofbeldið sem byggt hefur verið upp og í kjölfarið kemur annar grúví kafli sem er enn grummari sérstaklega er gítarinn miskunarlaus. Enn öskrar söngvarinn og núna er það “When I throw these fits, you just see what youo want to see. We need to talk just means we have nothing to fight for”. Lagið endar svo á drungalegum gítareinleik. Hér er kominn konndender í eitt af bestu lögum plötunnar og klárlega lag sem ég gæti endað á slysó eftir að hafa lifað mig inn í það á tónleikum.

I am Weighing Me Down. Klárlega einn af hitturum plötunnar, þ.e.a.s. lag sem er hvað líklegast til að grípa fólk fyrst þá sérstaklega þau ykkar sem hafið ekki hlustað á Blacklisted áður. Eins ogo alltaf, hart riff en þetta er hljómfegurra en áður á plötunnni og trommurnar notast við “ásættanlegra” bít sem er einfaldara en tvíhraða takturinn. Headbangkafli dauðans fylgir í kjölfarið með þessum fleygu orðum “Everyone’s open to heaven but no one’s open to death”. Drungarlegur brúarkafli og síðan kafli sem myndi sóma sér vel á stónerplötu en er þeim mun harðari hér af því þetta er Blacklisted. “We don’t need jesus to please us. It’s just not as comforting as you’d like to guess”.

Always. Opnar á riffi sem hæglega hefði geta verið úr smiðju Nirvana eða Mudhoney. Mun klárlega koma gömlum aðdáendum Blacklisted á óvart. Í kjölfarið kemur big grúv kafli, eitthvað sem þeir notast mikið við á þessari plötu en alltaf í stuttan tíma - til uppbrots eða til að leiða, en Blacklisted hafa þróað nef til að taka góðar ákvarðanir um hvor leiðina á að velja. “It doesn’t take a genius to prove I take swings at things that remind me of my youth”. Búið eftir 0:51 sekúndu.

Memory Lane. Eitt besta lagið af Peace on Earth, War on Stage er hér í nýjum búning, þ.e.a.s. það hefur verið tekið upp aftur í stærra sándi, söngurinn örlítið frábrugðinn, aukagítar á einum stað en annars er það alveg eins fyrir utan endurinn sem er endurtekinn og lagið líður út með drungalegum gítar. “You just said: “Oh George, you could be so much more. You lost your way, it’s a damn shame”. How do you criticize when you stand so safe inside?”. Lagið orðið nánast sígilt eftir að það kom út i upprunalegu útgáfunni og spurning hvort að þessi endurupptaka sé óþörf. Hugsa að þeir réttlæti lagið á þessum disk með því að benda á að Peace on Earth hafi bara verið gefin út á sjötommu vínil í Bandaríkjunum. Lagið er tvö andskotans riff (smá varíeisjónir) í þremur köflum. Snilld!

Circuit Breaker. Inngangsriffið er frekar klént, ekkert til að tala um þannig séð - tvítakturinn á fullri ferð og sá kafli búinn eftir tæpar 14 sekúndur. Næsti kafli er myrkur og myrkrið fer sívaxandi eftir því sem líður á. Hægist á öllu saman og við tekur feedback, gítargrautur, endurtekning á bassa, umhverfishljóð og stemmningin magnast. Svo kemur minnimalískur söng-mood-kafli sem inniheldur nokkrar af eftirminnilegustu línum plötunna: “You wear the clothes of a beggar. But underneath you’re a thief. Tell me whose robes have you sold to buy your following”. Mikil stemmning í þessu lagi, þá á ég síður en svo við partístemmningu.

Matrimony. Þrjú riff, þrír kaflar! Ekkert kjaftæði. Mögulega eitt einfaldasta lag plötunnar og væri töluuvert undir mínútu að lengd ef það væri ekki fyrir átróið í laginu. Tvíhraða taktur, frekar basiic hardcore riff, grimm, stopp build up og svo grjór fokkings harður headbang kafli. Frábær texti þar sem söngvarinn veltir fyrir sér hversu grunnt mörg sambönd rista, af hverju fólk sé svo gjarnt í að gifta sig. Samböndsem snúast bara um kynlíf og útkoman er einstæð og ringluð móðir.

Self Explosive. Rokkaðasta lag plötunnar og að margra mati eitt af þeim betri á plötunni en einhverja huta vegna er þetta eiginlga eina lagið sem grípur mig ekki jafn harkalega og hin. Kannski er það of mikið rokk - þó svo að það sé í raun ekkert djöfulsins rokk. Erfitt að útskýra.

Burning Monk. Þetta lag fylgir þræðinum sem kemur oft fyrir á plötunni: hraður tvíhraðataktur þar sem hægari og þyngri kafli kemur í kjölfarið sem inniheldur fleiri tóna og grúv. Einhver gæti sagt þetta vera ófrumlegt en það sem aðskilur Blacklisted frá öðrum sem notast við þessa formúlu er það að í flestum tilfellum á þessari plötu koma hverjir þessara kafla aðeins einu sinni fyrir í hverju lagi sem þyngir högginn og skilur mann eftir æstari. George talar um hvernig hann er misskilin af fólki í senunni sem heldur að framkoma hans séu rokkstjörnustæla eða leiðindi af hans hálfu þegar hann vill bara vera í friði. Lagið nær ekki mínútu.

Canonized kom einnig út á Peace on Earth, War on Stage. Líkt og með Memory Lane þá eru breytingarnar litlar en maður finnur meira fyrir þeim að þessu sinni sérstaklega út af söngnum. Lagið er algert afbragð og brýtur upp hefðina þar sem það er engin hraður kafli. Þetta lag inniheldur þann texta Blacklisted sem hreyft hefur hvað mest við mér: “Youu’ve never laid in the beds that I’ve made. Don’t tell me about being afraid. You’ve never died the ways that I’ve died. What do you know about speaking to God? You’ve never roamed the homes that I’ve roamed using your body to sheild your soul”. Sérstaklega er það síðasta línan sem nær mér.

Wish er svo rótækasta lag Blacklisted frá upphafi. Hægari en allt sem þeir hafa samið áður, drungalegra og þyngra. Frábrugðnara öllu því sem þeir hafa áður samið. Angurværar melódíur, Crowbar inspírað gítarplokk og allt gengur upp í þessu lagi sem er nánast epískt. Lýsingarorð sem ég hélt ég myndi aldrei nota í samhenginu Blacklisted.

Plötuumslagið er klárlega eitt það flottasta og mest í takt við tónlist listamannanna sem ég hef séð lengi. Blaðsíðurnar í bókinni er hins vegar frekar misheppnaðar í heildina.

Ég hef aldrei skrifað svona ítarlega plötumfjöllun á þetta blogg mitt en það er einhver ára og vigt í Blacklisted þessa dagana sem stýrði mér í þessa átt. Það þarf alls ekki að vera að þetta sé besta plata ársins þó hún sé krufin svona svakalega af mér. Ég er ekki að reyna að selja ykkur Blacklisted. Heildar áhrifin sem stafa af bandinu tónlistar- og textalega og vegna skrifa þeirra á netinu og hvernig þeir tækla tónleikaferðalög sín gerir kröfur til mín. Lætur mig staldra við. Kaupið og hlustið á þessa plötu.

Tóndæmi

 

BAD REACTION
Had It Coming
[Reflections] 2008
www.reflectionsrecords.com 

Bad Reaction er hljómsveit frá Englborg Kaliforníu. Og þeir hljóma þannig. Það er gott mál! Af hverju? Jú, þegar ég tala um að hljóma eins og Kalifornía þá er ég að tala um Circle Jerks, Dead Kennedys og Black Flag (þó svo að Bad Reaction hljóma alls ekki eins og Svarti Fáninn). Smellið ágengu hlið Rancid á búkinn og svo ákefð Bones Brigade. Þá er þetta komið. Hljómar vel ekki satt?Naskir lesendur hafa nú þegar lagt saman tvo og tvo að hér er um að ræða sveit sem geislar af orku og keyrslan er mikil án þess að vera öfgakend. Söngvarinn ber textann afar skýrt fram og flutningur hans er frábær og gefur sveitinni mikinn brodd. Lagasmíðarnar eru til fyrirmyndar, lögin anda vel og ná að veita kraftinum í gegn um spilarann heima í stofu.Það er eitthvað ferskjandi við að heyra þeldökkan söngvara syngja lag um wiggers. Það hef ég bara aldrei heyrt áður og ég verð að segja að þetta er málið. „Vanilla gangster. Wigger, Wigger on the street! What’s it gonna take to tank ya?”. Svo endar lagið með línunni „Stop pretending to be black”.Annars gera þeir andleysi nútímalífs vesturlandabúa að umtalsefni sínu, trúarbrögð fá sinn sess, leiinlegt fólk og fábjánar líka. Ég klappa þeim á axlir fyrir að syngja um eitthvað sem ég get samsamað mig við.Það sem ég finn að Had It Coming er tilbreytingarleysið sem gerir stundum vart við sig og gerir það að verkum að lögin blanda svolítið saman sem gerir það ennfremur að verkum að það er erfitt að koma auga á toppana. En þeir eru þarna ef  vel er að gáð. Hlustið á Dare To Be Dull, Street Cred og You. Ef þessi lög eiga ekki upp á pallborðið hjá þér þá á Bad Reaction það ekki heldur.

Að því sögðu þá fagna ég að hljómsveit sem spilar eins og þessir drengir og yrkir texta í þessa veru er eins og ferskur andvari á þessum síðustu og verstu tímum, sem er kannski umhugsunarefni því þessir gaurar gramsa í dótkössum fortíðar. Þegar tónar fortíðar eru ferskir árið 2008 þá þurfa menn að fara að herða róðurinn.

Heimasíða Bad Reaction

Myspace

NO TURNING BACK
Stronger
[Reflections] 2008
www.reflectionsrecords.com

Hollenska stálið mætt á svæðið enn á ný. Ástríðan á hefðbundnu hörku-hardkori virðist vera endalaus hjá þessum köppum. Allt virðist vera breytingum háð nema hjá þessum gaurum, þeir eru alltaf samir við sig, kor as fokk og gera hvað í sem í þeirra valdi stendur til að halda við hefðbundnum hráefnum gamla skólans á tímum æpoddsins.
Sjáið nenfilega til, sá efniviður sem No Turning Back vinna með var orðinn vel reyndur og ígrundaður á síðari hluta níunda áratugsins og upphafi þess tíunda.
Fyrir þá lesendur sem þekkja til í þessum geira og hafa nef fyrir þeim hljómsveitum sem skara fram úr þá hljóta No Turning Back að vekja menn af værum blundi því þeir vita algerlega hvað þeir eru að gera. Þessari tegund af hardkori er svo auðveldlega hægt að klúðra því hún er satt best að segja mjög formúlukennd og jakuxaleg.
Ég fullyrði til dæmis að Hollensku drengirnir eru betri en Death Threat. Hollendingurinn er betri trommari. Þeir eru betri en Terror dagsins í dag, það er einfaldlega meiri orka og spunk í Hollendingunum. Það þarf heldur ekki að hlusta lengi til að átta sig á því hver þeirra helsta uppspretta er þegar kemur að innblæstri. Madball. Auðvitað er það Madball. Annað væri bara rugl. Hendið smá Powerhouse inn í mixið, Cro Mags og early Biohazard (þá er ég ekki að tala um “rappkaflana”), og þá eru þið komin með harðhausablöndu sem getur vel klikkað, en gerir það ekki í þessu tilfelli.
Textar um allt það sem ort hefur veri um í þessum gaura: láta ekki vaða yfir sig, berja frá sér, að einhverjir séu fávitar, berjast fyrir vini og fljölskyldu, stress og vonleysi hversdagslífsins og á sama tíma eru textar um að rífa sig upp úr volæðinu, að heimurinn sé að fara til fjandans o.fl. Það eru samt nokkrar krúttlegar Give Up The Ghost-leg augnablik í textagerðinni eins og t.d. Let me go, to find my way. Don’t give a fuck about yesterday. Say a prayer, remember me. For everything I couldn’t be, úr laginu „Never Again”.
Fyrir utan það að tónlistarlega sé ekki neitt nýtt á ferðinni hér þá verð ég að gera athugasemd við lengd plötunnar. Hún hefði mátt vera styttri. Má alveg við að klippt séu 3 lög af henni.
Niðurstaðan er mest sannfærandi hörku-hardkorplata það sem af er árs ef haft er í huga að menn þurfa ekki að liggja mikið yfir lagasmíðunum ef þeir ætla að skara fram úr.

THE JOY FORMIDABLE
Demo
2008

Fyrir skemmstu komst ég í kynni við þetta nýlega band. Þau koma frá Glasgow í Skotlandi og virðast vera með það á hreinu hvað gera skal. Af tónlistinni drýpur hipsterisminn en á einhvern undarlegan hátt þá fer það ekki í taugarnar á mér. Það er eitthvað auka í gangi sem ég kann að meta. Lögin sem ég hlustaði á eru af demói sem þau hafa nýlega gefið út. Það sem ég kann að meta er að þau hafa æft og virkilega fullkomnað útsetningar og flutning áður en þau hófu upptökur. Allt of oft gerist það, á dögum auðveldra hljóðupptakna heima í stofu og inn í skúr, að hljómsveitir flýti sér um og of að gefa út demó bara af því að þær geta það. Löngu er liðin sú tíð að hljómsveitir æfðu myrkranna á milli áður en tekið var upp, því ekki vildu menn vera illa undirbúnir þegar þeir fóru í hljóðver því hljóðver kostuðu margan peninginn. Alla vega, þetta var smá út úr dúr. Bakk tú biz…
Joy Formiddable geta hljómað mjög spönkí og 101-hress á sama tíma en líka djúp. Dýptin minnir mig á augnablik Interpol. Einnig kom Yeah Yeah Yeahs mér í huga og söngrödd og söngsvið söngkonunnar minnir á Joanna Newsom en auðvitað í mun hressari Barinn-Sirkus-Airwaves samhengi.
En samt, grallaraganginn er erfitt að útskýra. Hann tekur aldrei sviðsljósið frá innsæi þeirra fyrir eftirminnilegum, krefjandi en grípandi laglínum sem alltaf hafa yfirhöndina.
Sem sagt, mjög efnileg, skemmtileg, fersk og „klár” hljómsveit sem á eflaust eftir að heyrast meira frá á þessu ári.

Tóndæmi:
„Austere”

Sækið allt demóið þeirra á mæspeissíðu The Joy Formidable, http://www.myspace.com/thejoyformidable
ATH: þó þú sért ekki skráð(ur) á myspace þá getur þú samt halað þessu þriggja laga demói niður í tölvuna þína.

LIFE LONG TRAGEDY
Runaways
[Deathwish Inc] 2008
www.deathwishinc.com

Life Long Tragedy er hljómsveit, skipuð 5 mönnum frá Kaliforníufylki Bandaríkjanna.
Frá upphafi útgáfulífs þeirra hef ég fylgst með þeim með öðru eyranu og aldri orðið hrifinn. Tónlistin hefur til þessa verið ófrumleg og tiltölulega óspennandi í meðförum þeirra. En það hefur sem betur fer breyst. Vissulega eru þeir ekki enn frumlegir en skyn þeirra og næmni fyrir góðum lagasmíðum hefur komið fram í dagsljósið og nýtur sín óspart á Runaways.
Ég nefndi að enn séu þeir ekki orðnir frumlegir. Frumlegheit er ekki mín krafa á unga listamenn í dag þó svo að frumlegheit séu óskandi og þegar svo tekst upp þá beri að fagna. Ég hugsa Life Long Tragedy séu ekki tilbúnir í slíkt. Það sem þeir eru hins vegar reiðubúnir í að gera er að vera undir greinilegum áhrifum góðra hljómsveita sem hafa rutt brautina í stað þess að vera undir áhrifum frá lélegum og ófrumlegum hljómsveitum. Áhrif má nema frá Tragedy og Hope Conspiracy og andi Modern Life Is War svífur yfir vötnum hvað helst. Áhrif þeirra mætu sveitar eru hvað greinilegust í gítareinleiksinterlúdum á undan nokkrum laganna en þess fyrir utan bergmálar sú ótrúlega áhrifamikla hljómsveit mjög víða á Runaways. Lái þeim hver sem vill.
Þannig að já, hér höfum við dramatískt hardcore af nýja skólanum, hæg lög og mid-tempó en Life Long Tragedy gleyma ekki tvöfalda taktinum sem kemur fyrir á háréttum stöðum. Því fagna ég gríðarlega.

„Call it a Day” hljómar eins og eitthvað sem Tragedy hefðu lánað þeim. „Andromeda” skríður hægt áfram og angistin lekur af því þangað til að grimmur mid tempó kafli brýtur það síðan upp og í kjölfarið hægist aftur á og við heyrum slide-gítarkafla sem hefði hæft hinni sænsku Switchblade prýðilega.
„Ignoring Lessons” byrjar á dularfullu og dítjúnuðum kafla með tvöfalda hraðanum. Mjög spes. Svo hægist á og dramatískur en auðdansanlegum kafli kemur hlustandanum að óvörum. „Masquerade” er blýþungt og angurvært lag. Hægt og örvæntingarfullt. „Youth” er síðan á tvöfalda hraðanum með breakdown kafla sem minnir á Gavin Portland. Allt eru þetta lög sem standa ein og sér og sýna að Life Long Tragedy eru leitandi og til alls líklegir ef þeir halda rétt á spilunum.

Hljómurinn á plötunni er lífrænn og skítugur en þó aldrei um of. Sem dæmi um það má nefna að gítarplokkskaflar og eins-strengjariff skera í gegn og heyrast vel á meðan annar gítarinn er í stóru riffunum. Söngur Scott Phillips er viðkvæmur, rifinn og brothættur á mjög flottan hátt. Meira að segja svolítið ungæðingslegur. Sum staðar er þessi nálgun hans ómótstæðileg eins og í „Hey Death”. Söngurinn er aftarlega í hljóðblöndunni og það þykir mér flott þar sem tónlistin og flest viðfangsefna textanna eru melónkólísk.
úr „Hey Death”: Hey death, I don’t know much. And this may sound trite. But what the fuck is wrong with life? My broken generation, we fantasize. Of being washed out with the tides…

… It’s time to sink into your sins. ‘Cause just after this short life ends. You’ll get to meet one of my closest friends. Permanent darkness. It’ll know all your secrets. It’ll know your deepest regrets. Like the chances you forgot to take. So find what’s yours before it’s too late.
Þessar síðustu línur eru eiginlega þær einu „jákvæðu” á allri plötunni sem er hljómar eins og uppgjöf fyrir heldur dapurlegum örlögum hins venjulega manns.

Úr „Youth”: They say good things come with age. Cancer, finances, jobs with shitty pay. Disdain for my coming of age. Wisdom’s a prisoner to my pent up rage. Comfort in sins. Tuck me into my death bed.

Sem sagt ekki mikil partístemning en Runaways á skilið að þú gefir henni gaum. Mér sýnist eins og Life Long Tragedy séu komnir úr skelinni og að næsta útgáfa gæti orðið eitthvað mikilvægt.

Tóndæmi:
Hey Death
Andromeda
The Bottomless Hole

CRUEL HAND
Without a Pulse
[1631] 2007
www.1631records.com

Cruel Hand er ung hljómsveit frá Maine fylki Bandaríkjanna og gera út frá Portland borg.
Þeir spila ekta hardcore sem tekur sígild frumefni gömlu New York og Boston hljómsveitanna, spila það allt saman hraðar, þéttar og harðar og krydda svo með grúvi í anda Madball. Þetta er blanda sem gengur alveg fullkomlega upp og hljómar býsna nútímalega og sérstaklega þegar maður setur svo textana ofan á allt saman
. Eins og þið hafið getið ykkur til þá er ekki verið að finna upp hjólið hérna en þegar þetta er gert af svona mikilli ákefð og sannfæringu þá er ekki annað hægt að gera en að heillast og taka Cruel Hand inn á heimilið því að venjulega ef að ungar sveitir eru að gæla við þennan „stíl” þá eru það venjulega hæfileikasnauðir drjólar sem staldra aðeins við í eitt ár og myspace demó. Það er svo sannarlega ekki tilfellið með Cruel Hand og því ber að fagna.
Til marks um þessa fullyrðingu mína þá er ég búinn að vera með lagið “Under the Ice” á heilanum í heilt ár. Djöfulsins bomba.
Textarnir fást við umfjöllunarefni sem er vel þekkt í geiranum, reiði, vonbrigði og sjálfsgagnrýni. Úr laginu Crashing Down: “We always knew the cards would drop. Why put off what can’t be stopped? Can’t say that I had enough. Ash to ash, dust to dust. Watching as our world collapsed”.
Úr Without a Pulse: “Infect the way I see myself. We’ve won the right to lose. Take your chance. Steal the proof. Take your time steal that to. I live without a pulse to you”.
Without a Pulse er algerlega laus við allt sem gæti túlkast sem kjánalegt töffgæ og dæmið gengur einfaldlega upp hjá þeim. Aðdáendur fyrsta Terror, Carry On, No Warning og Madball ættu versla Without a Pulse.

Lög
Crashing Down: http://www.mediafire.com/?z0gm9z9ny0t
Under The Ice: http://www.mediafire.com/?xmvtvlm3pcm

PELLINORE
Memento Mori
[Free Cake / Strike 3] 2007
www.freecakefreecake.com
www.myspace.com/strike3records

Hér er ég með í höndunum eina af bestu sjötommuplötum síðasta árs og klárlega eina af þeim hættulegustu. Þetta er helvítis geðveiki og ekkert annað. Ljót, skítug og dómgreindarlaus tónlist. Það er alveg dásamlega dæmalaust hvað hardcore fer að því að geta af sér mikið af óhreinni tónlist.
Rétt eins og með Ceremony og Trash Talk þá er Pellinore alveg jafn hvetjandi til ringulreiðar og uppþots. En það sem aðskilur þá frá fyrrgreindum sveitum er heildarstemmningin í óbilgjörnu og hröðu hardkori þeirra á meira sameiginlegt með frumherjasveitum 9. áratugarins (Void eða Negative Approach á spítti) þar sem flutningurinn er kæruleysislegur og sloppí en samt svo undarlega sannfærandi á sama tíma og maður er laminn í andlitið aftur og aftur. Hljlómurinn minnir á háværari Rorscach á leiðinni í slag við Klink og Pulling Teeth. Inn í þetta blandast svo hægir „sludge” kaflar. Það er ekki mér að kenna ef þið berjið þá sem ykkur standa næst þegar þetta helvíti fer í gang. Réttast væri að berja sjálfan sig. Ég hef verið býsna nálægt því.
Textar um þunglyndi, vonleysi, skít og helvíti.
Já og söngvarinn er bestur. Það væri hægt að gefa út sjötommu bara með söngnum og ég ábyrgist að fólk færi að fleygja grjóti og glerflöskum í allar áttir.
Ofbeldisfullt en skemmtilegt á sama tíma.
Unaðslegt.

Lög
Disapear/Sink: http://www.mediafire.com/?o0dojhhzmu0
Hawks and Doves: http://www.mediafire.com/?lymwgjxdt0n

TERROR
Rhythm amongst the Chaos
[Reflections] 2007
www.reflectionsrecords.com

Þessi mikla mulningsvél, riddarar heilindanna, vinnuþjarkarnir, stríðsmenn hardkorsins, virðast vera komnir á endastöð.
Eftir síðustu plötu þeirra, Always The Hard Way, sem var frekar misheppnað, eru þeir komnir aftur og það gleður mig að tilkynna að þeir gera betur hérna og komast helvíti vel frá sínu. En af hverju þessi svartsýni í mér? Ég held bara að sem listamenn þá gera þeir ekkert meira spennandi í framtíðinni. Að þeir séu í heildina of miklir þöngulhausar. Næsta plata þeirra verður sú sem ræður úrslitum í mínum huga alla vega.
Auðvitað munu Terror alltaf eiga erindi og geta stólað á fína plötusölu og die hard tónleikaaðsókn. Ég myndi ekki geta ekki farið á Terror tónleika, til dæmis. Þetta er nú einu sinni ein af duglegustu hljómsveitum sögunnar og engin getur snúið við bakinu í Hr. Scott Vogel, sem með áræðni, ástríðu, dugnaði og drifkrafti hefur fengið tugþúsundir í lið mér sér til að berjast með sér í orustu. Svo sjarmerandi er meistarinn.

En að plötunni. Fjögur ný lög ásamt einni Breakdown ábreiðu. Þetta er með því besta sem hefur heyrst frá Terror síðan Lowest of the Low sem var þeirra fyrsta opinbera útgáfa. Það er langur tími.
Lögin eru meira snappí og framvindan er betri en á Always The Hard Way. Það sem kálaði henni fyrir utan of mörg andlaus lög, var hörmuleg hljóðblöndun og allt of mörg lög. Lögin hérna eru full af áræðni og virka sannfærandi. Fá mann til að “nodda” hausnum og setja hnefann á loft. Lögin eru meira hardcore, það er að segja, fullt af two speed dóti sem og hörðum hægari riffum og skyldu-mosh’i. Það eru meira að segja talningapælingar sem ég hef aldrei heyrt áður hjá Terror í laginu “Arms Of The Truth” sem er afbragð. Two speed harka og svo grúví kafli. Ekkert fyrirsjáanlegt breakdown. Það er plús. Oft er ég svo hræddur um að Terror endi í einhverjum andskotans eróbikmetal eins og Hatebreed en Rhytm Amongst The Chaos sýnir að þeir eru að fjarlægjast þær slóðir. Því fögnum við auðvitað!
Titillagið er einnig með allt á hreinu. Byrjar á hröðu two speed, svo kemur strax söng-breakdown eftir sex talningar þar sem Vogel kallar til okkar hversu mikið hann þykir vænt um okkur og hvernig við höfum veitt honum frelsi, svo kemur mid 90’s metallic hardcore riff og saman syngja þeir titil plötunnar. Eðall! Disconnected er svo stútfullt af New York grúví, líkt og óður til Madball…… svo kemur aftur mid 90’s metallic hardcore kafli. Svona eftir á að hyggja þá er það ferska kryddið í þessum nýju lögum.
Maður verður nú að fá að vitna í gamla manninn svo hann hafi nú eitthvað að segja á þessu andskotans bloggi: “A fake, a fraud, a leech disgraced. You have no heart so hang yourself in shame”, úr laginu Vengeance Calls on You. Vogel er alltaf reiður. Alltaf til í slaginn.

Niðurstaðan er því sú að Rhytm Amongst the Chaos gengur fullkomlega upp af því að hún er svo stutt. Terror hafa efni á stuttri plötu.
Terror hafa fundið neistan aftur en ég velti því fyrir mér og efast um hvort þeir hafi hæfileikana í að búa til ferska plötu í fullri lengd og sýna okkur eitthvað nýtt því eftir þetta er ég kominn með nóg af göturómantík og slágsmálasinfóníum frá okkur ástkæru Terror.
p.s. útlitið á plötunni er frábært. Ljón líkt og Terror.

BLOODGROUP 

Stiky Situation

 2007

Bloodgroup kom eins og ferskur andblær inn í íslenskt

tónlistarlíf á síðasta ári og það er staðreynd óháð

því hvort fólk sé sammála um ágæti tónlistarinnar eða

ekki. Fersk segi ég því að tónlistarsenan var farin að

eiga bágt enda er tilgerðarlegt gáfumannapopp og

elektróhipsterdrasl gjörsamlega að flæða yfir bakka

sína um þessar mundir.

Tónlist Blóðhópsins er grípandi. Smitandi

orku-elektró-danstónlist sem erfitt er að standast

þegar sá gallinn er á manni. Þó er það Blóðkrökkunum

til tekna að þrátt fyrir að þér sé ekki dans í huga þá

ferð þú ósjálfrátt að dilla sér við taktfast danspopp

þeirra. Það í raun segir allt sem segja þarf um þessa

plötu því þetta er ásinn í ermi þeirra og

umfjölluninni þar með lokið en starf mitt hér er að

greina plötuna örlítið nánar.

Þrátt fyrir ungan aldur sveitarinnar og nokkura

meðlima þá svífur yfir vötnum andi mikillar

útsjónarsemi, yfirvegunnar og stjórnunnar.  Platan

hefur yfirbragð reyndra tónlistarmanna. Tel nokkuð

óhætt að fullyrða að hér sé lítið um tilviljanir og

óðagot í gangi því að platan myndar sterka og

einbeitta heild svo manni dettur í hug að stefna hafi

verin tekin til að mynda sæmilegan heildarsvip á meðan

hlustað er en þó auðvitað með uppbrotum hér og þar til

að halda hlustendum við efnið.

En hér kem ég að mest áberandi veikleika plötunnar.

Þrátt fyrir viðleitni til að halda hlustendum við

efnið þá gengur það allskostar ekki alltaf upp.

Mögulega eru sum laganna það áreynslulaus í hlustun að

maður gleymir stundum að maður sé að hlusta. Auðvelt

er að detta inn í plötuna við fyrstu hlustun sökum

gríðarlegs stuðs og heilalímingar en það gerir það að

verkum að hún skllur ekki nægilega mikið eftir sig svo

maður sé að leita til hennar aftur og aftur á

mismunandi tímum dags og í mismunandi sálarástandi.

Hins vegar greini ég að þau reyna að brjóta upp

teitisismann með lögum sem búa yfir þungu og jafnvel

dreymandi andrúmslofti, sbr. Rain, The Carpenter og

Red Egypt sem er að öðrum lögum ólöstuðum besta lag

plötunnar. Það er dansvænt og heilalímandi en hefur

yfir meiri dýpt og dulúð að ráða en önnur lög sem eru

instant smellir á plötunni. Af smellum á Bloodgroup

nóg af. Moving Like A Tiger þekkja allir, fádæma vel

heppnað lag, Hips Again fer beint í skothelda bankann

ásamt Ain’t Easy sem kætir partýskrílinn en líður hjá

án mikillar áreynslu og kallar ekki á mig á ný, þar

sem ég hlusta heima í stofu ásamt hund og ketti. Gæti

nefnt fleiri lög í þessum dúr en þið ættuð að kynna

ykkur þau sjálf.

Aðalsöngkonan Lilja fer hér mikinn með góðri og

skynsamlegri raddbeitingu (engar óþarfa slaufur) og

kynþokkafull rödd hennar hentar seyðandi viðfangsefni

textanna en getur á örskotsstundu breyst í

hvatningarsöng sem þröngvar klúbbastemmninguni upp á

mann svo maður þorir ekki að yfirgefa dansgólfið og fá

sér sæti.
Í heildina er þetta skotheld stuðplata sem hefur

nú þegar sannað gildi sitt og vakið athyggli á

hljómsveit sem mikið spunnið er í. Hljómsveit sem

geislar af sjálfstrausti og áræðni. Fyrir mína parta

heldur hún mér ekki við efnið þegar ég hlusta heima

eftir erilsaman dag í vinnunni því það er erfitt að

feta gullnan meðalveg stuðsins og alvörunnar. Það er

áskorun allra hljómsveita í þessum geira og flóknara

en margan spámanninn grunar. Ég  hlakka til að heyra

hvað gerist á næst ef þau virkja djúpa hlutann enn meira.

CLOAK / DAGGER
We are
[Reflections og Jade Tree] 2007
www.reflectionsrecords.com
www.jadetree.com

Útgáfa Reflections á Cloak / Dagger kom mér svolítið á óvart. Í fyrstu hugsaði ég að þetta væri of punk og retro fyrir Reflections en ég fagna því að þau ákváðu að auka enn breidddina í sínum útgáfum.
Mætti segja að hér sé um súper grúppu að ræða en ég kýs að telja ekki upp kauðana því það gæti brenglað upplifun sjóvaðra nörda á þessari grein. Skulum bara segja að með fyrri böndum sínum dældu þessir menn og blönduðu hefðbundnum elementum hc/punk inn í tónlistina en með Cloak / Dagger leita þeir jafnvel enn lengra til fortíðar. Gamla skóla áhrif hc/punk eru hér í aðalhlutverki en einnig finnur maður fyrir miklum garage áhrifum.
We are skiptist nánast í tvennt og er það eiginlega það eina sem ég hef út á hana að setja. Ekki stórvægilegt mál. Mér finnst bara þegar um svona mikið punk er að ræða þá er það farsælla að að láta sömu stemmninguna halda sér í gegn til að skapa nánast einfalda en effektíva heildarmynd.
Skiptingin felst í því að vera annars vegar skíta hc/punk sem fellur samt undir styrka stjórn, ekki ósvipað og kanadameistarar á borð við Career Suicide og Fucked Up (svona til að vitna í nýlegri og áberandi bönd) og síðan er hin hliðin á teningnum punk sem minnir á elsta Husker Du, Minutemen og jafnvel Wipers. Spurning hvort virkar betur. Ég hallast að síðari nálguninni.
Sunburnt Mess er afburðar lag, mikil keyrsla og svo anthemic að það grípur mann um leið. Þetta er lagið fyrir þau ykkar sem hallist að kanadasveiflunni sem ég nefndi áður. Svo eru það lög eins og Kamikazes, Walk the Block og Red Hair sem styðja pælingu mína um hina hliðina á Cloak / Dagger. Allt eru þetta lög sem ber að leita uppi til að kynna sér það sem sýnir það besta í Cloak / Dagger.
Eru Cloak / Dagger nógu hellaðir til að vera teknir alvarlega af “Deranged eða Fashionable Idiots krádinu” eða er það þeirra akilesarhæll?
Ég ætla ekki að gera textunum sérstök skil, þeir hæfa rokkinu. Þessi samt býsna svalur: “We’re generation even worse, we hated what our parents were. We turned out even worse. Just a dissapointment, just a dissapointment. O.k. Now we’re overweight and we’re full of shit. Let’s settle down and have some kids that hate us”.
Frekar sannfærandi og frökk plata sem náði ekki til mín fyrst en óx við ítrekaða hlustun. Mæli með að fólk sem hefur gaman af sveitunum sem ég hef nefnt og jafnvel Hot Snakes, skoði Cloak / Dagger næst þegar á að kaupa eða ræna plötu.

SHIPWRECK A.D.
Abyss
[Deathwish Inc.] 2007

Shipwreck gaf ég aldrei almennilegan gaum fyrr en nú. Ástæðan var að mér fannst þeir ekki hafa upp á neitt sérstakt að bjóða í þessari “alvöru metalcore” vakningu sem ígerðist síðla árs 2006, 2007 og er sem betur fer enn í gangi.
Svo leið og beið þangað til að félagi minn sendi mér tíser lag af Abyss nokkuð löngu áður en hún kom út. Það var lagið Lotus. Það gangaði athyggli mína um leið.
Nú var komið annað, myrkara og dýpra hljóð i skrokkinn. Áhrifin voru meiri. Hlakkaði ég til útgáfu Abyss.
Held að ég hafi fengið hana senda í lok nóvember eða byrjun desember og til marks um ágæti hennar er ég enn að hlusta á hana og janúar 2008 er kominn í blússandi svíng.
Styrkur plötunnar eru hnitmiðaðar lagasmíðar og í útsetningum lagana er hvergi of aukið heldur fá þyngslin að njóta sín, riffin að anda og grimm rödd JD, sem minnir helst á mann sem er búinn að brenna að baki allar brýr, gjörsamlega á ystu nöf með eina synd í huga sem verður að fremja en er þó fullur iðrunnar. Ég veit. Langsótt líking en líking þó. Röddin hentar fullkomlega alvarlegu og innhverfu yrkisefni söngvarans.
Úr laginu Squall:”Deep in the eye of the albatross. In this kingdom of the lost. No hand to hold. This current leads me forth. So alone but so close to the shore. And in the wake of yesterday. My sanity shredded by the rays. Of the sun I’ll never see again”
Úr laginu Samur: “Surrounded by water. But still dying of thirst. Because I won’t give in to drinking the sea. The ale of defeat. The true death of me”.
Allt við útgáfu Abyss kemur heim og saman. Eins og um concept plötu sé að ræða. útlitið á henni, nöfnin á lögunum, textarnir (sem lýsa iðrun, sorg og uppgjöf en þó vilja til að breyta rétt, rísa upp og halda áfram) og heildarhljómurinn, sem er sannfærandi, sterkur og heldur sér í gegn um plötuna.
Þetta er þenkjandi metalcore með drungalegum undirtón.
Eitt magnaðasta augnablik plötunnar er hið einlæga lag Helix þar sem JD gerist svo hreinskilinn að manni svíður. Þar horfist hann í augu við að í öll þessi ár hefur hann litið á konur sem lítið annað en kjötstykki til að svala hans eigin lauslætisþorsta.
Í viðtali við hann segir hann að þetta sé uppgjör hans við sjálfan sig þar sem nú skammist hann sín fyrir að hafa verið svona mikil karlremba og fyrir að hafa ekki litið á konur í réttu ljósi að hafa hugsað og talað niðrandi um þær so lengi.
Úr Helix: “Morality abandoned under this canopy. The promiscuous. Masked as romance. With the breeze they sway and enticing dance. The devil on my shoulder nods his head. Where the angel should be is a mirror instead. Mockingly, my conscience laughs at me. Ashamed and weak I drop my leaf. The decay of my dignity. Ashamed and weak I drop my leaf. That humid jungle is my human struggle. Sweat pours off my hollow flesh. That humid jungle is my human struggle. Puking my guts out, or at least what’s left. And I won’t be controlled. I’ll put to rest this soul scraping forest. I’ll put to rest this soul.
Er hér um fullkomna útgáfu að ræða? Svarið er nei. Það sem helst aftrar Shipwreck A.D. er að valda því að gera plötu í fullri lengd. Það er vand með farið og aðeins á færi þeirra allra bestu og reyndustu í þessum geira. Sum laganna skortir brodd til að láta muna eftir sér. Sem 5-6 laga plata hefði Abyss orðið sígild. Framtíðin er björt.
Ég tek ofan hattinn fyrir Shipwreck A.D. í viðleitni þeirra til að búa til eitthvað nýtt og gæða tónlistina dýpt, innihaldi og tilgangi sem er ríkari en bara það að fá fólk til að kála hvort öðru á tónleikum. Fyrir það eiga þeir athyggli ykkar skilið.

p.s. fyrir þau ykkar sem eruð logandi hrædd við að renna blint í sjóinn og kynna ykkur tónlist sem er ekki “vinsæl” þá mæli ég með að þið internetið eftirfarandi lög:
Helix
Lotus
Miasma
Ascent
Erebos

PULLING TEETH
Martyr Immortal
[Deathwish Inc.] 2007

Spútnik hljómsveit ársins 2007? Mögulega. Martyr Immortal er sú plata sem kom mér hvað mest á óvart á þessu ári. Ég átti von á fínni plötu en ekki þessu. Ég gnísti tönnum og glotti þegar mig dagdreymir um að brjóta rúður og rífa í hálsmálið á samnemendum mínum og öskra á þau “WHAT ARE YOU SO AFRAID OF!?”.
Árið 2006 fór ég að heyra út undan mér internetæsing í kring um Pulling Teeth. Lagði nafnið á minnið, hlustaði á stöku lag en lét fátt um finnast. Vildi fá meiri reynslu á sveitina. Snemma árs 2007 verslaði ég svo tíu tommuna þeirra, Vicious Skin sem sýndi að þeir voru líklegir til afreka.
Svo kemur Martyr Immortal til sögunnar og djöfullinn hafi það. Þeir hittu á eitthvað magnað mix af ofbeldi, æsing, ákefð og skerpu. Skerpu sem felst í því að þeir ofgera aldrei hlutunum og vita hvenær á að hætta. Skilja hlustandann eftir slefandi enda orðinn háður þessari satanísku keyrslu sem er líkleg til að réttlæta mikinn dómgreindarskort inn í herbergi og þá sérstaklega á tónleikum.
Þetta gengur svo mun betur en mig þorði að vona. Sjarminn er mikill og það er nánast ekki veikan blett að finna á Martyr Immortal, svo fersk er hún þrátt fyrir fjölmargar og ítrekaðar skírskotanir í eldri tónlist, dettur manni þá Slayer, Integrity, Left For Dead og Gehenna.
Hér er varla vott af melódíu að finna. Það er vel! Hins vegar skjóta þeir inn instrumental lagstúfum sem eru angurværir og allt af því fagrir en líka myrkir… brjóta upp það ljóta sem á undan er komið.
Pulling Teeth komast einhvernveginn upp með að henda í graut powerviolence, crust, metalcore, grind og sludge. Mögulega af því að þetta er heilsteypt áras en ekki svona grautur eins og margar sveitir gera þar sem þú heyrir greinilega hvert stílbrigði fyrir sig, afmarkað í köflum. Slíkt er þreytandi. Martyr Immortal samanþjöppuð árás.
Glerhörð og taumlaus tónlist sem angar af kæruleysislegri keyrslu en á sama tíma einkennilegri skerpu.
Söngurinn er svo sér kapítuli út af fyrir sig. Á dögum þar sem söngvarar rembast við að slá hvern annan út með hrikalegum svínsöskrum eða heftri dauðarokksnálgun svo ég tali nú ekki um “the tortured dude” röddina sem er gjörsamlega óþolandi algeng þá er rödd Mike Riley eins og vin í auðninni. Hún ein og sér rífur af mér beislið og gerir það að verkum að mig langar að láta lemja mig… og auðvitað lemja aðra eða bara loftið.
Pulling Teeth án efa með eitthvað spes í höndunum miðað við landslag dagsins í dag, þar sem ofur áhersla á þéttleika og tærann hljóm geldir oft sem gott gat orðið.
“Dead is fucking dead!”.
Amen!

******* PLÖTUDÓMAR RITAÐIR ÁRIÐ 2007 HÉR FYRIR NEÐAN ***********

NÝ DÖNSK
1987-2007
[Sena] 2007

Hvað er hægt að segja um Nýdönsk sem ekki hefur verið sagt áður? Jú ég get sagt ykkur að ekki alls fyrir löngu var ég á tónleikaferðalagi með hljómsveit minni í annari heimsálfu. Eins og gengur og gerist á slíkum ferðum breytist orðræða föruneytisins og tekur á sig aðra mynd en gengur og gerist. Menn grínast mikið og samtölin einkennast af… endalausu og ítrekuðu rugli. Við töluðum um íslenskt popp og gerðum grín. Svo bar Nýdönsk á góma og við fullyrtum að þeir ætti nokkur helvíti fín lög. En svo fórum við að telja upp lögin og komumst að því að það er ekki venjulegt hversu vel þessum mönnum hefur tekist til. Slagari eftir slagara. Það sem meira er, þetta eru hágæða lagasmíðar. Sess Nýdanskrar á meðal þeirra sem virkilega kafa í lagasmíðarnar, er ekki tilviljunarkenndur. Þeir eru einfaldlega með einhverja efnablöndu í gangi sem getur jú klikkað hér og þar en hún er þeirra náttúru gædd að hlustendur geta stólað á að þeir munu færa okkur lög sem munu lifa. Lög sem vaxa, lög sem þarfnast oft ítrekaðrar hlustunar áður en þau festa sig. Það er nefnilega það sem aðskilur þessar kempur frá svo mörgum íslenskum poppsveitum sem hafa bara ekki þessa náðargáfur. Ekki þessa dýpt. Þetta er það skilur Nýdönsk að frá síðri spámönnum. Fyrirgefið mér þegar ég sný þessu yfir á engilsaxnesku til nánari glöggvuna en þetta er það sem seperates the men from the boys.
En að þessar safnplötuhefðarútgáfu. Sem samtýningur laga frá árdögum sveitarinnar til dagsins í dag þá getur þetta auðvitað ekki klikkað. Frábær tónlist og auðvitað textar í sérklassa. Ég verð að segja að það hefur ekki verið auðvelt að ákveða hvaða lög ættu að fara á þessa tvo diska og auðvitað saknar maður nokkura laga en mér finnst frekar tilgangslaust að debatera um það. Það sem við fáum hér eru 38 lög þar af tvö splunkuný. Verðbólgin Augu er afskaplega vel heppnað lag með þungum undirtón og samfélagsgagnrýni. Frábært lag. Afneitun Draumanna er prýðilegt líka en stendur Verðbólgnum Augum aðeins að baki. Framvindan í því gengur ekki eins vel upp þó þeir sýni nýjar hliðar í því með smart útfærslu og aukahljóðfærum.
Tveir diskar af gæða tónlist og þriðji diskurinn inniheldur svo öll myndbönd hljómsveitarinnar í réttri tímaröð og það var afskaplega gaman að sjá sjón- og stílrænar breytingar sem Nýdönsk gekk í gegn um. Hefði samt vilja fá einhvern bónus í formi gamalla og nýrra viðtala. Það hefði gert gripinn veglegri. Sem leiðir mig að eftirfarandi…
Íslenskir útgefendur þurfa að spíta aðeins í lófana þegar þeir gera hefðar- og endurútgáfur. Mér finnst vanta meira kjöt á beinin. Af hverju ekki að fara alla leið fyrst að menn eru að leggja í svona útgáfu á annað borð? Mér finst skrifin sem fara yfir feril sveitarinnar allt of stutt og fábrotin miðað við tilefnið. Auðvitað eru þau vel skrifuð og hnitmiðuð en ég vil meira. Sögur, atvik, myndir, sögur á bak við lög og upptökur. Þegar stórafmæli er fagnað þá þyðir ekki að vera með hógværð. Þegar fólk kemur saman og fagnað þá er hvergi til sparað. Þetta þurfa íslenskir útgefendur að átta sig á.
Þriggja diska safn með Nýdönsk. Þetta er rakið dæmi. Skothelt. Til hamingju með afmælið drengir. Ekki hætta því mér finnst þið ennþá vaxandi og seinni tíma Nýdönsk til dagsins í dag er eðallinn.

PÍLU PÍNU PLATAN
[Íslenskir Tónar] 2007

Þær voru margar barnavínilplöturnar sem maður hlustað ítrekað á sem barn. Svo mikið að þær urðu lúgnar og slitnar. Nokkrar þeirra gripu mig svo að þær hafa verið í undirmeðvitund minni til dagsins í dag. Pílu Pínu platan er ein þeirra. Það eitt að skoða myndina framan á plötunni kom ímyndunaraflinu á flug og ég fann til með Pílu Pínu. Ég fagna því að þessi saga er komin út á geisladisk.
Sagan segir af músarbarni Pílu Pínu sem fyllist ævintýraþrá, yfirgefur heimkynni sín til að fara í stutta forvitnisferð en auðvitað lendir hún í háksa, örvæntingu, ævintýrum og óvæntum sigrum. Epísk þroskasaga. Eða svona því sem næst. Fyrir börn í það minnsta.
Svona á fullorðins aldri þá verð ég að segja að nokkur laganna er ekkert svo góð en önnur eru afbragð eins og Saknaðarljóð Gínu Mömmu sem snerti hjartastrengi mína sem barn og þegar ég hlustaði á plötuna á nýjan leik, 29 ára gamall þá varð ég bara klökkur. Þvílíkt lag. Það er því opinbert frá og með þessum skrifum, Ragga Gísla er ósnertanleg þegar hún syngur sorgleg eða angurvær lög. Þannig að… Ragga, hættu að syngja hress lög.
“Etið og verið glöð. Elskið og verið glöð. Deyið og verið glöð”. Þetta síðasta músarboðorð vafðist fyrir mér sem barn en ég gat ómöglega látið það eyðileggja fyrir mér og hélt áfram að hlusta. Hundrað sinnum í það minnsta.
Hér er ekki um tónlistarlegt þrekvirki að ræða en lögin henta söguköflunum afskaplega vel og auðvitað á þetta vandaða kombó eftir að heltaka börnin. Hvernig er það, hverjum datt í hug að það væri ekki kúl að búa til alvöru barnaplötur? Það að spila hress tökulög í barnalegum útsetningum og í barnalegum flutningi er ekki alvöru. Það er stórt skarð sem þarf að fylla í útgáfuflóru okkar landsmanna. Ég var að drukkna í þessu sem krakki. Ég fagna endurútgáfum á barnaplötum en það þurfa að koma út fleiri nýjar útgáfur. Disney fyllir þetta skarð ekki. Ég tek ofan hattinn fyrir þeim sem gera plötur sem sameina ríkar sögur og fína tónlist með góðum vísum.
Svo ég gleymi mér nú ekki í æsingnum þá vil ég hvetja ykkur til að kaupa þennan disk ekki seinna en í gær og smella í jólapakkann til krakkanna. Ekkert Alladin 4 eða Nylon rugl. Koma svo, gott fólk.

DIE YOUNG / INVADE split 7″
[Double or Nothing] 2007

Ég held að það hafi verið í fyrra eða snemma á þessu ári sem ég heyrði lög af nýjustu breiðskífu Die Young, sem heitir Graven Images. Ég átti alls ekki von á því sem ég heyrði. Prjúra helvítis metalcore án alls vitleysisgangs, slípunar og nútímavæðingar. Strax tók ég ofan hattinn fyrir þessum eldhugum frá Texas því þeir voru að gera eitthvað rétt. Heiðra fortíðina og horfa fram á vegin. Það er nefnilega þannig að nútíma rokkpressan er gjörsalega búin að kála metalcore hugtakinu með því að sletta þessari skilgreiningu á ófögnuð eins og As I Lay Dying og Avanged Sevenfold o.fl. Síðan hafa metalhöfðingjar eins og Lamb Of God fengið þennan stympil af afvegaleiddum blaðamönnum en LOG eru auðvitað allt annað en metalcore og eiga ekki svona fúsk skilið. En Die Young eru hérna til að draga línuna í sandinn. Það er allt annar geiri.
Die Young taka sín áhrif frá Strife, Trial, Buried Alive og Integrity með söngvara sem er með eins rödd og Brian úr Catharsis. Er hægt að biðja um meira? Fyrsta lagið á þeirra hlið, “Fuck the Imperialists” gengur fullkomlega upp og er alger perla ofbeldis og hörku. Maður gnísitr tönnum þegar á er hlustað og orð eins og “fuck the imperialists. The war-mongers in white collars placing profit over people. History has been written biased hands in their favor”. Þetta er ekkert að róa mann niður enda er það tilgangurinn. Fínasta marseríng inn í stríð. Die Young benda á það augljósa og það sem betur mætti fara af vel athuguðu máli. Seinna lagið þeirra “Asco Puro” stendur fyrra laginu aðeins að baki en er engu að síður all gott. Að því sögðu vil ég hvetja lesendur til að kaupa sér Graven Images með þessari sveit helst í gær!
Invade er á hinni hliðinni og hef ég heyrt þá meira metalcore á öðrum útgáfum en engu að síður er lagið þeirra Life Drawn Out algert afbragð og minnir það á Have Heart og 108 í einum graut. Mikið chugg í gangi og dansgóldharka.Sungið er um persónulega örvæntingu en mögulega leið úr því helvíti. Jákvætt og kraftmikið þrátt fyrir töluvert myrkur í laginu.
Tilvalin gripur fyrir þau ykkar sem viljið kynna ykkur hljómsveitir sem heiðra hið merka metalcoretímabil 10. áratugarins.

MAINTAIN
Searching For Blance 7″
[Words of War] 2007

Það er eitthvað að gerast í þá veruna þarna í Bandaríkjunum að ungar hljómsveitir eru taking metalcore back ef ég leyfi mér að sletta. Í allt of langan tíma af b-klassa týskumetalbönd sem hvorki eru næginlega core til að vera hardcore né nægilega sannar til að vera metal verið kallaðar metalcore í óvönduðum skyndibitafjölmiðlum. Mainain er ein þessara sveita sem eru greinilega komin með nóg af því og setja því áhrifavalda sína á stall svo að auðvelt er að heyra og greina.
Ég hef nú tvisvar deilt sviði með þessum ungu mönnum á ferðum mínum um heiminn og eru þeir drenir góðir. Vandamálið er að þeir eru ekki jafn góðir spilarar. Alla vega ekki á tónleikum. Yfirleitt gengur þetta ekki upp hjá þeim á tónleikum en á Searchin For Ballance fá þeir uppreisnaræru, koma þessu vel frá sér og ná hérna fínum hljóm í anda Strife og Undertow. Tónlistin er í þeim anda líka. Ófrumlegt en vel gert. Þeir snerta á ýmsu með þessum fjórum lögum: ríkistrú “Your morality the facade of supremacy. Your policies to indoctrinate me. Try as you might, I won’t believe. I am alive my eyes are wide and I can see the religious right”. Snert er á því að reyna að finna leið út úr ruglingi unglingsáranna og almennar hvatningaræður um það að láta ekki deigan síga þó lífið sé flókið og einmannalegt.
Þeir hafa sínt mér og öðrum mikla ástríðu sína fyrir hardcore og heiminum bæði með þessari plötu og þegar maður talar við þá. Fyrir það eiga þeir skilið stuðning. Searching For Ballance er þeirra besta útgáfa til þessa en samt ekki nóg til þess að ég setji hana ítrekað á fóninn. Vonandi ná þeir bara að koma tónlistinni betur til skila á tónleikum í framtíðinni. Þá munu þeir rísa upp yfir aðra í þeirra sporum.

RAMMING SPEED
Full Speed Ahead 7″
[Teenage Disco Bloodbath] 2007

Ramming Speed spila thrash metal á miklum hraða. Þeir vita hvað þeir eru að gera og valda látunum vel vegna þess að þeir eru góðir hljóðfæraleikarar. Þeim vantar hins vegar pening til að gera dæmið “stórt”. Hljómurinn er eins og hjá peningaþjáðu punk bandi (en hvaða punk er það svo sem ekki?). Það gefur samt Full Speed Ahead töluverðan sjarma sökum hráleikans. Líf í tuskunum. En ég veit að þeir eiga eftir að fá metalpródúseringuna sem þeir þurfa. Það varð að veruleika hjá Municipal Waste og því ætti það ekki að gerast hjá Ramming Speed. Þessar tvær hljómsveitir eiga ýmislegt sameiginlegt. Það er létt yfir þeim og yrkisefnum þeirra. Miklir partýþrjótar og mikið um að vera. Helmingurinn af lögunum er um flatbökur og partýhald en hinn um óæskilegar tækniframfarir mannkyns og fjöldamorð í skjóli trúabragða og lýðræðis. Hins vegar finnst mér Ramming Speed vera meira meital en MW. Hér laumast nefnilega smá dauðarokk inn á milli og blast beats ásamt kæruleysilegum skírskotunum í DRI, Nuclear Assault og Cryptic Slaughter.
Ég sá þá nýlega spila nýrri lög en eru á þessari útgáfu og metalsverðið fer vel í höndunum á þeim og þeir eru virkilega að spenna bogann hressilega hvað það varða. Metnaður í þessum gaurum og ég vona að þeir eigi eftir að komast á mála hjá einhverji metalútgáfu sem á aur. Það og að skapa sér aðeins meiri sérstöðu í þessari thrash metalbylgju sem nú ríður yfir þó svo að dauðarokks gröntin hér og þar og blast beats hjálp upp að vissu marki.
Ef þú ert thrash þá skalt þú fylgjast með uppátækjum Ramming Speed.

JUSTICE
Escapades
[Reflections] 2007

Justice skaut upp á stjörnuhimininn ansi fljótt og var það aðalega vegna þess að þeir voru að taka gamla skólann í gegn og klárlega undir áhrifum frá Straight Ahead með grúv Underdog í vasanum og útkoman var þessi “get-low” fílingur sem Mental gerðu landlægan, þá sérstaklega í Bandaríkjunum. Til að átta sig á áður nefndum fíling er bara best að hlusta á fyrstu tvær útgáfur sveitarinnar, sjötommuna Look Alive og plötuna Elephant Skin. Báðar þessar útgáfur eru afbragð og varð ég fljótlega Justice-maður upp úr þessu. Stóðst ekki kraftinn og spilagleðina.
Hróður þeirra jókst mikið á þessum tíma enda tiltölulega myrkt tímabil í hardcore þar sem mikið af ungu fólki sem var að skríða inn í menninguna var meira umhugað um týskustrauma samtímans og textagerð var innihalds- og skeytingarlaus. Sem sagt, ekki mjög örvandi tími fyrir alvarlegan gaur eins og mig. En Justice ruddust inn á barinn með byssur réttlætis hátt á lofti.
Þegar Justice gáfu svo út aðra sjötommu sína, Up and Down var komið breytt hljóð í kútinn. Þeir voru klárlega leitandi, búnir að hægja töluvert á tónlistinni og hún bauð upp á meiri melódíu. Vel heppnuð útgáfa sem olli þó nokkrum titringi í aðdáendahóp sveitarinnar.
Justice taka svo þessa pælingu á annað stig á Escapades, nýjasta plata þeirra í fullri lengd. Tónlistin er enn einfaldari, grúvar enn meira, tóninn er kraftmikill og lifandi og aðrir áhrifavaldar þeirra eins og Into Another og þá sérstaklega Supertouch skýna stundum óhóflega í gegn. Þegar ég hlustaði á Escepades fyrst þá fór þetta mikið í taugarnar á mér og einnig þessi grúv-væðing… mér fannst hún draga bandið niður og finnst það enn upp að vissu marki. Gamla Justice hljóp af krafti í fangið á manni þannig að maður fann fyrir högginu en nýja Justice dansar einhvernvegin í kring um mann. Það er samt ekki svo að segja að þeir séu alfarið að “stela”, gítarlínur margar hverjar eru ferskar og skera í gegn og svo er söngvarinn sér á báti. Mér þykir reyndar alveg magnað hversu mikinn kjark söngvarinn hefur. Röddin er mjög framarlega í hljóðblönduninni og hann syngur skýrt svo að hreimurinn heyrist glögglega og einnig takmarkanir hans sem söngvara. Hversu “lélegur” hann er þykir mér sjarmerandi. Ennig verð ég að minnast á trommarann sem stelur algerlega senunni enda þéttari en andskotinn á nunnusamkomu.
Það hlakkaði í mér að skera upp dóm um Escapades því hér var komin plata sem mér líkaði takmarkað við. Mér þykir nefnilega skemmtilegra að skrifa dóma sem eru ekki listamönnum í hag heldur en að skrifa lofgjarðir. En svo fór Escapades að vinna á þegar ég hlustaði ítrekað og á endanum var ég farinn að syngja kafla og kafla á meðan ég raðaði í pokana í Bónus. Það hefur einhverja þýðingu. Ég var grúfandi í biðröðinni í Laugardalsvídeo. Það þýðir eitthvað.
Justice hafa hreðjar og tóku stórt stökk með Escapades. Ég er ekki alveg sannfærður um að það hafi alveg gengið upp en sjarmann fæ ég ekki flúið. Ef þetta hefði verið löng sjötomma þá hefði ég gefið Escapades fullt hús stiga. Ég hefði sett Up and Down, Going Down og Guilty á hlið A. Það hefði verið hnökralaust. Verður forvitnilegt að sjá hvað þeir gera næst.

BITTER END - Climate of Fear
[Malfunction] 2007
www.malfunctionrecords.com

Ein af þessum ungu hljómsveitum sem er svo langt frá því að vera feimin við að sýna hvaða hljómsveitir hafa haft áhrif á þá og komast upp með það vegna þess að þeir gera þetta vel og af mikilli ákefð og öryggi. Þegar ég tala um ófeimnina þá er ég að skírskota í þá staðreynd að ef þú ert sæmilega skólaður í eldra hardkori sem er hart og jafnvel crossover böndum 9. og 10. áratugarins þá getur þú beinlínis heyrt hvaða hljómsveitum The Bitter End eru að apa eftir eða fá lánað hjá. Mér dettur í hug Cro Mags, Killing Time, Biohazard og jafnvel Suicidal Tendencies og Anthrax. Þeir eru ekki að púlla partýslammið ala Municipal Waste heldur er þetta frekar alvörugefið dæmi sem er svolítð nýtt af nálinni í hardcore-legu samhengi allavega. Hvernig söngvarinn flytur textana og syngir er hrikalega sjarmerandi og krúsjal snerilhljómurinn - glært skinn og reverb í mxinu, líkt og tímavél. Allt er þetta gott og blessað svo ég tali nú ekki um dansmöguleikana sem fylgja svona tónum, ég sé fyrir alveg kolbilaða tónleika. Ef eitthvað af því sem ég er að segja er að heilla þig þá mæli ég með því að þið finnið þessa gutta á netinu og hlustið á þá.
En þeim tekst þrátt fyrir þetta ekki alveg að grípa mig. Það vantar eitthvað til þess að ég muni eftir þeim þegar ég er að hugsa hvaða disk ég ætti að hlusta á næst. En það breytir því ekki að ef þeir væru local band þá væri ég alltaf til í að berja loftið fyrir þá og rífa í hljóðnemann, textar um samfélagslega örvæntingu, afglöp mannkyns, stress og ofbeldi.
Lögin eru ekki nægilega eftirminnileg þannig að maður leitar ekki til Climate Of Fear þegar maður þarf að fylla í eyður hversdagsins.
Lög til að spekka: Vigilance, The Higher, House of Denial.

THE GREAT DECEIVER - Life Wasted on the Living
[Deathwish Inc] 2007
Ástæðan fyrir því að ég og örugglega 90% sem hafa hlýtt á The Great Deceiver gáfu þeim gaum var sú staðreynd að í hljómsveitinni er Thomas Lindberg er söngvari sveitarinnar en hann gerði garðinn frægann í ofurbandinu At The Gates. Færri vita reyndar að hann syngur einnig fyrir Disfear, Skitsystem o.fl góðar sveitir en þær eru það langt út á jaðrinu að það rýkir ekki almenn vitneskja um þessai bönd eins og tilfellið er með At The Gates. Ég gæti skrifað pistil um þennan ágæta listamann og miðað hitt og þetta við störf hans í áður nefndri grúppu en ég ætla að skerpa á því sem skiptir máli hér, Life Wasted on the Living með The Great Deciever.
Metalhetjur nokkrar sotfnuðu hljómsveitina með það í huga að fá frí frá sínum aðalhljómsveitum og fá útrás fyrir tónum sem ekki áttu upp á pallborðið í aðalböndum þeirra. Fyrstu tvær skífur The Great Deciever, Jet Black Art og Cave-In voru ágætar. Maður heyrði svo ekki var um villst að þarna væru vanir menn á ferð og lögin hnitmiðuð, þung og virkuðu vel en tónlistarlega sköpuðu þeir sér enga sérstöðu. Á þriðju plötu þeirra, A Venom Well Designed var komið annað hljóð í kútinn enda komnir á mála hjá Peacville og því meiri peningar og tími í spilinu. Þarna fóru þeir að standa í tilraunastarfsemi á öllum sviðum ferlisins og útkoman var sundurlaus plata með nokkrum góðum lögum. Á fjórðu plötu þeirra, nr. 2 fyrir Peaceville, Terra Incognito keyrði hins vegar um þverbak í tilraunastarfsemi og viðleitni til að ná vinsældum. Afraksturinn var beinlínis léleg og óinnblásið saman safn af lögum sem mynduðu jú betri heild en fannst á A Venom Well Designed en einfaldlega léleg plata í heildina.
Þannig að ég átti ekki von á miklu þegar ég skellti nýju plötunni á fóninn.
Hér er um mun sterkari heild að ræða og loksins tókst þeim ætlunarverk sitt, að vera frumlegir, leitandi og góðir… allt á sama tíma. Frumlegheitin felast aðalega í því að gítarleikararnir leika sér mikið með hljóðbreyta og ýmsa effekta, fyrst fannst mér þeir gera of mikið af því en eftir ítrkaða hlustuna á plötuna þá hef ég komist að því að hún getur ekki án þessara sérkenna verið. Svo vel tekst til. Þetta gerðu þeir jú á fyrri verkum sveitarinnar með sorglegum árangri og lagasmiðarnar voru ekkert til að hrópa húrra fyrir.
Lagasmíðarnar hér eiga hins vega skilið húrra og eru lög eins Running With Scissors, Annihilation of Liberty, A Life Transperent og In the Wake of Progress gleggstu dæmin um það. Tónlistin er mun hnitmiðaðari, áhrifameiri og eins og áður segir græðir heildin á því. Þetta er ekki þessi “brútal” metall sem fólk er svo svag fyrir, þetta er heldur ekki hardcore, þetta er blanda af ýmsu án þess að það sé augljóst. Eina sem er augljóst er að þetta er sænskur metall sem notar góð frumefni úr ný-kröstinu, en síðar nefndu árhifin gera það að verkum að mörg laganna eru sjúklega grípandi og anthemic (afsakið en ég fann ekki íslenska lýsingarorðið fyrir þessa stemmningu). Það sem er sænskt við tónlistina er að þeir nota svíametlaslykkjur (sem er orðin fræðigrein á heimsvísu núna…) hér og þar en sem betur fer aðeins sem krydd í smá tíma frekar en heilu og hálfu lögin. Guði sé lof. Sú nálgun svínvirkar. Annað sem gerir Life Wated on the Living svona vel heppnaða er industrial fílingurinn í henni, samanþjappaður hljómurinn er líka kaldur en eins á ég sagði fyrr í þessum pistli þá er platan samt sem áður grípandi og það er rífandi gangur í öllum löginum.
En að söngspýrunni viðfrægu, hr. Tompa. Hann er ekki að breyta út af vananum, sama rífandi röddin og í öll þessi ár, mjög brútal en þó skírmæltari en oft áður. Hins vegar er hann frekar takmarkaður miðað við hversu lifandi tónlistin er… hann er fastur í sömu tónunum út plötuna. Þetta dregur plötuna alls ekki niður en ég get ekki varist þeirri hugsun að ef hann færi á nýjar slóðir þá gæti það lyft tónlistinni enn hærra. Hann má eiga það blessaður að textarnir nú eru betri en eldri textar hans í öllum þeim böndum sem hann hefur starfað í. Fullyrði það.
Ég átti ekki von á að þessi plata væri svona góð og traust. Það er ljóst að The Great Deceiver er nú fyrst komnir á þann stað sem þeir hafa leitað af svo lengi og er Life Wated on the Living traustvekjandi vitnisburður um það.

NO TURNING BACK
Holding On
Reflections / Bridge 9

No Turning Back er ein af duglegustu og þrjóskustu böndunum í Hollensku hardcore. Hafa verið iðnir við kolann í hart nær 10 ár held ég og farið í gegn um töluverðar tónlistalegar breytingar en það er nokkuð langt síðan þeir hentu út akkerinu og þá á þeim miðum sem þaulreynd hafa verið af Cro Mags, Breakdown, Killing Time og jafnvel Madball. En tónlist NTB er ekki óður til þessa banda þó augljóslega megi heyra frumefnin. Að því sögðu getur lesandi gert sér í hugarlund tiltölulega íhaldsama tónlist. Þetta er tegund af hardkori sem er þaulreynd og komin mikil reynsla á og eins og er oft með þannig hluti þá geta þeir orðið leiðinlegir og óspennandi nema eitthvað virkilega sérstakt sé á ferðinni. Það er NTB ekki. Þeir eru við sama heigarðshornið hérna og undafarnar útgáfur þó svo að lögin séu ögn fjölbreyttari og “flóknari” ekki svo að skilja að þetta sé flókin músik því það er hún svo sannarlega ekki. Sem sagt töffgæ hardcore án þess að vera heimskulegt eða metalskotið. Textar um að standa á sínu, gefa ekki eftir, reyna að gera sem best úr sínum fokköpps eða velta sér upp úr skítnum, víðsýni og fleira raunveruleika tengt. Klappa fyrir því á dögum þar sem bönd sem fást við þenna tónlistarstíl syngja um andskotans ekki neitt sem skiptir raunverulega máli.
Besta plata No Turning Back aðalega af því að hún er fjölbreyttari en fyrri útgáfur. Það er það mikið af grúvi og mosh’i hérna að hún ætti að geta höfðað til margs fólks og svo er auðvelt að dansa við þessa tóna.
Það breytir því samt ekki að mér finnst Holding On ekki spennandi plata og mun örugglega ekki smella henni í tækið til að taka á því fyrir framan vini mína. En ef NYHC og Terror höfða sérstaklega til þín þá verður þú að renna þessari í gegn og kanna málið.

Lög sem bera af:
The World Is Mine
Nothing Changes

Ég má til með að tíunda að útlitið á plötunni er algerlega frábært.

RESTLESS YOUTH - Light Up Ahead
[Complete Control] 2006
www.completecontrolrecords.com

Ég viðurkenni það; oft fara öll þessi nýju, frumlegu og fersku bönd í taugarnar á mér. Ástæðan er þá yfirleitt að mér finnst þau tilgerðarleg og skorta nef fyrir almennilegum lagasmíðum. Þess vegna hoppa ég alltaf hæð mína þegar hljómsveitir sem hljóma gamaldags og semja góð lög, koma upp á yfirborðið. Nægir þar að nefna snillinga eins og No Hope For The Kids, Career Suicide, The Observers, E.T.A. svo einhverjir séu nefndir. En á sama tíma er til ógeðslega mikið af misheppnuðum retro böndum. En nóg af blaðri.Restless Youth tilheyra kláralega síðari hópnum, þ.e.a.s. spila tónlist úr fortíðinni.Það er þannig að þeir vita svo vel hvað þeir eru að gera og hljómurinn er það sannfærandi að manni finnst maður vera kominn í tímavél. En tryggir það fullnægjandi hlustun? Nei. Mig langar geðveikt að geta djokkað Restless Youth út í hið óendanlega, margir eru að því, en aðdáun mín lifnar ekki við hlustun á þennan disk þrátt fyrir marg ítrkaðar hlustanir. Þeir eru ekki að fela áhrifavalda sína, hljómsveitir sem mér finnst frábærar eins og MC5, The Stooges, Zero Boys, Radio Birdman o.fl. koma upp í hugann. Það heyrist glöggt. Og ég veit að þið þarna úti sem gleymið ykkur í rokki og saurlifnaði munið að öllum líkindum fagna Restless Youth. Kom mér á óvart að ég fíla þennan disk svona lítið. Ég erfitt með að útskýra af hverju. Kannski trúi ég þeim bara ekki.

THE BOILS - Promo
[TKO] 2005
http://tkorecords.com

Það skal koma fram að um óformlegt promo er að ræða, þ.e.a.s. brenndan disk frá meðlimum hljómsveitarinnar sem inniheldur 5 lög af síðustu plötu þeirra sem nefnist From The Bleachers.Fyrsta lagið er afbragð keyrslu hardcore’i sem er á sama tíma grípandi og hratt ekki ólíkt hörðu Avail lagi. Næsta lag er svo up-beat street punk í anda Rancid með ekta pönk-takti og greinilegu gítarpikki. Þriðja lagið er svo eitthvað sem maður myndi búast við frá Bouncing Souls. Þannig að eins og þið sjáið þá er enginn rauður þráður í þessum þremur lögum en það sem þau eiga sameiginlegt er að þau eru vel samin og eftirminnileg. Fjórða lagið er svo aftur í líkingu við Bánsarana nema hvað með minna af breskum áhrifum. Síðasta lagið er svo greinileg dásömun á New York götupönki aftur. Þetta er promo. Það er því ekki heilsteypt enda tilgangurinn að sýna að The Boils eru til alls líklegir. Og það tekst. Þeir eru betri en flest þessara stærru nafna þarna úti sem ríða feitum hesti frá andlausum pakka-túrum allt árið í kring og því vonandi að fólk gefi The Boils gaum sem fyrst. Ekkert nýtt hér. Bara alvöru.

DESOLATION - s/t
[Prank] 2005
www.prankrecords.com

Hvernig verður útkoman úr ný-crust og dýrslegum meta? Jú, eins og fokkings Desolation. Hvað ég var ekki að elska þennan disk við fyrstu hlustun. Fannst hann bara of mikil einstefna og skítugur metall. Ég veit ekki hvað gerðist en allt í einu var þetta diskurinn sem var í fyrsta sæti spilunarlista míns í svona tvo mánuði. Jú, ég var ægilega þungur og myrkrið og sjálfsvorkunin var að leika mig grátt og því passaði kuldi, gengdar og smekkleysi Desolation kom eins og vönduð sending neðan úr helvíti fyrir mig. Desolation er fyrir crust það sem Angel Corpse er fyrir black- og thrashmetal. En það er auðvitað mikill munur á tónlistinni.
Tónlist Desolation er afskaplega dramatísk á köflum og melódíuarnar fá að fljúga út um allt á meðan gengdarlaus d-beat keyrslan veltur áfram eins og snjóflóð og valtar yfir allar pælingar um flóknar kaflaskiptingar og taktpælingar. Andrúmsloftið sem tónlistin og röddin gera er eitthvað illt, samt ekki… svona heimsendisbragur yfir þessu án sprengnanna (sbr. His Hero Is Gone) heldur meira svona lemstraður maður sem ríður á hest sínum yfir auðnina sem er þakin líkömum dauðra manneskna sem margar hverjar eru grafnar undir hrundum byggingum….Og Desolation eru ennþá í spilaranum mínum. Sama hvernig viðrar. Ekki aðeins að hún hafi unnið á og náð mér heldur eldist hún hrikalega vel. Já, þetta er mögulega jafn mikið fyrir aðdáendur Tragedy (melódíurnar, d-beat og vigt textagerðarinnar) sem og kjallararottur á kaf í savage black metal og thrash’i (án blast beat’anna). Ekki fyrir viðkvæma.

BURY THE LIVING - All The News That’s Fit To Scream
[Prank] 2005
www.prankrecords.com

Já! Plata í fullri lengd frá þessu grátlega vanmetna bandi. Ég man þegar ég heyrði í þeim fyrst, alltaf á bíl vinar míns á leið á eða af hljómsveitaræfingum. Hann var búinn að gera vandaða sjö tommu blandspólu og þár áttu Bury The Living eina. Maður lifandi, alltaf þegar hún fór í gang byrjaði ég að trampa á gólfið, steita hnefanum og gnýsta hnefanum. Það hefur ekkert breyst. Heldur ekki minnið mitt því ég man ekki hvað þessi sjö tomma heitir og finnst asnalegt að eiga hana ekki. En tónlistin á henni var grjóthörð og hröð og krydduð með hrikalega hörðum “sidewalk” dansköflum, hæfilegum skammti af hc/punk mosh’i, grodda og söngvara sem hljómaði eins og bálreiður frystihúskarl.Alltaf þegar ég heyri svona ofsafengin bönd á afbragð sjötommum þá efast ég um að þau geti gefið út góðar plötur í fullri lengd því það er bara fjandanum efiðara að gefa út hc/punk á löngum útgáfum. En Bury The Living afsanna það. Þessi plata er merkilega heilsteypt því að karlarnir eru fjölbreyttir hér (!) og standa meira að segja í smá tilraunastarfsemi! En allt hangir þetta einhvernveginn saman og telst það þeim til tekna að hafa plötuna stutta.Hljómurinn á All The News That’s Fit To Scream er mun tærari en á fyrri útgáfum þeirra og það fór örlítið í taugarnar á mér fyrst en vandist fljót. Hugsa að það sé þeim til góða - gerir áheyrn “auðveldari”. Þetta skítuga, dökka og þunga sánd fór sjö tommunni betur. Söngvarinn er ennþá alveg bál fokkings reiður og sprengir allar æðarnar í enninu á sér er hann fjallar um fjöbreytt málefni og tilfinningar. Þetta eru engir yfirlýsingarglaðir krakka kjánar. Textinn í “Your Brutality Has A Name” fær mann til að bölva af bræði “she has a bag, is it books or a bomb? Oh Israel hear my cry. There’s no justice in Palistine. Either way she’s fucking dead. Put another bullet in her worthless head. Now your brutality has a name. Her name was Iman. She was only 13″. Og svo fá þeir sem og við hryggjandi sannleikann (mögulega) í andlitið í “Burn The Haystack”: “we are just another breed of flag waving liberals frozen in the face of this fucking monstrocity. Who will light the fuse?”.
Í “Another Generation Rages On” tjá þeir ótta sinn við óábyrgt uppeldi: “i see your smiling face and I feel cold shiver coz your first word was mommy but your second word was nigger”.
Tónlistarlega þá eru flest laganna eins og grjót í smettið og önnur umlukin einhverji minimalískri dýpt án þess að vera á nokkurn hátt hátíðleg að dramatísk. Svona á reitt paunk að vera!p.s. ekki rugla þessari hljómsveit við hroðbjóðssamkomuna sem heitir Bury Your Dead!