Spýtukubbur

Ó vei. Allt á kaf í tónlist á netinu en hér eru tvö mix sem vert er að gefa gaum.

Eftirfarandi pælingu fékk ség senda frá Hauki félaga mínum:

„Fékk skemmtilega hugdettu í kreppunni.

Ég stofnaði gmail-reikning í þeim tilgangi að menn (og konur) sendi á hann skemmtileg lög til upplyftingar í kreppunni. Kolólöglegt að sjálfsögðu, en tilgangurinn helgar meðalið. Það er jú kreppa ekki satt? Sendið nú uppáhaldslögin ykkar, lög sem fá okkur til að gleyma ríkjandi efnahagsástandi. Gaman væri að fá smá fróðleiksmola með hverju lagi. Óþarfi að henda inn heilu plötunum, bara skemmtilegum lögum, sem mögulega fá mig (og ykkur) til að tékka á viðkomandi listamanni. Ég er alltaf að leita að einhverju sem ég hef ekki heyrt áður, hef ekki heyrt í langan tíma……kannski átt þú akkúrat það lag. Svo logga allir sig inn á reikninginn og jafna sig smám saman á kreppunni með eiturhressri popptónlist. Nú eða pönki, hardcore, metal, klassík, new-wave, ska……eða hvað sem þú heldur að þurfi til að lyfta brún okkar. Klassísk popplög, óþekktir listamenn, gleymdir snillingar…..allt er leyfilegt.

glymskrattinn@gmail.com
password: jakobfrimann”

Sem sagt, lesendur góðir, þið getið farið inn í inboxið á rafpóstin hérna fyrir ofan og sótt ykkur hressandi tónlist til að spila á krepputímum. Safnið stækkar óðum og ykkur er frjálst að sækja öll lögin. Mæli með að þið búið til sér möppu eða  playlist í spilaranum ykkar svo þið getið notið allra laganna í einu þegar þið farið í kreppufíling.

Deathwish útgáfan, sem heldur einnig utan um Malfunction, Icarus o.fl. útgáfur gaf netheimum á dögunum sérstakt Hrekkjavökumix. Reyndar er Hrekkjavökuþemað hvergi að finna í tónlistinni sem slíkri en í mixinu má finna ný, nýleg og óútgefin lög frá haug af Deathwishböndum sem er virk og túrandi þessa dagana. Vel þess virði að hala þessu niður. Skráin kemur niður í spilarana ykkar sem “plata” þannig að lögin grautast ekki út um allt í tónlistarsafninu í tölvunni ykkar.

Sækið mixið hingað: Deathwish/Malfunction label sampler 2008

Tékkið einnig á blaðsíðunum sem koma með lögunum (koverið), þar er að finna afsláttarmiða af Deathwish/Malfunction dóti ef þið eruð í því að panta plötur og diska beint frá útgáfunum.

Og í mjög svo viðeigandi framhjáhlaupi þá var Deathwish útgáfan að setja tóndæmi af Disfear /Doomriders splittinu á netið og ég verð eiginlega að segja að ég hef sjaldan verið svo spenntur að heyra nýtt Disfear dót. Þeir hafa aldrei náð að heilla mig algjörlega upp úr skónum en núna heyrist mér timinn vera kominn. Þessi lagstúfur er unaðslegur! Andi Proudflesh og fyrstu tveggja Iron Maiden svífa yfir vötnum. Einnig heyrist mér Doomriders lagið vera innstannt hitt. Addi úr Sólstöfum syngur. Grínlaust! Samt ekki. Tékkið bara á því:

http://deathwishinc.com/listennow/launch/47

Kanadíska hljómsveitin Fucked Up (Toronto) er án efa ein af þeim umtöluðustu í hc/punk í dag ekki síst vegna vinnubragða sinna og óvenjulegra efnistaka í gegn um árin og sérstaklega upp á síðkastið. Alveg magnað hvar þau ná að troða sér að og hvar ummerki þeirra er að finna. Ég meina, Matador records!

„The Chemestry of Common Life” er nú þegar á milli tannanna á fólki og mun verða það út árið.

Fucked Up blogg 

BLACKLISTED
Heavier Than Heaven, Lonelier Than God
[Deathwish Inc. / Reflections] 2008
www.deathwishinc.com

Fyrir þau ykkar sem fylgist með hardcore (já, þið það þarna fimmtán út í bæ) þarf ekki að kynna Blacklisted.

Ég er lengi búinn að ætla mér að skrifa um nýjasta verk Blacklisted, Heavier Than Heaven, Lonelier Than God en aldrei komist í gírinn til þess. Einhvernvegin ekki þorað því af hræðslu við að geta ekki gert plötunni skil. Sjáiði til. Blacklisted er vand með farið band. Ég fæ það á tilfinninguna að maður þurfi að skilja og skynja Blacklisted - ekki bara hlusta. Ég tel mig skilja Blacklisted. Þeir eru ekki besta band í heimi. Þeir eru ekki færir hljóðfæraleikarar per say. Þeir eru ekkert sérlega viðkunnalegir auglitis til auglitis og þeir eru síður en svo besta tónleikasveitin í hc/punk í dag. Samt er það eitthvað. Það er eitthvað sem þeir hafa umfram flest önnur bönd. Einhvern sjarma, raunsæi, einhverja götu-tilfinningu, líkt og þeir séu meira real en flestir. Líkt og að tónlist þeirra hafi farið í gegn um einhverja áþreyfanleikasíu sem öllu jafnan myndi aðskilja tilgerð frá því sem er ekta.

Hljómsveitin Blacklisted er frá Fíladelfíu Bandaríkjanna og hóf starfsemi sína árið 2003. Miðað við flest önnur bönd í þessum geira þá hafa þeir gefið út tiltölulega lítið af efni. Þröngskífur og splitt en aðeins tvær plötur í fullri lengd. Ástæðan fyrir þessu “útgáfuleysi” má rekja til þeirrar staðreyndar að nánast engin hljómsveit í heiminum túrar jafn mikið og Blacklisted. Þeir eru ALLTAF á túr. Önnur ástæða mun vera að Blacklisted hefur misst meðlimi jafn harðan og þeir fá þá sökum þess fáir eru í stakkk búnir til að eyða svona stórum hluta ævinnar í þröngum bíl, keyrandi frá tónleikum til tónleika. Meðlimakrísur kristallast í erfiðleikum við að semja og taka upp.

En því er ekki farið nú - eða síðastliðin tvö ár. Blacklisted eru nú stabílir meðlimalega séð og því getur sköpunin fengið byr undir báða vængi. Þessi staðreynd kristallaðist best í síðustu þröngskífu þeirra félaga, Peace on Earth, War on Stage sem var í einu orði sagt fokking mögnuð og klárlega hápunktur þeirra ferils en hún kom út árið 2007. Þarna var kominn einhver sköpunarkraftur í hljómsveitina - einhver einbeiting sem þeir ákváðu að notfæra sér. Þröngskífan var samin á þremur dögum.

Mér skilst að platan sem um ræðir hér hafi einig verið samin á stuttum tíma - til að grípa augnablikið og hamra járnið á meðan það var heitt. Útkoman er óvenju fókuseruð plata sem sleppir ekki hlustandanum né gefur honum færi á að láta hugan reyka frfá henni. Það er sem Blacklisted hafi verið með heildarsýn í huga þegar þeir sömdu þessi lög. Það er einhver yfirvegun hérna sem ég á erfitt með að útskýra. Það er eins og drengirnir hafi sest niður og rætt hvaða áhrifum þeir hafi ætlað að ná fram áður en þeir fóru að djamma saman lögin. Áhrifin eru djúp, hörð, áköf og miskunarlaus. Textarnir eru hreinasta afbragð.

Mér finnst ástæða til að rýna í þessa plötu lag fyrir lag.

Stations. Lagið hefst á drungalegum gítarhljóðum og einhverjum hljóðskúlptúr. Áður en maður veit af er komið af stað glerhart riff með tilheyrandi two speed trommutakti. Hrikalega stórt og explosive hljómur á öllu saman. Stuttur brúarkafli með stemmningsuppbyggingu - svo kemur stopp og síðan hratt og hart grúv þar sem George söngvari öskrar “I feel hopeless when I just wish I could feel a little less” trekk í trekk. Þrír kaflar og lagið er búið eftir ríflega mínútu. Þvílík byrjun. Ásetningurinn er skýr: kremja.

Touch Test hefst án nokkurs fyrirvara. Aftur er það two speed takturinn og grimmt gítarrif sem fær mann til að gnýsta tönnum. Snögg skipting yfir í hægara tempó með frábærum trommum sem hægir niður á laginu en fær friðsamlegasta fólk til að vilja meiða einhvern. George öskrar “I need to be told, I need to be sold” og sá kafli varir í nokkrar sekúndur þangað til lað enn hægist á laginu með breakdown grúvi sem minnkar síður en svo ofbeldið sem byggt hefur verið upp og í kjölfarið kemur annar grúví kafli sem er enn grummari sérstaklega er gítarinn miskunarlaus. Enn öskrar söngvarinn og núna er það “When I throw these fits, you just see what youo want to see. We need to talk just means we have nothing to fight for”. Lagið endar svo á drungalegum gítareinleik. Hér er kominn konndender í eitt af bestu lögum plötunnar og klárlega lag sem ég gæti endað á slysó eftir að hafa lifað mig inn í það á tónleikum.

I am Weighing Me Down. Klárlega einn af hitturum plötunnar, þ.e.a.s. lag sem er hvað líklegast til að grípa fólk fyrst þá sérstaklega þau ykkar sem hafið ekki hlustað á Blacklisted áður. Eins ogo alltaf, hart riff en þetta er hljómfegurra en áður á plötunnni og trommurnar notast við “ásættanlegra” bít sem er einfaldara en tvíhraða takturinn. Headbangkafli dauðans fylgir í kjölfarið með þessum fleygu orðum “Everyone’s open to heaven but no one’s open to death”. Drungarlegur brúarkafli og síðan kafli sem myndi sóma sér vel á stónerplötu en er þeim mun harðari hér af því þetta er Blacklisted. “We don’t need jesus to please us. It’s just not as comforting as you’d like to guess”.

Always. Opnar á riffi sem hæglega hefði geta verið úr smiðju Nirvana eða Mudhoney. Mun klárlega koma gömlum aðdáendum Blacklisted á óvart. Í kjölfarið kemur big grúv kafli, eitthvað sem þeir notast mikið við á þessari plötu en alltaf í stuttan tíma - til uppbrots eða til að leiða, en Blacklisted hafa þróað nef til að taka góðar ákvarðanir um hvor leiðina á að velja. “It doesn’t take a genius to prove I take swings at things that remind me of my youth”. Búið eftir 0:51 sekúndu.

Memory Lane. Eitt besta lagið af Peace on Earth, War on Stage er hér í nýjum búning, þ.e.a.s. það hefur verið tekið upp aftur í stærra sándi, söngurinn örlítið frábrugðinn, aukagítar á einum stað en annars er það alveg eins fyrir utan endurinn sem er endurtekinn og lagið líður út með drungalegum gítar. “You just said: “Oh George, you could be so much more. You lost your way, it’s a damn shame”. How do you criticize when you stand so safe inside?”. Lagið orðið nánast sígilt eftir að það kom út i upprunalegu útgáfunni og spurning hvort að þessi endurupptaka sé óþörf. Hugsa að þeir réttlæti lagið á þessum disk með því að benda á að Peace on Earth hafi bara verið gefin út á sjötommu vínil í Bandaríkjunum. Lagið er tvö andskotans riff (smá varíeisjónir) í þremur köflum. Snilld!

Circuit Breaker. Inngangsriffið er frekar klént, ekkert til að tala um þannig séð - tvítakturinn á fullri ferð og sá kafli búinn eftir tæpar 14 sekúndur. Næsti kafli er myrkur og myrkrið fer sívaxandi eftir því sem líður á. Hægist á öllu saman og við tekur feedback, gítargrautur, endurtekning á bassa, umhverfishljóð og stemmningin magnast. Svo kemur minnimalískur söng-mood-kafli sem inniheldur nokkrar af eftirminnilegustu línum plötunna: “You wear the clothes of a beggar. But underneath you’re a thief. Tell me whose robes have you sold to buy your following”. Mikil stemmning í þessu lagi, þá á ég síður en svo við partístemmningu.

Matrimony. Þrjú riff, þrír kaflar! Ekkert kjaftæði. Mögulega eitt einfaldasta lag plötunnar og væri töluuvert undir mínútu að lengd ef það væri ekki fyrir átróið í laginu. Tvíhraða taktur, frekar basiic hardcore riff, grimm, stopp build up og svo grjór fokkings harður headbang kafli. Frábær texti þar sem söngvarinn veltir fyrir sér hversu grunnt mörg sambönd rista, af hverju fólk sé svo gjarnt í að gifta sig. Samböndsem snúast bara um kynlíf og útkoman er einstæð og ringluð móðir.

Self Explosive. Rokkaðasta lag plötunnar og að margra mati eitt af þeim betri á plötunni en einhverja huta vegna er þetta eiginlga eina lagið sem grípur mig ekki jafn harkalega og hin. Kannski er það of mikið rokk - þó svo að það sé í raun ekkert djöfulsins rokk. Erfitt að útskýra.

Burning Monk. Þetta lag fylgir þræðinum sem kemur oft fyrir á plötunni: hraður tvíhraðataktur þar sem hægari og þyngri kafli kemur í kjölfarið sem inniheldur fleiri tóna og grúv. Einhver gæti sagt þetta vera ófrumlegt en það sem aðskilur Blacklisted frá öðrum sem notast við þessa formúlu er það að í flestum tilfellum á þessari plötu koma hverjir þessara kafla aðeins einu sinni fyrir í hverju lagi sem þyngir högginn og skilur mann eftir æstari. George talar um hvernig hann er misskilin af fólki í senunni sem heldur að framkoma hans séu rokkstjörnustæla eða leiðindi af hans hálfu þegar hann vill bara vera í friði. Lagið nær ekki mínútu.

Canonized kom einnig út á Peace on Earth, War on Stage. Líkt og með Memory Lane þá eru breytingarnar litlar en maður finnur meira fyrir þeim að þessu sinni sérstaklega út af söngnum. Lagið er algert afbragð og brýtur upp hefðina þar sem það er engin hraður kafli. Þetta lag inniheldur þann texta Blacklisted sem hreyft hefur hvað mest við mér: “Youu’ve never laid in the beds that I’ve made. Don’t tell me about being afraid. You’ve never died the ways that I’ve died. What do you know about speaking to God? You’ve never roamed the homes that I’ve roamed using your body to sheild your soul”. Sérstaklega er það síðasta línan sem nær mér.

Wish er svo rótækasta lag Blacklisted frá upphafi. Hægari en allt sem þeir hafa samið áður, drungalegra og þyngra. Frábrugðnara öllu því sem þeir hafa áður samið. Angurværar melódíur, Crowbar inspírað gítarplokk og allt gengur upp í þessu lagi sem er nánast epískt. Lýsingarorð sem ég hélt ég myndi aldrei nota í samhenginu Blacklisted.

Plötuumslagið er klárlega eitt það flottasta og mest í takt við tónlist listamannanna sem ég hef séð lengi. Blaðsíðurnar í bókinni er hins vegar frekar misheppnaðar í heildina.

Ég hef aldrei skrifað svona ítarlega plötumfjöllun á þetta blogg mitt en það er einhver ára og vigt í Blacklisted þessa dagana sem stýrði mér í þessa átt. Það þarf alls ekki að vera að þetta sé besta plata ársins þó hún sé krufin svona svakalega af mér. Ég er ekki að reyna að selja ykkur Blacklisted. Heildar áhrifin sem stafa af bandinu tónlistar- og textalega og vegna skrifa þeirra á netinu og hvernig þeir tækla tónleikaferðalög sín gerir kröfur til mín. Lætur mig staldra við. Kaupið og hlustið á þessa plötu.

Tóndæmi

Nóg á seyði. Lunga á Seyðisfirði…. Heeeeiiii!

Fyrst ber að nefna að Fannar nokkur var að uppfæra vandað mp3 blogg sitt, Orð Öskursins heitir það. Endilega staldrið við hjá honum.

Aðalfréttin er hins vegar sú að jafn-besta hljómsveit Íslands, GAVIN PORTLAND er búinn að semja heila plötu sem þeir munu taka upp í hinu víðfræga GOD CITY hljóðveri í Salem í Bandaríkjunum. Sá sem sér um upptökur er ekki ómerkari maður en Kurt Ballou sem hefur m.a. tekið upp stórkostlegar plötur hljómsveita á borð við CONVERGE, MODERN LIFE IS WAR, HOPE CONSPIRACY, BLACKLISTED, MISERY INDEX o.fl. Má því segja að sveita piltsins draumur sé að rætast.
Ég vænti þess að þetta verði plata ársins, árið sem hún kemur út.
Eins og áður segir þá eru GAVIN PORTLAND menn í bænum eins og er að æfa fyrir upptökur og ætla að nota tækifærið og halda nokkra tónleika áður en þeir halda utan, sem verður seint í ágúst.
Til að vera með á nótunum í GAVIN PORTLANDfræðum þá er ykkur hollast að heimsækja bloggsíðu sveitarinnar og myspace.
Ég hlakka til.

Meðlimir hinnar goðsagnakenndu og réttlætanlega dýrkuðu REFUSED (Svíðþjóð) hafa greinilega saknað hardkorsins og hafa snúið aftur í og stofnað hljómsveitina AC4.
Þetta er STÓR tíðindi. Það eru Dennis Lyxzén (söngur) og David Sandströ (bassi) sem leiða hér saman hesta sína með einhverjum hressum félögum. Klárlega hafa þeir séð á eftir veseninu sem fylgir því að vera í jaðarbandi en það má glögglega heyra á AC4 sem spila óþétt hc/punk af gamla skólanum með tilheyrandi söng- og sjónáreiti af hálfu Sandströ. Þessir mikilsmetnu listamenn gerast því óþægir með AC4.

ZACK DE LA ROCHA, söngvari RAGE AGAINST THE MACHINE (að mig grunar eini maðurinn sem er með öllum mjalla í því bandi… og þó) er búinn að henda saman í alvöru band sem heitir ONE DAY AS A LION. Fyrr í sumar gáfu þeir út þröngskífu sem er samnefnd hljómsveitinni og hljómar virkilega vel. Þið getið hlustað á eitt lag á mæspeisinu þeirra.

Konungar draslins, hinir óhemju sjarmerandi meistarar hardcore punk lagasmíðanna CAREER SUICIDE(Kanada) voru að freta út nýrri sjötommu á no-name útgáfunni SEWERCIDE records. Tomma þessi heitir Cherry Beach og af titillaginu að dæma (sem þið finnið hér) verður hér um algera snilld að ræða. Þvílíkt helvítis lag. Andskotinn hafi það. Eruð þið að spekka sándið á þessu?
Þeir eru of miklir drulluspaðar fyrir myspace: http://www.careersuicide.net/

Orðsending frá TRASH TALK. Þetta stendur aftan á sérstakri Sound and Fury (hardcore punk hátíð í Santa Barbara) útgáfu af nýjustu plötu þeirra sem ég skrifaði um á’ur í blogginu (skrollið niður). Þeir eru ekki sáttir. Gott hjá þeim.

Íslandsvinirnir í Blacklisted gerðu nýverið í samvinnu við EightClip, myndband við lagið „I Am Weighing Me Down” af plötunni Heavier Than Heaven Lonelier Than God, sem er ein umtalaðasta hardcore platan sem af er árinu.

The pressure’s building and nothing’s fulfilling
Slow down I can’t keep running
The good word is “You get what you deserve”
I know my time is coming
Hey, Hey, Hey
I’m the only one left in my life
I am me and I am mine
So go ahead say that I’m ill
But do you know what that really means?
Hey, Hey, Hey
Everyone’s open to heaven
But no one’s open to death
That’s why the whole world is a graveyard
Filled with those who lost their step
I’m the only one left in my life
I am me and I am mine
So go ahead say that I’m ill
But do you know what that really means?
There’s times I know I don’t take care of myself
So lost inside my mixed state mental health
We all bury ourselves, when we feel there’s nothing left
We don’t need Jesus to please us
It’s not as comforting as you’d like to guess

BAD REACTION
Had It Coming
[Reflections] 2008
www.reflectionsrecords.com 

Bad Reaction er hljómsveit frá Englborg Kaliforníu. Og þeir hljóma þannig. Það er gott mál! Af hverju? Jú, þegar ég tala um að hljóma eins og Kalifornía þá er ég að tala um Circle Jerks, Dead Kennedys og Black Flag (þó svo að Bad Reaction hljóma alls ekki eins og Svarti Fáninn). Smellið ágengu hlið Rancid á búkinn og svo ákefð Bones Brigade. Þá er þetta komið. Hljómar vel ekki satt?
Naskir lesendur hafa nú þegar lagt saman tvo og tvo að hér er um að ræða sveit sem geislar af orku og keyrslan er mikil án þess að vera öfgakend. Söngvarinn ber textann afar skýrt fram og flutningur hans er frábær og gefur sveitinni mikinn brodd. Lagasmíðarnar eru til fyrirmyndar, lögin anda vel og ná að veita kraftinum í gegn um spilarann heima í stofu.Það er eitthvað ferskjandi við að heyra þeldökkan söngvara syngja lag um wiggers. Það hef ég bara aldrei heyrt áður og ég verð að segja að þetta er málið. „Vanilla gangster. Wigger, Wigger on the street! What’s it gonna take to tank ya?”. Svo endar lagið með línunni „Stop pretending to be black”.Annars gera þeir andleysi nútímalífs vesturlandabúa að umtalsefni sínu, trúarbrögð fá sinn sess, leiinlegt fólk og fábjánar líka. Ég klappa þeim á axlir fyrir að syngja um eitthvað sem ég get samsamað mig við.Það sem ég finn að Had It Coming er tilbreytingarleysið sem gerir stundum vart við sig og gerir það að verkum að lögin blanda svolítið saman sem gerir það ennfremur að verkum að það er erfitt að koma auga á toppana. En þeir eru þarna ef  vel er að gáð. Hlustið á Dare To Be Dull, Street Cred og You. Ef þessi lög eiga ekki upp á pallborðið hjá þér þá á Bad Reaction það ekki heldur.

Að því sögðu þá fagna ég að hljómsveit sem spilar eins og þessir drengir og yrkir texta í þessa veru er eins og ferskur andvari á þessum síðustu og verstu tímum, sem er kannski umhugsunarefni því þessir gaurar gramsa í dótkössum fortíðar. Þegar tónar fortíðar eru ferskir árið 2008 þá þurfa menn að fara að herða róðurinn.

Heimasíða Bad Reaction

Myspace

NO TURNING BACK
Stronger
[Reflections] 2008
www.reflectionsrecords.com

Hollenska stálið mætt á svæðið enn á ný. Ástríðan á hefðbundnu hörku-hardkori virðist vera endalaus hjá þessum köppum. Allt virðist vera breytingum háð nema hjá þessum gaurum, þeir eru alltaf samir við sig, kor as fokk og gera hvað í sem í þeirra valdi stendur til að halda við hefðbundnum hráefnum gamla skólans á tímum æpoddsins.
Sjáið nenfilega til, sá efniviður sem No Turning Back vinna með var orðinn vel reyndur og ígrundaður á síðari hluta níunda áratugsins og upphafi þess tíunda.
Fyrir þá lesendur sem þekkja til í þessum geira og hafa nef fyrir þeim hljómsveitum sem skara fram úr þá hljóta No Turning Back að vekja menn af værum blundi því þeir vita algerlega hvað þeir eru að gera. Þessari tegund af hardkori er svo auðveldlega hægt að klúðra því hún er satt best að segja mjög formúlukennd og jakuxaleg.
Ég fullyrði til dæmis að Hollensku drengirnir eru betri en Death Threat. Hollendingurinn er betri trommari. Þeir eru betri en Terror dagsins í dag, það er einfaldlega meiri orka og spunk í Hollendingunum. Það þarf heldur ekki að hlusta lengi til að átta sig á því hver þeirra helsta uppspretta er þegar kemur að innblæstri. Madball. Auðvitað er það Madball. Annað væri bara rugl. Hendið smá Powerhouse inn í mixið, Cro Mags og early Biohazard (þá er ég ekki að tala um “rappkaflana”), og þá eru þið komin með harðhausablöndu sem getur vel klikkað, en gerir það ekki í þessu tilfelli.
Textar um allt það sem ort hefur veri um í þessum gaura: láta ekki vaða yfir sig, berja frá sér, að einhverjir séu fávitar, berjast fyrir vini og fljölskyldu, stress og vonleysi hversdagslífsins og á sama tíma eru textar um að rífa sig upp úr volæðinu, að heimurinn sé að fara til fjandans o.fl. Það eru samt nokkrar krúttlegar Give Up The Ghost-leg augnablik í textagerðinni eins og t.d. Let me go, to find my way. Don’t give a fuck about yesterday. Say a prayer, remember me. For everything I couldn’t be, úr laginu „Never Again”.
Fyrir utan það að tónlistarlega sé ekki neitt nýtt á ferðinni hér þá verð ég að gera athugasemd við lengd plötunnar. Hún hefði mátt vera styttri. Má alveg við að klippt séu 3 lög af henni.
Niðurstaðan er mest sannfærandi hörku-hardkorplata það sem af er árs ef haft er í huga að menn þurfa ekki að liggja mikið yfir lagasmíðunum ef þeir ætla að skara fram úr.

THE JOY FORMIDABLE
Demo
2008

Fyrir skemmstu komst ég í kynni við þetta nýlega band. Þau koma London, Englandi og virðast vera með það á hreinu hvað gera skal. Af tónlistinni drýpur hipsterisminn en á einhvern undarlegan hátt þá fer það ekki í taugarnar á mér. Það er eitthvað auka í gangi sem ég kann að meta. Lögin sem ég hlustaði á eru af demói sem þau hafa nýlega gefið út. Það sem ég kann að meta er að þau hafa æft og virkilega fullkomnað útsetningar og flutning áður en þau hófu upptökur. Allt of oft gerist það, á dögum auðveldra hljóðupptakna heima í stofu og inn í skúr, að hljómsveitir flýti sér um og of að gefa út demó bara af því að þær geta það. Löngu er liðin sú tíð að hljómsveitir æfðu myrkranna á milli áður en tekið var upp, því ekki vildu menn vera illa undirbúnir þegar þeir fóru í hljóðver því hljóðver kostuðu margan peninginn. Alla vega, þetta var smá út úr dúr. Bakk tú biz…
Joy Formiddable geta hljómað mjög spönkí og 101-hress á sama tíma en líka djúp. Dýptin minnir mig á augnablik Interpol. Einnig kom Yeah Yeah Yeahs mér í huga og söngrödd og söngsvið söngkonunnar minnir á Joanna Newsom en auðvitað í mun hressari Barinn-Sirkus-Airwaves samhengi.
En samt, grallaraganginn er erfitt að útskýra. Hann tekur aldrei sviðsljósið frá innsæi þeirra fyrir eftirminnilegum, krefjandi en grípandi laglínum sem alltaf hafa yfirhöndina.
Sem sagt, mjög efnileg, skemmtileg, fersk og „klár” hljómsveit sem á eflaust eftir að heyrast meira frá á þessu ári.

Tóndæmi:
„Austere”

Sækið allt demóið þeirra á mæspeissíðu The Joy Formidable, http://www.myspace.com/thejoyformidable
ATH: þó þú sért ekki skráð(ur) á myspace þá getur þú samt halað þessu þriggja laga demói niður í tölvuna þína.

Ég ætla að skrifa um eitthvað tónlistartengt. Það eru að vísu óvinsælustu færslurnar hjá mér. Í það minnsta fá þau minnst viðbrögð. Mögulega af því að fáir vita hvað ég er að tala um eða hafa áhuga á að tjá sig um það sem er gert að umjöllunarefni, óháð því hvort því líkar eða mislíkar listamennirnir. En það er allt í lagi. Ég hef gaman af að skrifa svona.

Dead Stop er Belgísk hardcore hljómsveit. Ég nota hana oft til að styðja mitt mál. Hvaða mál er það? kann einhver að spurja sig. Jú, það er þegar íslenskir blaðamenn bjuggu til ófreskjuorðið „harðkjarni” fór mikið að fólki að kalla allt annað en hardcore, harðkjarna. Skelfilegt „hugtak” sem er núna eins og regnhlíf yfir allt sem er hávaðasamt og ágengt og er spilað á hefðbundin rokkhljóðfæri.
Orðið varð til á síðum Morgunblaðsins, því ritsjórnininni þar hefur varla líkað vel við orðið hardcore. Innan skamms varð allt saman að harðkjarna. Mér til mikillar gremju. Botninn datt úr tunninni þegar ég las frétt í einhverju blaðið um harðkjarnatrommarann Lars Ulrich!

Stundum spyr fólk hvort ég hlusti á hardcore. Ég segist svo gera. Þá eru algeng viðbrögð svona, “aaahh, Slipknot, Slayer, Cannibal Corpse og svona… harðkjarna…” Ég segi neinei, ég hlusta á hardcore, t.d. eins og Dead Stop. Ein mínúta af Dead Stop þá er viðmælandi minn kominn með það á hreint að þetta er tvennt ólíkt. Það fer ekki á milli mála. Ekki svo að segja að allt hardcore hljómi eins og Dead Stop en þeir leita í hefðina og nota úr henni element gamla skólans. Hardcore punk af gamla skólanum. Algert helvítis afbragð. Eins og að vera í tímavél. Því er þægilegt að nota þá til að styðja mál mitt.

Það var eitthvað við þessa hljómsveit. Eitthvað attitjúd sem fáar hljómsveitir svona nálægt okkur í tíma náðu að kalla fram. Eitthvað svagger sem var svo dásamlega hrokafullt og innjorfeis. Þeir kunnu þetta og vissu hver uppskriftin væri en ekki bara það. Þeir vissu hvernig átti að matreiða hana svo vel væri. Öðrum stóð ógn af þeim á meðan þeir voru og hétu enda sögðu þeir opinberlega að flestir aðrir væru í ruglinu sem voru að endurskapa gamalt hardcore punk. Að þeir væru hérna til að gera það rétt. Það gerðu þeir svo sannarlega. Ég á allt með þeim. Set á fóninn þegar ég er reiður eða bara þegar mig langar að steita hnefann út í loftið.

Ég held að ég hafi lesið einhverstaðar viðtal við þá þar sem þeir segjast ekki vera að reyna að vera einhverjir kanar að spila endurunnið amerískt hardcore punk. Það er mesta bull sem ég hef heyrt. Tónlistin þeirra gæti ekki verið bandarískari. Bandarískt hardcore punk frá fyrri hluta 9. áratugarins.
Grípum hérna niður í gamalt viðtal við Dead Stop:

Did you model your band after any other bands?

“We were influenced by many bands, especially the early hardcore punk bands. Not only musicwise, we were really influenced by their attitude as well. What we really dug was the raw energy that a lot of those bands possessed. Everything was pure, fresh and spontaneous and we wanted to bring that feeling back with Dead Stop. We wanted to create the hardest band ever and bring the punk vibe back in the hardcore scene. The hardest band ever still is Negative Approach though”.

Það er engin lygi, Negative Approach, Bad Brains og SSD áhrifin eru gríðarlega mikil.

Til nánari glöggvunar, hlustið á lögin hér að neðan og heyrið hvað ég nota máli mínu til stuðnings þegar ég heyri orðskrípið “harðkjarni” í einhverju óendanlega jólasveinalegu samhengi.
Lögin sem ég valdi eru af plötunni Done With You, sem er eftirlætis Dead Stop platan mín.

Tónlist:
Kiss My Ass
What You Say
Erase
Dead Alive

Gefnir út af:
http://completecontrolrecords.com
http://reflectionsrecords.com
http://derangedrecords.com

LIFE LONG TRAGEDY
Runaways
[Deathwish Inc] 2008
www.deathwishinc.com

Life Long Tragedy er hljómsveit, skipuð 5 mönnum frá Kaliforníufylki Bandaríkjanna.
Frá upphafi útgáfulífs þeirra hef ég fylgst með þeim með öðru eyranu og aldri orðið hrifinn. Tónlistin hefur til þessa verið ófrumleg og tiltölulega óspennandi í meðförum þeirra. En það hefur sem betur fer breyst. Vissulega eru þeir ekki enn frumlegir en skyn þeirra og næmni fyrir góðum lagasmíðum hefur komið fram í dagsljósið og nýtur sín óspart á Runaways.
Ég nefndi að enn séu þeir ekki orðnir frumlegir. Frumlegheit er ekki mín krafa á unga listamenn í dag þó svo að frumlegheit séu óskandi og þegar svo tekst upp þá beri að fagna. Ég hugsa Life Long Tragedy séu ekki tilbúnir í slíkt. Það sem þeir eru hins vegar reiðubúnir í að gera er að vera undir greinilegum áhrifum góðra hljómsveita sem hafa rutt brautina í stað þess að vera undir áhrifum frá lélegum og ófrumlegum hljómsveitum. Áhrif má nema frá Tragedy og Hope Conspiracy og andi Modern Life Is War svífur yfir vötnum hvað helst. Áhrif þeirra mætu sveitar eru hvað greinilegust í gítareinleiksinterlúdum á undan nokkrum laganna en þess fyrir utan bergmálar sú ótrúlega áhrifamikla hljómsveit mjög víða á Runaways. Lái þeim hver sem vill.
Þannig að já, hér höfum við dramatískt hardcore af nýja skólanum, hæg lög og mid-tempó en Life Long Tragedy gleyma ekki tvöfalda taktinum sem kemur fyrir á háréttum stöðum. Því fagna ég gríðarlega.

„Call it a Day” hljómar eins og eitthvað sem Tragedy hefðu lánað þeim. „Andromeda” skríður hægt áfram og angistin lekur af því þangað til að grimmur mid tempó kafli brýtur það síðan upp og í kjölfarið hægist aftur á og við heyrum slide-gítarkafla sem hefði hæft hinni sænsku Switchblade prýðilega.
„Ignoring Lessons” byrjar á dularfullu og dítjúnuðum kafla með tvöfalda hraðanum. Mjög spes. Svo hægist á og dramatískur en auðdansanlegum kafli kemur hlustandanum að óvörum. „Masquerade” er blýþungt og angurvært lag. Hægt og örvæntingarfullt. „Youth” er síðan á tvöfalda hraðanum með breakdown kafla sem minnir á Gavin Portland. Allt eru þetta lög sem standa ein og sér og sýna að Life Long Tragedy eru leitandi og til alls líklegir ef þeir halda rétt á spilunum.

Hljómurinn á plötunni er lífrænn og skítugur en þó aldrei um of. Sem dæmi um það má nefna að gítarplokkskaflar og eins-strengjariff skera í gegn og heyrast vel á meðan annar gítarinn er í stóru riffunum. Söngur Scott Phillips er viðkvæmur, rifinn og brothættur á mjög flottan hátt. Meira að segja svolítið ungæðingslegur. Sum staðar er þessi nálgun hans ómótstæðileg eins og í „Hey Death”. Söngurinn er aftarlega í hljóðblöndunni og það þykir mér flott þar sem tónlistin og flest viðfangsefna textanna eru melónkólísk.
úr „Hey Death”: Hey death, I don’t know much. And this may sound trite. But what the fuck is wrong with life? My broken generation, we fantasize. Of being washed out with the tides…

… It’s time to sink into your sins. ‘Cause just after this short life ends. You’ll get to meet one of my closest friends. Permanent darkness. It’ll know all your secrets. It’ll know your deepest regrets. Like the chances you forgot to take. So find what’s yours before it’s too late.
Þessar síðustu línur eru eiginlega þær einu „jákvæðu” á allri plötunni sem er hljómar eins og uppgjöf fyrir heldur dapurlegum örlögum hins venjulega manns.

Úr „Youth”: They say good things come with age. Cancer, finances, jobs with shitty pay. Disdain for my coming of age. Wisdom’s a prisoner to my pent up rage. Comfort in sins. Tuck me into my death bed.

Sem sagt ekki mikil partístemning en Runaways á skilið að þú gefir henni gaum. Mér sýnist eins og Life Long Tragedy séu komnir úr skelinni og að næsta útgáfa gæti orðið eitthvað mikilvægt.

Tóndæmi:
Hey Death
Andromeda
The Bottomless Hole

Jæja, nú er búið að gera myndband fyrir þessa elsku til að kynna nýjustu afurð hennar, We All Dream of Revenge. Alveg stórgóð plata sem er jafnvel betri en síðasta plata hennar, Until We Felt Red, sem ég gerði skil á þessu bloggi fyrir einhverjum mánuðum. Má segja að nýja platan sé heilsteyptari þó svo að það sé orð sem maður notar ekki hæglega um Kaki King því það er svo margt ólíkt að gerast innan platna hennar.

Eina af aðal ástæðunum samt fyrir því að ég er að vekja athygli á þessu myndbandi er að ég þarf svör við spurningum sem brenna á mér. Myndbandið samanstendur af ljósmyndum. Ég hef ekkert vit á ljósmyndun, en þar sem alla vega tveir ljósmyndarar lesa blogg mitt býsna reglulega þá vona ég að þau geti svarað mér.
Ég fatta hvernig ljós geta komið út á myndum þar sem ljósopið lokast hægt, sbr. fréttaljósmyndir í íslenskum dagblöðum af umferð borgarinnar að kvöldi til. Þá einhvernveginn „leka” ljósin til hliðar myndarinnar í samfeldum „geisla”.
Það se ég hins vegar skil ekki, eftir að hafa horft á þetta myndband er hvernig það er hægt að stjórna, temja og beisla þessa ljósgeisla og stýra þeim í ákveðnar áttir eins og gert er í myndbandinu.

Hlakka til að heyra viðbrögðin. Hér er myndbandið er um ræðir (hressasta og „rokkaðasta” lag We All Dream of Revenge).

Um myndbandið:

“The video was made without film cameras — it consists of over 5,000 still photographs shot on Nikon D30s. There are no special effects; all of the light trails were created by hand, with up to eight individual “light animators” flashing LEDs and flashlights on and off over a long (8 second) shot exposure. The video was shot in NYC over five very cold, 16 hour days in January”.