Sigvaldi, eða Valli eins og hann er kallaður, er alveg magnaður fír og óhætt að segja að hann eigi engan sinn líkan. Minnir að ég hafi kynnst honum um miðjan 10. áratuginn þegar Bóas frændi minn færði mér þær ótrúlegu fréttir að það væri til gaur í Reykjavík sem hlustaði á hardcore og hann væri alltaf í tölvunni og kynni á eitthvað Internet. Að sjálfsögðu fór ég beinustu leið í heimsókn til kauða og við tók nördagangur mikill. Í þessari fyrstu heimsókn hitti ég einmitt Lísu, sem átti eftir að verða eiginkona Valla. Ég man hún sat á rúmminu hans og teiknaði myndir af geimverum. Síðan er liðinn langur tími og mikið vatn runnið til sjávar.
Valli er mikill öðlingur og gæðablóð, fórnfús og dugmikill með eindæmum. Ég hef verið þess heiðurs aðnjótandi að vinna að ýmsum verkefnum með honu (m.a. hugmyndavinnu og skrifum fyrir fyrstu Harðkjarnasíðuna og dordingulinn) og þau skipti sem hann hefur aðstoðað mig eru nánast óteljandi. Fyrir utan þetta allt saman þá stendur maðurinn í ýmsu og hefur snúist í öllum andskotanum árum saman þannig að mér fannst löngu kominn tími til að taka almennilegt viðtal við kappann. Tímasetningin er engin tilviljun. Langaði mig upphaflega að birtan þetta viðtal í kring um opnun hans á nýja Harðkjarna vefnum. Síðan eru liðnar að mig minnir rúmar tvær vikur þannig að þetta ætti að sleppa.
Þið getið tékkað á broti af internetumsvifum Valla hérna: www.dordingull.com og www.harðkjarni.com og ennfremur hvet ég lesendur til að hlusta á þáttinn hans, Hrynjanda á útvarpstöðinni X-ið 977.
Valli?
Í upphafi skapaði guð himinn og jörð.. svo var komið að mér.. what a mess! Sigvaldi heiti ég og kenni mig við móður mína hana Ástríði.
Fæddur og að mestu uppalinn í Breiðholti og hef miklar mætur á því ágæta hverfi þar að auki. Er í dag giftur maður með barn á leiðinni,
hundaeigandi, grænmetisæta, umhverfissinni og aðhyllist lífspeki þá sem kallast Straight Edge. Margir telja mig því rótækling og öfgamann, en í hjarta mínu er ég rólegheitamaður sem þráir afslöppun, þungarokk og nettenginu (í bland við félagskap konu minnar). Síðastliðinn áratug eða
svo hef ég verið kenndur við heimsíðuna sem ég rek og stjórna sem ber nafnið dordingull.com, í kjölfar hennar kom ég á kjöl netspjalli því sem
kallast taflan og netblaðinu Harðkjarna, sem í dag er í endurgerð og verður að öllum líkendum komið í fullt swing núna í ágúst mánuði. Hef á
unnið hjá sama fyrirtæki hátt á annan áratug og líkar það vel og vona að það haldi áfram sem lengst. Í viðbót við það hef ég unnið við útvarpstörf og myndvinnslu ýmiskonar með sönnu pönk hjarta. Í æsku man ég helst eftir tímum mínum fyrir framan hátalarann í heljarinnar
stellingu hermandi eftir Gene Simmons. Í dag hefur lítið breytst, nema kannski að tónlistin hefur þyngst, kannski í hlutfalli við mig sjálfan
og lít ég á sjáflan mig sem unnanda hardcore og þungarokks tónlistar.
Þú ert annálaður fyrir hjálpsemi og verður seint sagður eigingjarn. Nú hefur þú eytt mörgum árum í að hanna vefsíður fyrir fólk og halda utan um heimildir (svo mikið magn að það verður vart talið). Finnst þér þú fá það þakklæti sem þú átt skilið fyrir alla þessa vinnu? Hefur þér dottið í hug að snúa baki við þessu og láta lýðinn halda á sínu eigin drasli? Með öðrum orðum, er fólk að átta sig á umfanginu og gefa þér til baka eða finnst þér eins og fólk taki þína vinnu sem sjálfsögðum hlut?
Hvernig hefur allt þetta vafstur haft áhrif á þitt daglega líf sem bara venjulegur þungarokksdude í Reykjavík? - kostir og gallar…
Ég er þannig gerður að ég reyni afar sjaldan að láta taka eftir mér, en fagna því oftast þegar slíkt gerist. Oftast nota ég tækifæri til að koma mínum málstað á framfæri, hvort sem það er Straight edge, grænmetislífstíllinn, hundanir eða hvað annað sem mér dettur í hug. Það koma að vísu tímar þegar maður fær nóg af afskipta og áhugaleysi hins almenna borgara, rokkara eða einstaklinga. Fólk fattar sjaldan hversu gott það hefur það vegna þess að þekkir ekkert annað. Ég helst samt að mitt hlutverk í heimi íslenskra rokkara verði auðfyllanlegt, og því tilganslaust að upphefja sig of mikið.
Heimurinn er allt annar en fyrir 10 árum, fólk getur gert miklu meira sjáft, hvort sem það er að taka upp, gefa út, halda tónleika eða hvað annað sem rokkarar gera til að koma sínu efni á framfæri. Ef einn hluti af svona keðju slitnar, þá líður ekki mikill tími þar til einhver annar sjái um að snúa hjólunum áfram. Síðan er búið að gera svona heimasíðudrasl svo einstaklega auðvelt með Myspace og Facebook, en með því finnst mér í kjölfarið búið að eyða öllu því einstaklingsfersli sem heimasíður hljómsveita höfðu í gamladaga… þar var tími til að tjá sig, á sinn máta án þess að trufla stórfyrirtæki sem hugsa um lítið annað en að græða á manni pening.
Nú ert þú þrjóskur mjög. Hvenær er þrjóska þín af hinu góða og hvenær veldur hún þér vandræðum?
Þrjóskur? Ég? varla… Ég held að orðið þrjóskur eigi ekki við um það sem ég er… Ég er án efa ein sú þrjóskasta persóna sem fólk getur átt samskipti við á sínu lífsferli, sem gerir líf mitt sem straight edge grænmetisætu afar auðvelt. Það virkar þannig, ég sagðist að ég væri hættur að drekka og að ég sé vegan. Ég fer ekkert að breyta því, ég er búinn að segja það og þá er það bara þannig, þrjóskan gerir mig að manni orða minna. Hjá mér, að minnsta kosti í mínum huga, er þrjóskan lítið annað en glaðvær sólargeisli í mínu lífi, en með aldrinum þróast hugsunin og tilveran verður allt önnur og því hefur þetta voðalega lítil áhrif á mig, veit ekki með aðra, það er þeirra að dæma.
Valli er búinn að vera nokkur ár með útvarpsþátt sem fátt virðist bíta á, hvort sem það eru breytingar innan útvarpsstöðvanna hverju sinni eða tíska hjá hlustendum hverju sinni - Valli er alltaf mættur í loftið. Nú ert þú ekki mikil fjölmiðlafígúra, meira svona maðurinn á bak við tjöldin. Ég man þegar þú byrjaðir með útvarpsþáttinn þinn þá varstu frekar hikandi og augljóslega ekki í þínu elementi. Núna ertu eins og Gulli Helga… háll sem áll og sætur sem eitthvað…sætt… súkkulaði. Hvernig kom þetta til, svona fyrir utan reynsluna?Hvernig er það að vera útvarpskall og hverju ertu að reyna að ná fram með þessum þætti? Hvað telur þú hann hafa upp á að bjóða fyrir utan afþreyingargildi þess að hlusta á þungarokk?
Mitt element er að vera á bak við tjöldin, þar líður mér best enda ekki að leita því að gera sjálfan mig að einhverju sem fólk sækist eftir,
frekar það sem ég stend fyrir. Með útvarpið þá kemur þetta bara með reynslunni og kannski smá þroska… þegar maður er hættur að pæla og
mikið í því sem maður segir og lætur hlutina bara flakka og reynir að hafa þetta eins og spjall frekar en eins og atvinnuviðtal. Reyni að
gera upp að minnstakosti smá hressleika, eða kannski kæruleysi þá er þetta sama sem komið. Það eru svo margir sem kynnast nýrri tónlist í
gegnum þennan ágæta miðil sem útvarpið er. Ég man eftir að hafa heyrt í fullt af merkilegu efni í gamladaga sem ég hlusta enn á í dag, sökum
þess að hafa heyrt það í útvarpinu fyrst. Útvarpið hefur ákeðin kost fram yfir hlustun á Myspace eða aðra netmiðla, að hlustandinn ræður mun
minna, en í kjölfarið treystir því að fá bæði upplýsingar í viðbót við góða tónlist. Ég man þegar ég var gestur hjá Mána í þá gömlu góðu daga þegar X-ið var við Ingólfstorg og ég kom með tónlist fyrir hann til að
spila. Það var svo góð tilfinning að fá fólk til að hringja inn og spyrja “hvað hljómsveit var að spila þetta geðveika lag”, að nota þetta
sem miðil til að kynna efni fyrir fólki, sem undir öðrum kringumstæðum hefði ekki kynnst þessu. Eins og þú segir síðan er þetta bara tækifæri
fyrir mig að nördast með þetta litla upplýsingavirki sem ég hef byggt í gegnum tíðina. Þetta heldur manni líka ferskum fær mann til að
tékka á því sem er að gerast í hörðu rokki.
Mjög gott viðhorf verð ég að segja. Er engin sem er að reyna að draga þig fram fyrir tjöldin?
Nei, enda væri það tilgangslaust. Til hvers að fá einhvern tölvulúða sem drekkur ekki og borðar bara grænmeti í sviðsljósið?
Nú ert þú ástríðufullur sjónvarpsglápari. Ef ég man rétt þá ertu með fleiri en hundrað rásir í fjarstýringunni þinni. Hvernig er þinn áhorfsstíll? Hvernig höndlar þú alla þessa valmöguleika? Hvað hafa þessir milðar gefið þér í aðra höndina? Hverjir eru þínir eftirlætis þættir þessa dagana og af hverju?
SJÓNVARP! Það er rétt ég er mikill sjónvarpskall, hef virkilega gaman af góðu sjónvarpsefni. Það er svo mikið úrval, ég enda ofast á því að horfa á einhverja þætti sem ég fæ æði fyrir, já eða fræðslumyndir, eða einhverja þætti um smiði. Þættir sem ég hef mikil dálæti á þessa dagana eru Family Guy, Dexter, Big Brother, It Crowd, Mighty Boosh, Flight of the Concords, Coupling (uk), Peep Show, Criminal Minds , Prime Suspect, Frost, Hercule Pirot, uppistandsþætti og mikið um “panel” þætti (sem eru í raunini spjallþættir með minnst sex grínurum sem ræða málefni dagsins, það er tonn af slíku í bresku sjónvarpi). Ég gæti skrifað heila grein um hvað merkilegt er við sjónvarpið, en ætli það sé ekki aðalega tími til að slökkva á heilanum í smá stund, komast frá raunveruleikanum í smá tíma svo að maður fái að njóta þess að þurfa ekki að hugsa um það sem hrjáir huga manns.
Það var engin annar en Viktor Kaldalón sem sendi inn gestaspurningu sem er ansi loðin en Valli svaraði að hætti pólitíkusa…
Telurðu framtíð í þungarokki eins og það leggur sig hér á landi til frambúðar, eða er þetta áhlaup eitthvað sem fellur saman og verður að engu þegar það gamla fær að hvíla sig? Við sáum bönd sem lögðu svo mikið á sig að verða að einhverju öðru en því sem var að gerast, en þegar á endan var komið, þá var því lokið. Við höfum séð önnur bönd rísa úr ösku þess sem var, en ætli það vari(?), hver veit.
Ég tel mikla framtíð í þungarokki hérna á landi, enda landið yfirfullt af hæfileikaríkum einstaklingum, og sem betur fer stækkar allaf sá hópur
fólks sem finnur sig í þungum tónum, hvort sem það sé hart þungarokk, pönkað rokk popp eða hvað sem er í raun og veru. Eins og sagan hefur
sýnt okkur hér á landi kemur allt í áhlaupum, dauðarokk lifir góðu lífi núna, og mun gera það aftur eftir 10 ár, en inn á milli eiga eftir að
koma lægðir. Þrátt fyrir snilldina sem íslensk þungarokks sena er (í hvaða formi sem er) þá er einn stór og mikill galli við hana. Það er
smæðin. Hljómsveitir halda áfram að þróast til þess að spila ekki alltaf sama efnið aftur og aftur… loksins þegar sveit hefur náð að
taka upp efni er það hætt að spila það og komin með nýtt efni og hringrás myndast. Sveitir halda áfram að semja og þróast og þetta gerist
á fremur stuttum tíma, ólíkt því sem gerist erlendis, þar semja sveitir efni og túra.. loksins þegar túrnum er lokið tekur við annaðhvort annar
túr við, eða smá lægð.. sem endar svo á því að sveitin verður að taka upp nýtt efni svo að það geti farið að túra á ný. Nýtt crowd hvert
kvöld, nýr staður. Þetta endar að vísu svipað því að það geta ekki allir lifað svona lífi lengi, fá leið á því vilja normal líf sem endar á því
sveitir gefast upp, sumir hætta og fara að vinna venjuleg störf á meðan aðrir stofna nýjar sveitir og ferlið byrjar á ný. Munurinn er ofast sá
að íslenskar sveitir fá ekki tækifærið til að túra svona mikið, fá ekki tækifæri til að spila tónlist í vikur/mánuði, heldur halda frekar áfram
að þróast og enda því oftast fyrr.. Ég vona að nokkrar sveitir rísi úr ösku sinni… Bisund (hóst).
Gott ef það var ekki Ægir hinn bleiki sem sendi inn þessar spurning. Af hverju ákvaðst þú að taka svona stóra ákvörðun að verða sXe og standa við hana svona lengi?
Straight Edge hefur alltaf verið heillandi hugmynd í mínum huga. Ég er líka þannig manneskja sem finnst ósköp auðvelt að taka ókvörðun eins og þessa, þannig er það bara, ég tek ákvörðun og held mig við hana. Mér finnst líka mikilvægt að fólk átti sig á því að Straight Edge er bara einstaklingsákvörðun og þegar maður áttar sig á því að maður tekur bara svona ákvörðun fyrir sjálfan sig, ekki vini sína eða einhvern annan, þá er ekkert mál að standa sig við sínar ákvarðanir. Mér finnst Straight Edge enn ofursvalt og eitthvað sem ég er afar stoltur að vera, gegn norminu.
Nú ert þú svo flippaður að vera lesblindur. Hvernig áhrif hefur það haft á þitt daglega líf, nám, vinnu og annað slíkt? Einhverjar góðar sögur sem sprotnar eru í kring um lesblinduna? Hverju vilt þú deila með lesblindu fólki sem er að koma úr skápnum, so to speak? Hver er helsta mítan og misskilningur varðandi lesblinda?
Ég er ekki bara lesblindur, heldur skrifblindur líka. (skrif.. ekki sið…) Ég komst ekki að því að ég væri les og skrifblindur fyrr en ég
var kominn í framhaldsskóla, hélt bara að ég væri heimskur og það allt… Þetta ástand hefur kannski minnst áhrif á mig, frekar á fólk í
kringum mig og það óheppna fólk sem lendir í því lesa eitthvað eftir mig. Les og skrifblinda er bara eitthvað sem maður ræður ekkert við og
því þýðir lítið að taka því illa, kemur því kannski við að maður verður bara að átta sig á hvernig maður er byggður og sætta sig við sína
galla. Það er að vísu allt annað að vera lesblindur í dag, það er hægt að hjálpa fólki að lifa með þessu án þess að það sé að hrjá aðra.
Fyndnasta saga sem ég hef heyrt um lesblindu var þegar íslensk kona sagði mér sögu frá sjálfri sér, hún er læknir og þar að auki lesblind.
Stundum getur verið erfitt fyrir hana að segja nöfn á hlutum sem auðveldara væri ef hún væri ekki lesblind, hún var að skrifa lyfseðil
handa einhverri konu og afsakaði sig með því að segja að hún væri dyslexísk.. sjúklingurinn misskildi hana og hélt að hún væri að segja að
hún ætti erfitt með þetta sökum þess að hún væri lesbísk. Ég held að fólk viti agalega lítið um lesblindu og því erfitt að segja hvað aðrir
halda um lesblindu. Tímarnir hafa breyst mikið frá því að bleslint (ha ha) fólk var talið heimskt og ófært um að læra eða vinna yfir í að þetta
sé viðurkennd “fötlun” þetta er greint strax í byrjun skólagöngu og börn fá stuðning.
Les - og skrifblinda? Það er partí! Nú ert þú að taka Harðkjarna síðuna í gegn, án efa sá hluti dordinguls sem þú eyðir mesta púðrinu í. Af hverju þessar breytingar, í hverju felast þær og hverja á fólk von á?
Síðan er tilbúin að mestu, er að gera fíniseríngar og opnar formlega 25. september klukkan 22. Síðan hefur verið einfölduð og er miklu
hnitmiðaðri en áður. Fréttir og plötudómar eru þarna eins og áður, en bara aðeins betri og þægilegri. Nýtt er safnið, sem inniheldur öll skrif
eins og viðtöl, greinar, kvikmynda og tónleikaumfjallanir. Síðar mun ég bæta inn í safnið þeim dálkum sem sérstaklega voru skrifaðir fyrir
harðkjarna. Þar að auki er mikið uppfærð ljósmyndasíða sem er vel þess virði að skoða. Nýjast er það svo myndbanda síðan, Harðkjarni TV, sem inniheldur myndbönd sem ég og fleiri hafa tekið í gegnum tíðina.
Þú hjálpar hljómsveitum og aktívistum með uppsetningu á bókum, bleðlum og plaggötum. Finnur þú samhljóm með þessu fólki? Er ekki óhætt að þú sért ein tegund aktivista?
Ég geri það sem ég get til að aðstoða fólk. Ég hef virkilega gaman af því, það er skemmtileg áskorun fyrir mig að setja mig í spor annarra með
því aðstoða það. Ég hef sérstaklega gaman að vinna með Sigga Pönk og Sólstöfum, en ég tek nánast öll verkefni að mér. Ég er að sjálfsögðu
meðvirkur í flestu sem ég geri, enda geri ég bara eitthvað sem ég hef trú á sjálfur. Ég er annars bara typical baktjaldakauði, sem hefur
gaman að því að vinna með fólki, en er ekkert endilega að leita að því að fá einhverja viðurkenningu, þó að þakklætið sé ávallt ánægjulegt
(ekki talandi um þegar fólk getur borgað fyrir vinna, það gleður veskið mitt ávallt).
Önnur spurning kom frá notenda taflan.org sem ég man ekki hvað heitir í augnablikinu. En hún er svona: „Mig langar að vita hví hann er ekki svo duglegur að mæta á tónleika”.
Ætli það sé ekki ellin sem dregur mann frá því að mæta á alla tónleika, eftir erfiðan vinnudag og það allt er stundum erfitt að ákveða að mæta á
tónleika sem hefjast klukkan 22 að kveldi til og sérstaklega þegar það er ekki frí daginn eftir. Ætli maður kenni ekki bara samfélaginu og
íslenskri menningu hvernig tónleikar eru haldnir í dag, mér finnst þetta ekki nægilega hnitmiðað og þægilegt, finnst það ekki sniðugt að ég verið að snúa við sólarhringnum til að geta horft á rokk tónlist. Síðan getur verið afar leiðinlegt að mæta alltaf einn á tónleika, maður endar bara úti í horni að bíða eftir næsta bandi, þekki lítið af þessu fólki sem mætir á tónleika í dag. „Senan” hefur breyst svo mikið, sú sena sem ég
var hluti af er löngu dauð, og margar nýjar og fjölbreyttar senur komnar í staðinn, kannski ég finni mig bara ekki í þessum senum eins og þær eru í dag.
Og aftur spyr töflungurinn: „Hví er hann ekki jafn duglegur við að skipuleggja tónleika og í gamla daga?”.
Ég var mjög duglegur við þetta á sínum tíma og það var annað fólk að halda tónleika mun oftar og gerði það bara betur. Siggi Pönk og Birkir (það er að segja þú) voru þeir duglegustu á sínum tíma, Birkir (þú aftur) með erlendu böndin, og siggi með fjölbreytt og áróðurs tengd
gigg. Ég stend nú oftast fyrir nokkrum giggum á ári, eða er að minnstakosti hluti af því liði sem hjálpar við skipulagningu. En oft á
tíðum finnst mér vanta metnaðinn í þetta í dag, vantar að gera eitthvað fyrir böndin svo að þetta sé ekki hreinn kostnaður fyrir þau, og í
kölfarið verður maður að passa sig á því að hafa þetta ekki of dýrt svo að fólk mæti á þessi gigg. Mér finnst því mikilvægt að gera eitthvað
sérstakt, reyna að hafa hvert gigg minnistætt, helst vill ég líka ná að taka upp hljómsveitirnar á snældu, ja eða harðan disk, svo að þetta hafi
einhverja þýðingu fyrir böndin í viðbót við það bara að spila. Ég er tildæmis helvíti ánægður með Gnarr og upptökurnar sem hann náði á
afmælistónleikum Dordinguls fyrr á þessu ári, upptökur sem komu sér vel að notum fyrir þær sveitir sem spiluðu.
Snúum okkur að trúmálum. Aftur er ekki hægt að hengja þig á einhvern einn snaga og hugmyndir þínar um trúmál og trúarlíf býsna ferskar. Valli er kristinn en trúir ekki á biblíuna. Þannig að þá lá beinast við að spurja hvort hann ætti sinn Jesú eða Guð.
Ég trúi að það sé möguleiki á æðri máttarvöldum, hvort þau séu í formi Guðs, Jesús eða minnar innri sálar, kemur mér lítið við. Ætli þetta sé ekki hálfgerð hækja fyrir hugsanir. Það er of mikið innan kirkjunnar sem ég er á móti, og því get ég ekki samþykkt hana…
Sem útskýrir kannski af hverju þér finnst ekkert tiltökumál að vinna með tónleikahöldurum sem halda Andkristnihátíð… Eitthvað sem öðrum gæti þótt afar undarlegt og jafnvel hræsni.
Ég hef fulla trú á rétti einsaklingsins til að tjá sig og sínar skoðanir, hvort sem það er boðun andkrisni eða boðun kristni, sem mér finnst afar lítill munur þar á. Ætli ég teljist ekki “agnostic” eða efasemdamaður. Að vinna með fólki sem er ekki á sömu skoðunum og maður sjálfur kemur hræsni lítið við, annars væri þjófélag meðal fólks sem er tildæmis vegan, straight edge eða eitthvað álíka frekar erfitt, því það er afar lítið af okkur. Er það hræsni að fara út að borða með fólki sem borðar kjöt þegar maður er alfarið á móti því fyrir sjálfan sig?
Hvað er á sjóndeildarhringnum hjá þér varðandi framtíðina í tónlistinni, aktívisma og lífið þitt almennt?
Framtíðin er björt. Í desember á ég og frúin von á okkar fyrsta barni og ætli það taki ekki mest allann minn tíma….Annars GO VEGAN, Straight
Edge for life.
Eitthvað sem þú vilt segja að lokum?
Ég er alltaf að leita að fólki til að aðstoða með Harðkjarnavefinn, ef þú hefur áhuga á því að skrifa fréttir, plötudóma, eða bara hvað sem er
endilega sýnið stuðning ykkar með því að taka þátt, í staðinn fyrir að sitja á hliðarlínunni og fylgjast bara með. Takk fyrir að nenna að lesa lesblinda blaður mitt.
