Spýtukubbur

Ég er fyrir austan um þessar mundir. Vinkona mín segir mér frá því að allt sé vitlaust á Seyðisfirði. Kemur á daginn að köttur hafi þvælst inn í garð þar sem hundur ræður ríkjum og hundurinin kálaði kettinum. Hún spyr mig síðan hvað mér finnst um þennan atburð. Ég sagði að mér þætti leiðinlegt að kisi hafi látið lífið en það kæmi mér ekkert á óvart. Að mér fyndist þetta ekki stórmál. Þessi viðbrögð mín kunna að koma einhverjum á óvart þar sem ég er annálaður kattavinur, á þrjá ketti í þessum töluðu orðum og hef átt ketti alla mína ævi.

Sjáið nú til. Ég er viðleitnisinni. Kettir eru rándýr sem flakka um borg og bý. Þeim fær ekkert haldið því að samfélag okkar hefur ákveðið að það sé allt í lagi. Mér finnst það í lagi. Mér finst bærinn minn fallegri með kettina á vappi og því tek ég því með stóísku jafnaðargeði þegar ég finn hauslausann fugl fyrir utan gluggan hjá mér, hlandlykt í einhverjum undirgöngum og vakna af værum blundi þegar kettir breima háum hljóðum fyrir utan svefnherbergisgluggann minn. Mér þætti bærinn minn ansi hreint dauður og sótthreinsaður án katta.

Vissulega eru einhverjir þarna úti sem vilji að kettir séu í taumi sem hundar en yfir línuna þá hafa Íslendingar gert heimilisketti hluta af okkar daglega lífi og raunveruleika. Kettir ganga um lausir. Því fylgja áhættur. Það er t.d. keyrt yfir ketti. Það er leiðinlegt en eðlilegur hluti af okkar tilveru. Það er því alveg jafn eðlilegt að hundur káli ketti annað veifið. Það er leiðinlegt og sorglegt og ég votta eigendum kattarins samúð mína alla. Mikið yrði ég sorgmæddur ef Örvar minn myndi láta lífið í kjafti hunds. En sorg er ekki það sama og ofstæki.

Þannig er nefnilega mál með vexti að nú liggur hundurinn undir ámælum sem ófreskja og það á að drepa hann fyrir að haga sér eins og hundur. Kötturinn er dauður því hann hagaði sér eins og köttur. Nema hvað að það á að fá lækni til að svæfa hundinn að eilífu. Er það eðlilegt? Nei það finnst mér ekki. Þetta þykja mér histerísk og ómannúðleg málalok.

Ef við getum ekki “get real” og horfst í raunveruleika við dýrslegt eðli þeirra dýra sem við tökum inn í okkar líf þá ættum við bara að sleppa því alfarið og svæfa öllu gæludýr á stundinni til að forða okkur frá rauanveruleikanum og ávöxtum ákvarðanna okkar: að eiga gæludýr.