Þetta er helvítis skeppnuskapur
Kanadíska hljómsveitin Fucked Up (Toronto) er án efa ein af þeim umtöluðustu í hc/punk í dag ekki síst vegna vinnubragða sinna og óvenjulegra efnistaka í gegn um árin og sérstaklega upp á síðkastið. Alveg magnað hvar þau ná að troða sér að og hvar ummerki þeirra er að finna. Ég meina, Matador records!
„The Chemestry of Common Life” er nú þegar á milli tannanna á fólki og mun verða það út árið.
COLD WORLD
Dedicated to Babies that Came Feet First
[Deathwish Inc.] 2008
www.deathwishinc.com
Cold World eru brögðóttir fjandar. Tóndæmi af fyrri útgáfum þeirra gáfu mér ekki tilefni til að ætla að þær væru eitthvað sem ég ætti að verða mér út um og hlusta vel. Það var svo þegar Deathwish Inc. ákváðu að vinna með þeim að ég sperrti eyrun því að téð útgáfufyritæki er þekkt fyrir tiltölulega háan gæðastuðul.
Fyrsta plata Cold World kom út árið 2005 og strax myndaðist mikill æsingur í kring um hljómsveitina sem ég skildi aldrei því mér fannst þeir ekkert merkilegir. Kannski var það eitthvað east coast thing. Hvað sem því líður þá var ég ekki seldur og því var ég nokkuð spenntur að sjá hvort tilfinning mín gagnvart bandinu hafði breyst. Ekki minnkaði það spennuna að vita að meistari Billy Graziadei (Biohazard) tók upp og hljóðblandaði plötuna sem um ræðir, Dedicated To Babies That Came Feet First.
Hvernig er það svo að ég kalli Cold World brögðótta andskota. Jú, það er vegna þess að þeir eiga enga sinn líka í hardcore í dag og má segja að þeir séu mjög ferskir og frumlegir. Blanda saman gömlu austurstrandar stórborgarhardkori, hip hop víbrum, Life Of Agony og brellum nýja skólans; melódíur, söngkaflar með raunverulegum sönglínum og frekari ævintýramennsku.
Þetta virkar einfaldlega ekki. Á pappírunum er fokkings awesome eins og skáldið sagði en í raunveruleikanum klikkar þetta. Það er of mikið að gerast, sumir kaflar eru bara skringilega útsettir og kæfa alla orku, kraft og hörku vantar, áræðnin er grafin í tiltölulega daufri hljóðblöndun. Hljómurinn á söngnum er frábær og sama má segja um diska trommarans en í heildina lemur hljómurinn mann ekki.
Dedicated to Babies líður áfram átakalaust og þrátt fyrir alla fjölbreytnina flýgur hún undir radarinn og fær mig ekki til að vilja byrja upp á nýtt þar sem ég tók varla eftir því að henni lauk. Sum lög eru beinlínis leiðinleg og langdregin. Samt er einhver sjarmi þarna sem fær mann til að gleymaþeim ekki alfarið. Sú staðreynd að þeir eru reiðubúnir til að teygja og beygja formið og gera tilraunir vinnur þeim inn innistæðu hjá mér. Það eru hip hop log dub lögin/lagabútarnir fyrir og eftir lögin sem slá í gegn á mínu heimili. Sumar útsetningar, sönglínur og innskot og átró hér og þar eru alger steik og maður á svo sannarlega ekki von á mörgu sem á sér stað á plötunni! Það er nóg til þess að ég segi ykkur að kanna málið en ég myndi ekki hvetja fólk til að kaupa þessa plötu í blindni.
Ég er þó tilbúinn að fylgja þeim og sjá hvað þeir gera á næstu plötu. Vonandi kemur hún betur út.
ANNIHILATION TIME
III: Tales of the Ancient Age
[Reflections] 2008
www.reflectionsrecords.com
Hver þarf tímavél þegar Annihilation Time þvælast út um allt og gefa út plötur? Eftir stórgóð fyrri verk þar sem þeir hafa á óaðfinnanlegan hátt náð að krydda sitt hraða hardcore punk með gamaldags þungarokki virðast þeir hafa gengið alla leið á III: Tales of the Ancient Age og retróið er fullkomnað. Mér dettur í hug Iron Maiden (s/t og Killers), AC/DC, Sabbath, Thin Lizzy, Stooges, Motörhead o.fl þegar ég hlusta á þessa plötu. Þá kann einhver (m.a. ég) að spurja: er þetta ekki óþarfa, þurfum við á svona retróisma að halda?
Í þessu tilfelli verð ég bara að segja já. Einfaldlega vegna þess að það er allt of mikið af rusli þarna úti hampað sem alvöru rokki og róli, það er óþolandi. Aukinheldur er endalaust af tilgerðalegum mömmustrákum að pósa sem einhverjir rokkara og tónlist þeirra er eftir því; tilgerðarlegt og grútaumt drasl. Það er hérna sem Annihilation Time koma til skjalanna og þeirra er þörf!
Það er hæglega hægt að klúðra svona tónlist en þegar þú ert drulluspaði, sjúskaður, vel skólaður í rokki og gömlum metal, tiltölulega hæfur hljóðfæraleikara og síðast en ekki síst, góður lagahöfundur þá getur þetta ekki klikkað. Og III klikkar ekki neitt. Hún er jafn mikil orkusprengja og hún er skítasprengja. Hún er jafn góð til að nostra við og analísera heima í stofu og hún er tilvalin til að lenda í slagsmálum á bar - við. Hún á alveg jafn vel við á sumrin þegar þú ert á bumbunni út í garði að grilla og hún er tilvalin í skammdegisþunglyndinu þegar þú ert að skíta á þig á einhverju kojufylleríinu.
Ég ætla ekki að fara í þessa plötu lið fyrir lið eða draga fram einstök atriði sem bera hæst vittu bara ef þú ert annað hvort almennilegur rokkhundur eða kannt að meta gamaldgs þungarokk þá áttu að fá þér þessa djöfulsins plötu. Ekkert en-neitt. Hættu að pósa eða að halda að bara gömlu karlarnir geti þetta því þú hefur einfaldlega rangt fyrir þér.
KILLING THE DREAM
Fractures
[Deathwish inc.] 2008
www.deathwishinc.com
Killing The Dream er þekkt stærð í (hinu litla) íslenska hardkori. Mögulega af því að þeir eru góðir, hafa gefið út góðar plötur sem eru ekki metal, heldur hardcore, nánar tiltekið new school hardcore og ein ástsælasta hljómsveitin í þeim geira þrátt fyrir að túra afskaplega lítið. Ég hef verið ábyrgur fyrir að bera út hróður Killing The Dream því að ég hef alltaf kunnað að meta þá og viljað að fólk fílaði þá. Þeir eru eitthvað svo góðir að ég gat aldrei setið á mér. Enn eftir A Place, Apart plötuna sem kom út árið 2005 fór einhver öfug gerjun í gang í hausnum á mér - þegar fyrstu lögin af Fracture fóru að heyrast á netinu þá fór mig að langa til þess að fíla EKKI Killing The Dream.
Ég veit það ekki, kannski er það hræsnarinn sem kom fram í mér sem gerði það að verkum að ég vildi efast. Sú staðreynd að alla vega helmingur hljómsveitarinnar eru sprenglærðir háskólapésar í háttsettum skólum í Bandaríkjunum, allir þessir textar sem öskra á mann forever hitt og þetta og fuck you hitt og þetta… Ég bara trúði þeim ekki. En tónlistin vó það þungt að ég gat ekki annað en dáðst að þessum drengjum.
Allt frá fyrstu útgáfu þeirra hjá Rivalry útgáfunni, hefur krafturinn, hraðinn, melódíurnar, ástríðan í flutningi og ofsinn (sérstaklega í söng og trommum) heillað mig. Section 8 míts Moodern Life Is War? Þetta er ennþá til staðar nokkrum árum síðar þannig að ég get ekki hallmælt þeim almennilega - þá myndi ég ekki trúa sjálfum mér.
Hvað hefur breyst og ennfremur hvað hefur ekki breyst? Sem betur fer nota þeiri tvíhraða bítið af miklum móð og á miklum hraða. Trommurnar eru fáránlega vel spilaðar og ofsafengnar. We Are er dæmi um lag sem kemur á óvart því þeir hjakka ekki á þungu böndum gítarsins heldur fara hátt upp ala evrópsku screamo böndin. Hreini söng kaflinn í titillaginu er frekar misheppnaður og því óþarfur. Hang The Jury er svo ógeðslega hart lag að mig langar til að rífa augun úr fólki í einum kaflanna. Fractures er ekki fullkomin.
Söngur Horner eru enn og aftur það intense að hann er á rauða hluta mælisins, hann er ennþá að segja full oft forever og fuck you að mínu mati. Textarnir eru svo þjáðir að ég trúi honum ekki - aftur. Mér finnst það svo unglingalegt en það skyggir ekki á þá staðreynd að hann semur flotta texta.
“”Sometimes” becomes every time. Just wait, it will be any time, and you’ll foorget where you come from if you can say it to yourself for long enough. But you’re not going anywhere. “Long enough” becomes your life”, úr titillagi plötunnar.
Fractures byrjar á virkilega flottum gítar inngangi sem gengur alveg upp og springur svo með Part II (Motel Art) sem hefði hæglega geta verið frá A Place, Apart tímabilinu og því líður gömlum aðdáendum vel. Það er strax í lögum númer tvö og þrjú þar sem nýjar pælingar skjóta upp kollinum. Nýtt gítarpikk, nótur og gripagangur sem við eigum ekki að venjast frá Killing The Dream heldur frekar Hot Water Music og Modern Life Is War (allir hafa tekið frá þeim eftir Witness!) en þeir taka ekki of mikið af MLIW sbr. Dead Hearts og milljón önnur bönd. En þessi áhrif sem ég nefni hér að ofan eru næg til að gefa Killing The Dream þetta auka bússt sem skilur þá frá hjörðinni. Í raun gerir það plötuna feykispennandi á köflum. Með þessu hafa þeir skapað tónlist sem er endingarbetri en A Place, Apart sem er platan sem svo margir elska.
Því er framtíðin björt hjá Killing The Dream. Hættið bara að segja forever og fuck you.
BLACKLISTED
Heavier Than Heaven, Lonelier Than God
[Deathwish Inc. / Reflections] 2008
www.deathwishinc.com
Fyrir þau ykkar sem fylgist með hardcore (já, þið það þarna fimmtán út í bæ) þarf ekki að kynna Blacklisted.
Ég er lengi búinn að ætla mér að skrifa um nýjasta verk Blacklisted, Heavier Than Heaven, Lonelier Than God en aldrei komist í gírinn til þess. Einhvernvegin ekki þorað því af hræðslu við að geta ekki gert plötunni skil. Sjáiði til. Blacklisted er vand með farið band. Ég fæ það á tilfinninguna að maður þurfi að skilja og skynja Blacklisted - ekki bara hlusta. Ég tel mig skilja Blacklisted. Þeir eru ekki besta band í heimi. Þeir eru ekki færir hljóðfæraleikarar per say. Þeir eru ekkert sérlega viðkunnalegir auglitis til auglitis og þeir eru síður en svo besta tónleikasveitin í hc/punk í dag. Samt er það eitthvað. Það er eitthvað sem þeir hafa umfram flest önnur bönd. Einhvern sjarma, raunsæi, einhverja götu-tilfinningu, líkt og þeir séu meira real en flestir. Líkt og að tónlist þeirra hafi farið í gegn um einhverja áþreyfanleikasíu sem öllu jafnan myndi aðskilja tilgerð frá því sem er ekta.
Hljómsveitin Blacklisted er frá Fíladelfíu Bandaríkjanna og hóf starfsemi sína árið 2003. Miðað við flest önnur bönd í þessum geira þá hafa þeir gefið út tiltölulega lítið af efni. Þröngskífur og splitt en aðeins tvær plötur í fullri lengd. Ástæðan fyrir þessu “útgáfuleysi” má rekja til þeirrar staðreyndar að nánast engin hljómsveit í heiminum túrar jafn mikið og Blacklisted. Þeir eru ALLTAF á túr. Önnur ástæða mun vera að Blacklisted hefur misst meðlimi jafn harðan og þeir fá þá sökum þess fáir eru í stakkk búnir til að eyða svona stórum hluta ævinnar í þröngum bíl, keyrandi frá tónleikum til tónleika. Meðlimakrísur kristallast í erfiðleikum við að semja og taka upp.
En því er ekki farið nú - eða síðastliðin tvö ár. Blacklisted eru nú stabílir meðlimalega séð og því getur sköpunin fengið byr undir báða vængi. Þessi staðreynd kristallaðist best í síðustu þröngskífu þeirra félaga, Peace on Earth, War on Stage sem var í einu orði sagt fokking mögnuð og klárlega hápunktur þeirra ferils en hún kom út árið 2007. Þarna var kominn einhver sköpunarkraftur í hljómsveitina - einhver einbeiting sem þeir ákváðu að notfæra sér. Þröngskífan var samin á þremur dögum.
Mér skilst að platan sem um ræðir hér hafi einig verið samin á stuttum tíma - til að grípa augnablikið og hamra járnið á meðan það var heitt. Útkoman er óvenju fókuseruð plata sem sleppir ekki hlustandanum né gefur honum færi á að láta hugan reyka frfá henni. Það er sem Blacklisted hafi verið með heildarsýn í huga þegar þeir sömdu þessi lög. Það er einhver yfirvegun hérna sem ég á erfitt með að útskýra. Það er eins og drengirnir hafi sest niður og rætt hvaða áhrifum þeir hafi ætlað að ná fram áður en þeir fóru að djamma saman lögin. Áhrifin eru djúp, hörð, áköf og miskunarlaus. Textarnir eru hreinasta afbragð.
Mér finnst ástæða til að rýna í þessa plötu lag fyrir lag.
Stations. Lagið hefst á drungalegum gítarhljóðum og einhverjum hljóðskúlptúr. Áður en maður veit af er komið af stað glerhart riff með tilheyrandi two speed trommutakti. Hrikalega stórt og explosive hljómur á öllu saman. Stuttur brúarkafli með stemmningsuppbyggingu - svo kemur stopp og síðan hratt og hart grúv þar sem George söngvari öskrar “I feel hopeless when I just wish I could feel a little less” trekk í trekk. Þrír kaflar og lagið er búið eftir ríflega mínútu. Þvílík byrjun. Ásetningurinn er skýr: kremja.
Touch Test hefst án nokkurs fyrirvara. Aftur er það two speed takturinn og grimmt gítarrif sem fær mann til að gnýsta tönnum. Snögg skipting yfir í hægara tempó með frábærum trommum sem hægir niður á laginu en fær friðsamlegasta fólk til að vilja meiða einhvern. George öskrar “I need to be told, I need to be sold” og sá kafli varir í nokkrar sekúndur þangað til lað enn hægist á laginu með breakdown grúvi sem minnkar síður en svo ofbeldið sem byggt hefur verið upp og í kjölfarið kemur annar grúví kafli sem er enn grummari sérstaklega er gítarinn miskunarlaus. Enn öskrar söngvarinn og núna er það “When I throw these fits, you just see what youo want to see. We need to talk just means we have nothing to fight for”. Lagið endar svo á drungalegum gítareinleik. Hér er kominn konndender í eitt af bestu lögum plötunnar og klárlega lag sem ég gæti endað á slysó eftir að hafa lifað mig inn í það á tónleikum.
I am Weighing Me Down. Klárlega einn af hitturum plötunnar, þ.e.a.s. lag sem er hvað líklegast til að grípa fólk fyrst þá sérstaklega þau ykkar sem hafið ekki hlustað á Blacklisted áður. Eins ogo alltaf, hart riff en þetta er hljómfegurra en áður á plötunnni og trommurnar notast við “ásættanlegra” bít sem er einfaldara en tvíhraða takturinn. Headbangkafli dauðans fylgir í kjölfarið með þessum fleygu orðum “Everyone’s open to heaven but no one’s open to death”. Drungarlegur brúarkafli og síðan kafli sem myndi sóma sér vel á stónerplötu en er þeim mun harðari hér af því þetta er Blacklisted. “We don’t need jesus to please us. It’s just not as comforting as you’d like to guess”.
Always. Opnar á riffi sem hæglega hefði geta verið úr smiðju Nirvana eða Mudhoney. Mun klárlega koma gömlum aðdáendum Blacklisted á óvart. Í kjölfarið kemur big grúv kafli, eitthvað sem þeir notast mikið við á þessari plötu en alltaf í stuttan tíma - til uppbrots eða til að leiða, en Blacklisted hafa þróað nef til að taka góðar ákvarðanir um hvor leiðina á að velja. “It doesn’t take a genius to prove I take swings at things that remind me of my youth”. Búið eftir 0:51 sekúndu.
Memory Lane. Eitt besta lagið af Peace on Earth, War on Stage er hér í nýjum búning, þ.e.a.s. það hefur verið tekið upp aftur í stærra sándi, söngurinn örlítið frábrugðinn, aukagítar á einum stað en annars er það alveg eins fyrir utan endurinn sem er endurtekinn og lagið líður út með drungalegum gítar. “You just said: “Oh George, you could be so much more. You lost your way, it’s a damn shame”. How do you criticize when you stand so safe inside?”. Lagið orðið nánast sígilt eftir að það kom út i upprunalegu útgáfunni og spurning hvort að þessi endurupptaka sé óþörf. Hugsa að þeir réttlæti lagið á þessum disk með því að benda á að Peace on Earth hafi bara verið gefin út á sjötommu vínil í Bandaríkjunum. Lagið er tvö andskotans riff (smá varíeisjónir) í þremur köflum. Snilld!
Circuit Breaker. Inngangsriffið er frekar klént, ekkert til að tala um þannig séð - tvítakturinn á fullri ferð og sá kafli búinn eftir tæpar 14 sekúndur. Næsti kafli er myrkur og myrkrið fer sívaxandi eftir því sem líður á. Hægist á öllu saman og við tekur feedback, gítargrautur, endurtekning á bassa, umhverfishljóð og stemmningin magnast. Svo kemur minnimalískur söng-mood-kafli sem inniheldur nokkrar af eftirminnilegustu línum plötunna: “You wear the clothes of a beggar. But underneath you’re a thief. Tell me whose robes have you sold to buy your following”. Mikil stemmning í þessu lagi, þá á ég síður en svo við partístemmningu.
Matrimony. Þrjú riff, þrír kaflar! Ekkert kjaftæði. Mögulega eitt einfaldasta lag plötunnar og væri töluuvert undir mínútu að lengd ef það væri ekki fyrir átróið í laginu. Tvíhraða taktur, frekar basiic hardcore riff, grimm, stopp build up og svo grjór fokkings harður headbang kafli. Frábær texti þar sem söngvarinn veltir fyrir sér hversu grunnt mörg sambönd rista, af hverju fólk sé svo gjarnt í að gifta sig. Samböndsem snúast bara um kynlíf og útkoman er einstæð og ringluð móðir.
Self Explosive. Rokkaðasta lag plötunnar og að margra mati eitt af þeim betri á plötunni en einhverja huta vegna er þetta eiginlga eina lagið sem grípur mig ekki jafn harkalega og hin. Kannski er það of mikið rokk - þó svo að það sé í raun ekkert djöfulsins rokk. Erfitt að útskýra.
Burning Monk. Þetta lag fylgir þræðinum sem kemur oft fyrir á plötunni: hraður tvíhraðataktur þar sem hægari og þyngri kafli kemur í kjölfarið sem inniheldur fleiri tóna og grúv. Einhver gæti sagt þetta vera ófrumlegt en það sem aðskilur Blacklisted frá öðrum sem notast við þessa formúlu er það að í flestum tilfellum á þessari plötu koma hverjir þessara kafla aðeins einu sinni fyrir í hverju lagi sem þyngir högginn og skilur mann eftir æstari. George talar um hvernig hann er misskilin af fólki í senunni sem heldur að framkoma hans séu rokkstjörnustæla eða leiðindi af hans hálfu þegar hann vill bara vera í friði. Lagið nær ekki mínútu.
Canonized kom einnig út á Peace on Earth, War on Stage. Líkt og með Memory Lane þá eru breytingarnar litlar en maður finnur meira fyrir þeim að þessu sinni sérstaklega út af söngnum. Lagið er algert afbragð og brýtur upp hefðina þar sem það er engin hraður kafli. Þetta lag inniheldur þann texta Blacklisted sem hreyft hefur hvað mest við mér: “Youu’ve never laid in the beds that I’ve made. Don’t tell me about being afraid. You’ve never died the ways that I’ve died. What do you know about speaking to God? You’ve never roamed the homes that I’ve roamed using your body to sheild your soul”. Sérstaklega er það síðasta línan sem nær mér.
Wish er svo rótækasta lag Blacklisted frá upphafi. Hægari en allt sem þeir hafa samið áður, drungalegra og þyngra. Frábrugðnara öllu því sem þeir hafa áður samið. Angurværar melódíur, Crowbar inspírað gítarplokk og allt gengur upp í þessu lagi sem er nánast epískt. Lýsingarorð sem ég hélt ég myndi aldrei nota í samhenginu Blacklisted.
Plötuumslagið er klárlega eitt það flottasta og mest í takt við tónlist listamannanna sem ég hef séð lengi. Blaðsíðurnar í bókinni er hins vegar frekar misheppnaðar í heildina.
Ég hef aldrei skrifað svona ítarlega plötumfjöllun á þetta blogg mitt en það er einhver ára og vigt í Blacklisted þessa dagana sem stýrði mér í þessa átt. Það þarf alls ekki að vera að þetta sé besta plata ársins þó hún sé krufin svona svakalega af mér. Ég er ekki að reyna að selja ykkur Blacklisted. Heildar áhrifin sem stafa af bandinu tónlistar- og textalega og vegna skrifa þeirra á netinu og hvernig þeir tækla tónleikaferðalög sín gerir kröfur til mín. Lætur mig staldra við. Kaupið og hlustið á þessa plötu.
Ég er fyrir austan um þessar mundir. Vinkona mín segir mér frá því að allt sé vitlaust á Seyðisfirði. Kemur á daginn að köttur hafi þvælst inn í garð þar sem hundur ræður ríkjum og hundurinin kálaði kettinum. Hún spyr mig síðan hvað mér finnst um þennan atburð. Ég sagði að mér þætti leiðinlegt að kisi hafi látið lífið en það kæmi mér ekkert á óvart. Að mér fyndist þetta ekki stórmál. Þessi viðbrögð mín kunna að koma einhverjum á óvart þar sem ég er annálaður kattavinur, á þrjá ketti í þessum töluðu orðum og hef átt ketti alla mína ævi.
Sjáið nú til. Ég er viðleitnisinni. Kettir eru rándýr sem flakka um borg og bý. Þeim fær ekkert haldið því að samfélag okkar hefur ákveðið að það sé allt í lagi. Mér finnst það í lagi. Mér finst bærinn minn fallegri með kettina á vappi og því tek ég því með stóísku jafnaðargeði þegar ég finn hauslausann fugl fyrir utan gluggan hjá mér, hlandlykt í einhverjum undirgöngum og vakna af værum blundi þegar kettir breima háum hljóðum fyrir utan svefnherbergisgluggann minn. Mér þætti bærinn minn ansi hreint dauður og sótthreinsaður án katta.
Vissulega eru einhverjir þarna úti sem vilji að kettir séu í taumi sem hundar en yfir línuna þá hafa Íslendingar gert heimilisketti hluta af okkar daglega lífi og raunveruleika. Kettir ganga um lausir. Því fylgja áhættur. Það er t.d. keyrt yfir ketti. Það er leiðinlegt en eðlilegur hluti af okkar tilveru. Það er því alveg jafn eðlilegt að hundur káli ketti annað veifið. Það er leiðinlegt og sorglegt og ég votta eigendum kattarins samúð mína alla. Mikið yrði ég sorgmæddur ef Örvar minn myndi láta lífið í kjafti hunds. En sorg er ekki það sama og ofstæki.
Þannig er nefnilega mál með vexti að nú liggur hundurinn undir ámælum sem ófreskja og það á að drepa hann fyrir að haga sér eins og hundur. Kötturinn er dauður því hann hagaði sér eins og köttur. Nema hvað að það á að fá lækni til að svæfa hundinn að eilífu. Er það eðlilegt? Nei það finnst mér ekki. Þetta þykja mér histerísk og ómannúðleg málalok.
Ef við getum ekki “get real” og horfst í raunveruleika við dýrslegt eðli þeirra dýra sem við tökum inn í okkar líf þá ættum við bara að sleppa því alfarið og svæfa öllu gæludýr á stundinni til að forða okkur frá rauanveruleikanum og ávöxtum ákvarðanna okkar: að eiga gæludýr.
Ég er í agnar lúxuskrísu þessa dagana.
Það er ekki ýkja langt þangað til að ég legg land undir fót og læt öðrum íbúð mína í té. Sem þýðir að ég er hægt og rólega að pakka saman, setja í kassa og allt það.
Það er samt með trega að ég setji bækurnar í kassa því að í bókalausri stofunni líður mér eins og grunnhyggnum fábjána. Líkt og að bækurnar séu stöðutákn - að hér sé á ferð lágvaxinn ungur maður sem hefur öðlast meiri sjón og tilfinningu fyrir heimsins menningu en frændinn sem segist aldrei lesa bækur vegna þess að hann hafi ekkert við þær að gera. Bara það eitt að horfa á kylina úr fjarlægð, blæs mér í brjósti og lætur mér líða eins og ég sé svolítið klár.
Hafið það því hugfast að næst þegar þið sækið mig heim og bókaleysið öskrar á ykkur - að hér býr lágvaxinn ungur maður sem tímabundið pakkaði stöðutákni sínu í kassa en gerir tilveru sína að hluta til gjaldgenga með því að láta alla vita að hann á bækur… sem voru í hyllum. Öllum til sýnis.
Framhjáhöld eru skelfileg. Ekkert gott kemur úr þeim. Því miður er mandarínan í hópi fjölmargra sem hafa verið særðir og það sem er sorglegast er að flestir kljást við sorgina á þennan sígilda hátt. Ekkert gott kemur úr því. Þetta er sorglegt. Aumingja mandarínan.
Hollenska hardcore hljómsveitin NO TURNING BACK og Reflections records voru á dögunum að senda frá sér nýtt myndband. Mér finnst ávalt býsna sérstætt að sjá hardcore bönd taka þátt í myndbandsgerð og árangurinn er oft æði misjafn, stundum kómískur og vandræðalegur og enn sjaldnar góður. Ég læt ykkur um að gera upp hug ykkar um þetta tiltekna myndband. NO TURNING BACK spila NYC innspírað hardcore og gera það bara helvíti vel. Þið getið lesið tvo dóma um plötur þeirra hér
You have recorded a video. Do you think NTB needs videos for promotion or was it more for fun?
„It was a lot of fun making the video for “Do You Care?” The main reason why we made it is exposure to get new kids at shows. We all remember the videos of Madball, Biohazard, AF, Sick Of It All on MTV Headbangers Ball when we were young kids. It helped me a lot discovering new bands. I think it’s important that kids see there is more then mainstream metalbands like Slipknot. The great thing now is that you don’t need MTV, you can use internet to release your video worldwide in a day.
If it works out we will find out, so far we see a lot of new kids at our shows all over Europe. Besides that, we had a lot of fun shooting the video. It was a long day but the result is amazing.” - Bútur úr viðtali við NO TURNING BACK. Þið getið lesið það í heild sinni á http://xroldx.blogspot.com
Ég held að ég hafi fyrst hitt Höskuld á tónleikum hljómsveitar minnar, I Adapt, árið 2001. Áttum við stutt spjall og höfum verið fínir “nei þú hérna” félagar síðan. Fyrir utan að sækja tónleika ansi stíft í öll þessi ár þá fór hann að spíta í lófana hvað varðar áhuga sinn á ljósmyndun og ég komst ekki hjá því að fylgjast með þróun hans á því sviði, alla vega með öðru auganu og er svo komið að amatörin í mér finnst hann vera að skjóta virkilega áhugaverðar myndir undanfarið þannig að ég ákvað að hafa samband við kappann með bloggið og lesendur þess í huga.
Kynntu þig til leiks, laxi
Mitt rétta nafn er Höskuldur, en í netheimum og er ég þekktastur sem Höskarinn og ég reyni að halda mig við það í flestu sem ég geri. Ég hef verið verið viðloðandi íslensku hardcore-senuna síðan 2001 með hléum þó.
Hvenær byrjaðir þú að stunda ljósmyndun og hvaða varð til þess að þú fórst að gera það að ‘alvarlegri’ iðn?
Ég hef alltaf haft mikinn áhuga á ljósmyndun þó ég hefði ekki eignast mína fyrstu myndavél í ársbyrjun 2004…og þá byrjaði þetta bara sem fikt… en síðan langaði mér að taka þetta skrefinu lengra og leggja meiri metnað í tökurnar. Í lok ársins lét ég svo verða að því og keypti mér þá vél sem ég er að nota í dag. Ársbyrjun 2005 fór ég svo í ljósmyndun í Iðnskólanum. Komst svo að því að ég hefði betur átt að sleppa, því að ég útskrifaðist ekki sökum þess að skólinn vissi hreinlega ekki hvernig átti að koma á móts við þarfir hvers og eins. Stafræni þátturinn átti betur við mig og ég náði að tileinka mér ákveðin vinnubrögð sem nýtist mér í dag.
Ég lýt á ljósmyndunina sem list frekar en iðngrein…persónulega finnst mér listin gefa manni meira. Það vill oft vera þannig að myndirnar gefa þér ekki eins mikið og þær skilja voðalega lítið eftir sig sem Iðnaðarljósmyndun(sem dæmi mynd í blaði endar oft í ruslinu þegar viðkomandi er búinn að lesa blaðið). Einnig finnst mér listformið henta mér betur.
Hvaða búnað notar þú?
Ég nota Canon Eos 20D, 580 speedlite flash og tvær linsur(10-22 mm og 18-55 kit linsuna)
Hefur reynst mér vel..persónulega finnst mér algjör óþarfi að safna græjum og ég er lítið fyrir það.
Ég hef tekið eftir því að sumir ljósmyndarar eru mjög oft uppteknir af tækni á bak við myndirnar í staðinn fyrir að horfa á gæði hverrar myndar. Þannig að það má eiginlega segja að þetta fari bara eftir því auga sem hver ljósmyndari hefur…ekki því hversu mikið af græjum hann á. Eða, þannig lít ég á það.
Hverjir eru eftirlætis ljósmyndarar þínir? Hverjir hafa haft mest áhrif á þig?
Ég heillaðist mikið af hinum Íslenska Árna Torfasyni þegar ég var að byrja og geri enn. Ætli það sé ekki út af því að hann er afbragðs-tónleikaljósmyndari. Og þar sem ég hef verið mjög aktívur í þeim flokki síðustu ár hefur hann virkað sem hvatning á mig. Það fyrsta sem kom upp í hugann á mér þegar ég sá verkin hans var að ég ætlaði að toppa þennan dude. Þetta hefur án nokkurs vafa hjálpað mér að verða betri. Ekki má gleyma Pétri G(zeranico) þegar hann var sem mest í tónleikaljósmyndun(er samt einnig að fíla nýja stöffið hans.Skemmtilegur hrár stíll). Af þeim erlendu er það Brasílíumaðurinn Sebastio Salgado.
Hvernig viðfangsefni finnst þér mest gefandi/skemmtilegast að skjóta?
Tónleikaljósmyndunin verður alltaf ofarlega hjá mér þar sem ég var/er(er að koma til baka) mikið á tónleikum og þess vegna þróaðist þetta bara svona. En þetta krefst mikillar æfingu. En annars er ég meira farinn út í Conceptual tökur þessa dagana. Sem er einnig mjög gefandi.
Hvernig myndir þú lýsa þínum stíl?
Ég aðhyllist fyrst og fremst hráleika og litleysu og á það við um allt sem ég geri, hvort sem það er portrett ,tónleikar eða eitthvað annað. Mér líkar ekki við óverpróssessed myndir. Ég hef tileinkað mér grófa vinnslu á myndum, ætli það sé ekki bein afleiðing af því að ég var mikið að mynda skítapönk þar sem vinnslan varð að vera í samræmi við það, og svo einhvernveginn hef ég fundið leið til þess að halda þessum stíl yfir í annað sem ég er að gera.
Nefndu þrjár eftirlætis myndir þínar og hvers vegna þær heilla þig?
Sú fyrsta sem ég ætla að nefna er myndin ‘The Man And The Open Sea’ þá mynd tók ég í Austurriki 2006. Ætli þessi mynd lýsi ekki hvað best mínum stíl, mínimalísk hrá og einföld. Ég held að þessi orð lýsi mér best. Síðan er það mín uppáhalds tónleikamynd sem ber heitið ‘Hooked’ þar sem ég næ að ná góðu mómenti þar sem söngvarinn tekur sér góðan smók á milli laga. Auk þess finnst mér titillinn passa nokkuð vel við…plús það að á þessum tíma var ég að prufa mig áfram í B/w tónleikavinnslu. Og síðust en ekki síst er það myndin ‘Expressions’ sem ég tók í Skagafirði sumarið 2006. Þar sem ég var að documenta sögu ákveðins staðar í Skagafirði. Priceless augnablik.
Hvað myndir þú ráðleggja fólki sem er að hefja ‘alvarlega’ ljósmyndun?
Þau ykkar sem eru að spá í að gera þetta af alvöru… þá er bara málið að setja sér markmið, taka sér sinn eftirlætis listamann og reyna að toppa hann. Þetta hjálpar tvímælalaust í framförum hvers og eins og þetta hækkar standardinn hjá þér og þú verður ósjálfrátt metnaðarfyllri í því sem þú ert að gera.
Eða þannig gerðist þetta hjá mér. Sumir segja að þetta sé í áttina að hroka, sem ég tel ekki vera. Þar sem mér finnst hrokafullir ljósmyndarar eitt það leiðinlegasta fólk sem maður kemst í tæri við.
Sjáið ljósmyndir og pælingar Höskulds hér:
Zack De La Rocha (Rage Against The Machine, One Day as a Lion, Inside Out, Hardstance, C.I.A.) fór á prom ball með skólafélögum sínum og hefur án efa verið í fanta fíling. Alla vega er hann brakandi sprækur á þessari mynd.
Recent Comments