Archive for July, 2008

Hvað er á seyði 08 #2

Nóg á seyði. Lunga á Seyðisfirði…. Heeeeiiii!

cassette.jpg
Fyrst ber að nefna að Fannar nokkur var að uppfæra vandað mp3 blogg sitt, Orð Öskursins heitir það. Endilega staldrið við hjá honum.

221469615_l.jpg
Aðalfréttin er hins vegar sú að jafn-besta hljómsveit Íslands, GAVIN PORTLAND er búinn að semja heila plötu sem þeir munu taka upp í hinu víðfræga GOD CITY hljóðveri í Salem í Bandaríkjunum. Sá sem sér um upptökur er ekki ómerkari maður en Kurt Ballou sem hefur m.a. tekið upp stórkostlegar plötur hljómsveita á borð við CONVERGE, MODERN LIFE IS WAR, HOPE CONSPIRACY, BLACKLISTED, MISERY INDEX o.fl. Má því segja að sveita piltsins draumur sé að rætast.
Ég vænti þess að þetta verði plata ársins, árið sem hún kemur út.
Eins og áður segir þá eru GAVIN PORTLAND menn í bænum eins og er að æfa fyrir upptökur og ætla að nota tækifærið og halda nokkra tónleika áður en þeir halda utan, sem verður seint í ágúst.
Til að vera með á nótunum í GAVIN PORTLANDfræðum þá er ykkur hollast að heimsækja bloggsíðu sveitarinnar og myspace.
Ég hlakka til.

l_1991be530a91202407a9de438eb2f29d.jpg
Meðlimir hinnar goðsagnakenndu og réttlætanlega dýrkuðu REFUSED (Svíðþjóð) hafa greinilega saknað hardkorsins og hafa snúið aftur í og stofnað hljómsveitina AC4.
Þetta er STÓR tíðindi. Það eru Dennis Lyxzén (söngur) og David Sandströ (bassi) sem leiða hér saman hesta sína með einhverjum hressum félögum. Klárlega hafa þeir séð á eftir veseninu sem fylgir því að vera í jaðarbandi en það má glögglega heyra á AC4 sem spila óþétt hc/punk af gamla skólanum með tilheyrandi söng- og sjónáreiti af hálfu Sandströ. Þessir mikilsmetnu listamenn gerast því óþægir með AC4.

l_d326830774f9638450b22f84c0ae18a0.jpg
ZACK DE LA ROCHA, söngvari RAGE AGAINST THE MACHINE (að mig grunar eini maðurinn sem er með öllum mjalla í því bandi… og þó) er búinn að henda saman í alvöru band sem heitir ONE DAY AS A LION. Fyrr í sumar gáfu þeir út þröngskífu sem er samnefnd hljómsveitinni og hljómar virkilega vel. Þið getið hlustað á eitt lag á mæspeisinu þeirra.

l_93ba43f91ecc421c388cd188fe8ac2e9.jpg
Konungar draslins, hinir óhemju sjarmerandi meistarar hardcore punk lagasmíðanna CAREER SUICIDE(Kanada) voru að freta út nýrri sjötommu á no-name útgáfunni SEWERCIDE records. Tomma þessi heitir Cherry Beach og af titillaginu að dæma (sem þið finnið hér) verður hér um algera snilld að ræða. Þvílíkt helvítis lag. Andskotinn hafi það. Eruð þið að spekka sándið á þessu?
Þeir eru of miklir drulluspaðar fyrir myspace: http://www.careersuicide.net/

picturedn5.jpg
Orðsending frá TRASH TALK. Þetta stendur aftan á sérstakri Sound and Fury (hardcore punk hátíð í Santa Barbara) útgáfu af nýjustu plötu þeirra sem ég skrifaði um á’ur í blogginu (skrollið niður). Þeir eru ekki sáttir. Gott hjá þeim.

„Æji, aumingja Baggalútur”

Nei.
Orð hafa afleiðingar.
Fólk er að setja út á textann í þjóðhátíðarlaginu þar sem þeir flippa við hvern sinn fingur og segjast í leiðinni veita þjóðfélagsrýni, ef ég skildi textahöfundinn rétt í Kastljósinu í gær.
Þar sem ég er annálaður fyrir að vera leiðinlegi og alvarlegi gaurinn, þá hef ég verið spurður hvort mér finnist textinn hvetja til nauðgunar. Það finnst mér alls ekki.
Mér finnst hann hins vegar illa athugaður, ónærgætinn, asnalegur og tilvalinn til misskilnings og leiðinda. Hefði höfundur talið upp á tíu áður en hann ákváð að þetta væri snjall þjóðhátíðartexti, er ég viss um að hann hefði hent honum í ruslið og byrjað upp á nýtt því það eru til milljón aðrar leiðir til að nálgast viðfangsefnið og vera í leiðinni hnittinn, sniðugur og raunsær. Maður lætur bara ekki svona rugl frá sér. Hvað voruð þið að hugsa?
Talsmaður NEI átaksins (sem er átak sem ég styð 100%) finnst mér einnig hafa átt að telja upp á tíu áður en hann málaði skrattann á vegginn. Vissulega undirstrikar textinn karllægt verslunarmannahelgarviðhorf að konur eru kjöt sem skal veiða með öllum helstu trixunum í bókina, þessa helgi, en hann hvetur ekki til nauðgana. Kommon. Texti þessi (sem örugglega á sinn líkan í öðrum lögum, gömlum og nýjum) er tilvalinn til umræðu þar sem tímasetningin er góð (árshátíð nauðgara er á næsta leiti) og þá hefði verið fínt að skoða þessi mál frá ýmsum hliðum og velta fyrir sér „svona textum” og stemmningunni í þjóðfélaginu þessa vafasömu helgi. En að hrópa Baggalút sem stuðningsmenn nauðgana er ekki snjallræði.
Þessir Baggalútar eiga væntanlega maka og börn - þess vegna hefðu þeir átt að vanda sig betur og setja textann í samhengi; að hann yrði tekinn úr samhengi og settur í önnur miður falleg samhengi hvort sem það er af vel meinandi NEI-liðum eða sveittum og siðblindum up-and-coming kynferðisafbrotamönnum.

Baggalútur - hendið út ruslinu og brettið upp ermar og komið með einhvern eðal í staðinn
NEI talsmaður - fight the good fight! þetta er svo sannrlega ekki einn af þeim.

New Wheels On The Block - hjólastólablús

Viðtal við Mitch Olshansky úr BRICK

Mitch Olshansky er kær vinur minn og er frá landi hinna frjálsu. Það er leitin að jákvæðari manneskju. Olshansky er alltaf að bralla eitthvað lætur gott af sér leiða á mismunandi sviðum mannlífsins. Nú um stundir er nemur hann næringafræði í háskóla í Baltimore en eftir skóla spilar hann í hljómsveitinni BRICK og heldur tónleika í óháðu listarými sem nefnist CHARM CITY og er staðsett í Baltimore borg.

Introduce yourself, what bands have you been in and what’s your involvement in Maryland hc/punk?
Hi. My name is Mitchell J. Olshansky and I’ve been in 4 actual bands. Forest Dwellers, Surroundings, Mindset, and now Brick. I am very involved in my local hardcore/punk rock scene in Maryland, the best state in America. I play in bands, attend many shows, flyer shows, and when I can I also put on shows now and then.

l_25a753d6f98d83b04da31818b772060f.jpg
Do you see a difference in Maryland hardcore compare to the rest of the east coast?
Yes, I definitely do. There is a very distinct vibe in Maryland hardcore that I haven’t seen else in the east coast. We have at least 6 active venues and lots of solid bands full of solid people. The scene used to be pretty divided, and it still is in a sense, but I think things are coming together. A lot of people are friends with each other, and its just fun all around.
Maryland also has a lot more diversity in ethnicities, in my opinion, involved in the core and a lot of ladies participating as well. Its not just all white dudes yelling about their “problems” (at least not all the time haha)

Is it true that there are certain types of crowd that go to Autobar shows vs. Charm City shows? Don’t the two mix? Are there any other venues that are d.i.y. friendly and can bring different people together?
I am surprised you’ve heard about this, but I think you are thinking sidebar vs. charm city art space. Its actually very very silly. Ultimately, the type of venue or venue itself should not dictate whether you see a band you like or not. If you like the band then go support them. If you dont like the band then dont go. Nothing else to say on the matter.
The Nowarehouse in Pigtown has a lot of crust, punk and metal shows. I’ve yet to go there but I hear great things. The Barclay house is a rad d.i.y. venue, I’ve seen all kinds of heavy bands there…black metal, hardcore punk, etc.

What’s you connection with the Icelandic hardcore/metal/d.i.y. scene?
I feel like I have a pretty deep connection with Iceland. I know, weird. I guess that’s best saved for another time though. You know, as crazy as it sounds, I also feel that I’m involved in the local d.i.y. scene over there. I’ve been to quite a few shows of many different kinds of bands. I’m always repping bands from there… active or non-active… everyone from I Adapt to Severed Crotch to Lay Low to Benny Crespo’s Gang to Sigur Rós (one of my favorite bands period). Currently, I am anxiously awaiting material from MUCK. I love the people I’ve met and the experiences I’ve had. Maybe one day I will move there and start a Left For Dead-worship band.
I definitely notice a distinct atmosphere in the music, heavy or not, that is very uniquely, Icelandic. All the kids seem like they support each other and lots of mixed genres of music on the same bill. Good vibes.

l_e347deae21c7b8b2f9747aa239ffe12d.jpg
Are you not half the jew you used to be?*
To be completely honest, I wish I was more in touch with my family’s faith. I consider myself Agnostic though I take a lot from different religions and formulate my own ideas. I’m a pretty spiritual dude in ways.

Brick is your new band. How does it musically differ from your previous project as well as how you work as a band?
In these days of Clevo Worship and guitar solo friendly hardcore, what can Brick bring to the mix that sets you guys apart and offers the audience something extra?

Brick is indeed my new band. My most previous project was Mindset, which I played bass in for 3 shows. Mindset is a great modern youth crew band with the sweetest dudes. Everyone should check them out. My main previous project was a band called Surroundings, who are doing their own thing and getting pretty big. Their music goes over the average hardcore kids head, in my opinion though. (which isn’t a bad thing). Surroundings was filthy swamp-core punk or something…blast beats, sludginess, Integrity, His Hero is Gone, etc.
Brick is more straight forward in a sense but I think we are doing our own thing too. We take influences from a lot of places but I think our songs are creative in their own right. The newer material we are writing now that isn’t recorded sounds fucking cool. No lie.
James (Brick singer) writes all the lyrics and the most important thing, he feels them. There is absolutely zero fakeness in his words. I feel like a lot of people can relate to his words and he is a commanding front man.
Beans (Brick drummer) and I are the main songwriters I’d say. The other guys definitely contribute but in terms of actual music/song writing…I feel like Beans and I play off each other very well. Me and him have a lot of different influences and are willing to fuck around with songs.
There are things I’d like to experiment with during recording. Some minor trumpet parts (no lie), whammy bar dives, acoustic guitars, some delay here and there. man Its gonna be cool/whacky, but not in a dumb way…and it wont overshadow our main style and rather, just accentuate it.
I love all kinds of sounds and I really want to experiment with Brick, but still keep it hard, heavy, and pissed.
Also it should be noted that Joe was the main songwriter and the oldest one in the band, now I am the “Joe” of Brick. I’m the oldest one and the main songwriter. Funny how things work out. Joe also influenced me a lot in terms of writing, though he will always shake his head at this.

You’ve been sXe (Straight Edge)** for a pretty long time and from what I’ve gathered it’s something you cling to pretty hard and are comfortable with. In a non retarded way, please tell us what effect this has had on your life and how it benefits you as an adult and in the future.
Please elaborate on your now infamous health-nutrition obsession as you seem to be some-what an expert on those matters…

I went sober late fall 2004. Then a couple months later Straight Edge. At that point I’ve had enough of booze (I was out of control and depressed as fuck…alcohol is a natural depressant too) and wanted to be done with it. I’ve found that its given me a different insight on life. Punk rock did that to me as well which I got into way before that. I’m a reasonable edgeman… I don’t look down on people at all about what they choose to do. I am not into this whole marketing straight edge as a clothing company deal either. That’s clown as fuck. Punk rock marketing makes me sick though I think we unintentionally revolve around it at times.
Going back to straight edge, around the time I got into straight edge, I also got into veganism. I was vegetarian for a while before that, and doing those two things made me feel cleaner. I got heavily into nutrition, because of veganism and the idea of putting on muscle mass as a vegan. I was also (and still am finishing up) my Exercise Science degree at Towson University and there was a decent amount of anti-vegeterian sentiment from the bros around me. A total underdog mentality, everything going against the grain, I fell for vegan nutrition/health science so hard.
I didn’t know what I was doing up until a year ago or so really. now my knowledge on body chemistry, nutrition, sports/exercise science is fairly vast. I am no longer vegan, which we can go into at another time, but I still respect it (for a lot of reasons) and eat organic and/or vegeterian when I can. I can see myself returning to it one day. (even as a raw vegan)
Straight edge is just what’s right for me. It may not be right for you, kudos, whatever. but its done a lot for me. Most of my friends are not edge, and I honestly could care less. When you start crossing your own beliefs with expectations of what other people should be like and/or do with themselves, thats when you’re fucking up. I love my friends. Moving on, I cant blame people for wanting to drink, or even to the point of total intoxication. This world is fucked. People cope with failure and escape differently, I cannot blame someone for wanting to indulge and forget about the day before last (in regards to drinking until total intoxication). I also understand drinking as a social thing, sure, duh.
But I can comfortably hang out with my buddies while they kick back a few beers. I dont even think of it on that level. I just think of it as hanging out with friends. I have no desire to do it. If I really wanted to drink or smoke pot, I would just do it. I have little to no interest in it. Its also like…when people are bored they ask me, “yo Mitch lets get some food”, I’m not really hungry but lets kill time anyways. No man, that sucks. There are plenty of things to do and things to see and things to accomplish. I don’t want to eat shitty food when I’m bored, same reason I don’t want to drink when I’m bored.
You have to be a positive role model as you get older. Kids look up to you and you don’t even realize it. I’m not super old or anything, I’m only 22, but I know I have family and friends that look up to me, and I just try to be myself and set an example.
Stay young , kids.
Also worthy to note, red wine is great for cardiac health due to the overabundance of anti-oxidants. Its good stuff, but there are antioxidants in a lot of things.

l_17ba33b57bcc4253841bdccd73f45b2b.jpg
On to other things. What music is getting your attention these days? Don’t go name droppping all your friends cause they are just that - tell us about bands you are really listening to. And also, books, if you can read, what’s up?
My labtop is broken, my record player is broken. my car cd player is broken, my ipod is broken. the new music i acquire is usually on the radio or by tape. I do check out some bands online though.
As shitty as the radio is, i am loving the new Weezer single. Probably going to pick up the new album real soon.
I’ve been listening to a lot of shitty rap on the local rap radio station.
But actual current bands that i am actively listening to that arent friends bands…hmm…I’m going to have to say that i am currently in love with a pop punk band called the Chinese Telephones. I am also way into the Ergs! right now too. I think the newer Dillinger Escape Plan that came out last year or whatever is really good too in its own right. In terms of the hardcore realm, Iron Age is currently blowing my mind. I need a new full length. They just played Baltimore and blew me away, again. Also everyone should listen to STOUT from Baltimore. I can name drop them, right? They arent really friends per se, kind of like aquantences, sorta but not really haha. I’ve seen them a bunch of times in Baltimore and they never dissapoint. Incredible band. So evil and heavy.
I wish I read more man! I need to culture my mind soon or this thing will melt. I’m way into graphic novels if that counts…Maus, Earth X, Marvels, Chronicles of Wormwood, all that kind of shit.

Any last words, health prince?
Accept peoples differences and be excellent to each other. Peace.

* Skírskotun í texta með hljómsveitinni I Adapt sem í upprunalegu útgáfu er á þessa leið “I’m not half the man I used to be”. Köllum þetta bara tónleikaferðalagseinkahúmor.
** Straight Edge, oft skammstafað sXe, er lífstíll sem einkennist af bindindi - ekkert áfengi, engar reykingar, ekkert dóp og er í lang flestum tilfellum bendluð við hardcore/punk menninguna.

Hvað er á seyði 08

Velkomin í nýjan þátt á þessu bloggi sem ég ákvað eftir mikla yfirlegu að kalla, Hvað er á seyði.
Þetta er vettvangur til að beina kastljósinu að því sem er að gerast í tónlistinni sem fæstir hafa gaman af. Verður án efa vinsælasti hluti bloggsins.

Að þessu sinni verða nokkrar Bandarískar hljómsveitir undir smásjánni sem eru að gefa út nýtt efni um þessar mundir. TRASH TALK (Sacramento, Trash Talk Collective, Reflections Records) og CEREMONY (Bay Area, Bridge 9 Records) eru afar oft nefndar í sömu andrá. Það er skiljanlega ástæða fyrir því. Hugsa að það hafi verið árið 2005 er þeir gáfu út stuttskífuna Ruined sem vakti gríðarlega mikla athyggli og í kjölfarið gaf Malfunction útgáfan út fyrstu plötu CEREMONY í fullri lengd sem heitir Violence Violence og ber svo sannarlega nafn með rentu. Upphófst mikið Ceremony-æði enda ferskur andblær þarna á ferð, sjúklega hart og hratt, eins og powerviolence blandað við no bullshit hardcore.
Á sama tíma er TRASH TALK að gerjast og gefa út stuttskífuna Walking Desease sem, fyrir óþjálfuð eyru og óþolinmóð, svipar mikið til fyrstu tveggja útgáfna CEREMONY. Hratt, ógeðslega hart, einfalt, skugalega grimmt, stutt og fyrst og fremst no bullshit. Á þessum tíma og þar til nú er þessi orð eru skrifuð, voru engar hljópmsveitir í hardcore punk (að því gefnu að þær væru áberandi og vinnusamar) jafn intense og þessar tvær.
Einhverjir gerðu lítið út TRASH TALK og kölluði þá litlu bræður CEREMONY.
Hvað sem því leið þá voru þessar tvær hljómsveitir á toppnum í þessum bransa og engin gat snert þær. Svona svipað og Iron Maiden og Judas Priest í kring um áttatíu!
Fyrir mig persónulega tóku TRASH TALK skref (þó ekki stórt) í burt frá CEREMONY með útgáfu stuttskífunnar Plagues. Þar kveður við enn harðari tón, hnitmiðaðari lagasmíðar og svo er hljómurinn mun meira metal-feitur en nokkurn tíman á Violence Violence sem hljómaði meira punk í samanburði.
Það þarf ekki að taka það fram að söngspírur beggja sveita eru með þeim allra ofsafengnustu í bransanum í dag.

Vinsældir CEREMONY og óttablandin virðing í þeirra garð er mikil og það er ENGIN hljómsveit í heiminum í dag sem túrar eins mikið á einni skóreim og TRASH TALK sem hefur aflað þeim sömuleiðis mikilla virðingar og umtals og ég fullyrði það að útgeislun, fas og villimennska þessara drengja á margt sameiginlegt með BLACK FLAG og CIRCLE JERKS.
Enn og aftur finna hljómsveitirnar sig á svipuðum slóðum og mig grunar að þær hafi tekið meðvitaða ákvörðun um að fjarlægjast hvor aðrar og allar þær hundruðir sveita sem eru að apa eftir þeim þessa daga, með útgáfu nýju platna sinna.

b9r98.jpg ttc01.jpg

CEREMONY er óútreiknanlegir á nýjustu plötu sinni Still, Nothing Moves You, fara ótroðnar slóðir og koma á óvart með nálgun sinni en inn á milli er að finna ekta CEREMONY ofsa og hraða. Á plötunni er að finna augnablik sem maður myndi ekki trúa upp á þessa gaura og svo er söngurinn frábrugðinn fyrir plötunum.
TRASH TALK gefa út á nánast sama tíma samnefda plötu í fullri lengd sem er á margan hátt allt öðru vísi en fyrra efni þeirra. Fyrir það fyrsta þá er það Steve Albini (tók up Shellac, Neurosis, Nirvana, Pixies, Page & Plant o.fl.) sem tók hana upp þannig að hún er eins langt frá því að vera metal “sánding” og mögulegt er. Flestar upptökurnar eru „first take” eins og sagt er og upptökum var slaufað á nokkrum klukkutímum. Bassatóninn er ógeðslegur og hrikalega töff, fössaður og stútfullur af attítjúdi. Dúal söngur og mun meiri pungur í öllu saman. TRASH TALK koma líka á óvart með lögum sem eru einfaldlega töff og láta manni líða eins og mesta fantinum og töffaranum í plássinu.

CEREMONY: http://www.ceremonyhc.com, www.bridge9.com, www.myspace.com/ceremony
TRASH TALK: http://www.trashtalkhc.com, www.reflectionsrecords.com, www.myspace.com/trashtalkfu

l_a22859649e1681c4aece62797ef702b4.jpg
Vandræðagemsarnir og haugarnir í SPANISH BOMBS (Lifeline Records) eru byrjaðir aftur! Það eru fréttir góðar því þeir eru að mínu mati ein af mest spennandi og frumlegustu hljómsveitunum í gangi í dag. Brown Paper Bag demóið er alger perla sem og platan sem kom út í kjölfarið. Svo hættu þeir út af drulluspaðaskap og einn meðlima bandsins, Tim, gekk til liðs við MODERN LIFE IS WAR og það leit út fyrir að SPANISH BOMB heyrðu sögunni til. Svo hættu MODERN LIFE IS WAR og Tim gat ekki hætt að túra því á túr getur hann skorað ókeypis gras, þannig að SPANISH BOMBS komst á koppinn aftur og eru búnir að taka upp nýtt demó sem er hreint út sagt stórkostlegt!

Hlustið á lagið Beasts Man is God. Alveg óhemju vel heppnað lag, frumlegt og óþekkt.
http://www.myspace.com/fukresponsibility

Skulum bara vona að þeir klúðri málunum ekki á nýjan leik. Djöfulsins vitleysingar. Þvílíkir tónlistarmenn.

SPANISH BOMBS: www.lifelinerecords.net , www.chunksaah.com, www.myspace.com/fukresponsibility

Á matseðlinum, brakandi ferskt, gæðin í hámarki, hollusta og bragð hússins

lookatthesefuckingpeppers.jpg

Takk Gunnar.

Nýtt myndband frá Terror

Já hérna. Mér heyrist spádómar mínir vera að rætast varðandi nýju Terror plötuna sem er að fara að koma út. Held að þéir séu búnir með bensínið. Ég efast um að þeir eigi eitthvað eftir. Hver platan er leiðinlegri en sú sem kom út á undan. Þetta lag er leeeeiiiiðinlegt.

Sígild mynd af Önnu True Blue

anna_true.jpg

Ég er ekki með það á hreinu hvað þessi kona heitir en einhverstaðar heyrði ég því fleygt að hún heiti Anna. Hún er í buxum merktum hljómsveitinni True Blue sem er hardcore hljómsveit. Því er þessi mynd sígild í heimi hardkors og pönks og þær litlu uppýsingar sem til eru um þessa konu gera myndina enn umtalaðari. Giska að hún sé þarna stödd í Berlín eða Hamburg.
Hégómi? Vissulega.
Flott mynd? Já.

Af ímyndunarveiki og hugmyndaflugi

kria_tjorn_13_05_2004_2.jpg

Kríur eru fallegir fuglar og afar merkilegir og verðskulda mikla aðdáun. Sá sem er ekki sammála getur hundskast út úr bílnum núna - á ferð.

Ég á til í skottinu sögu þar sem kríur koma við, já, sögu - sem er mögulega ekki alveg jafn falleg og fuglinn sjálfur.

Þegar ég og vinir mínir vorum pollar heima á Reyðarfirði þá litum við upp til eldri strákanna í plássu sem þá voru unglingar eða jafnvel of gamlir fyrir grunnskólan en gáfu okkur þó þá gersemi að eyða verðmætum tíma sínum í að yrða á okkur. Sá fróðleikur sem þeir létu okkur í té var auðvitað sannleikur í okkar hugum og gott veganesti inn í framtíðina.

Hvort það var Tóti, Sindri eða Ingi frændi, jafnvel Svanberg (ég bara man það ekki) sem upplýsti okkur um það að efa við settum lítið og mjótt prik í hreiður kríunnar og hún myndi lenda á því, þá myndi hún taka feil á því og kríuskaufa og hefjast handa við að njóta ásta með prikinu.

Þetta þótti okkur óendanlega merkilegt og fórum strax í það að finna prik sem myndu hæfa til kynlífsiðkana kvennkríu, nú eða hommakríu. Maður sér ekki muninn. Þegar við þóttums hafa fundið tilvalinn timburreð þá var förinni heitið inn í þéttasta kríuvarp bæjarins, sem var á Leirunni, eins og svæðið var kallað. Komum auga á tilvalið hreiður og komum viðardildónum fyrir þrátt fyrir ítrekaðar loftárasir kynsveltrar kerlingarkríunnar. Nú var bara að bíða og sjá… bíða og bíða eftir að hún fengi sig fullsadda af flugi og þyrfti að hvíla sig í hreiðrinu.

Viti menn. Hún settist! En eitthvað var hún róleg. Engin var erótíkin né nautnafullar hreyfingar. Hún bara sat, fúl á svip.  Engar ríðingar. Svo flaug hún af stað og lenti aftur! Já! Hún er að ríða spítunni strákar! Sjáið þið!? Já! Við sjáum! Hahahahahaha! Hún heldur að þetta sé tippi! Hahahaha! Krían er svo heimsk að hún re að ríða spítunni okkar!

Svo var hjólað beint í næstu sjoppu þar sem krakkarnir héngu og átu pulsur og drukku sjeik og fréttirnar opinberaðar. Sannleikurinn var kominn á götuna.

Klassa viðtal við Michael Cera leikara Juno, Superbad og Arrested Developement

Spiderman

1.jpg

Hvar eru börnin? Annar hluti

children_play_settings.jpg

Tryggir lesendur þessa bloggs muna eftir færslu minni þar sem ég óskaði eftir því að sjá börn í mínu nærumhverfi. Sú ósk hefur enn ekki ræst. Alla vega ekki til þess að tala um það. Og þó. Jú, leiðinlegi gaurinn er mættur á nýjan leik.
Ég er búinn að búa í sömu götunni síðan 2003. Ég hef áræðanlegar heimildir fyrir því að í götunni minni búa börn og það er gefið að í hverfinu öllu búa börn. En ég sé þau aldrei. Hvar eru þau? Er þau í þar til gerðri gæslu? Slatti af þeim örugglega já. En eru þau þar allan sólarhringinn? Gæsla samt… er þetta ekki bara geymsla? Geyma krakkana, setja þá á ís á meðan foreldrarnir berjast í bökkum út í hinu sí kólnandi velferðarsamfélagi? Kannski er ég kominn af sporinu hérna…
Ég fór aðeins yfir leiðinlegi-gaurinn-gögnin og komst að þeirri niðurstöðu að einu börnin sem ég sé hérna, hlaupandi um, hoppa í gegn um runna, grítandi boltum og hangandi af svölum, eru þeldökkir peyjar sem ég geri ráð fyrir að búi alla að jöfnu erlendis. Þeir eru að mig grunar gestir í hverfinu mínu og þar af leiðandi því sem næst einu börnin sem ég hef séð leika sér. Einu börnin sem eiga möguleika á því að detta á hausinn, fá blæðandi sár, verða klóraðir af köttum og týna lappir af köngurlóm. Með öðrum orðum, þeir eru einu krakkarnir sem ég sé með berum augum sem haga sér eins og börn og munu öðlast verðmæta reynslu utandyra.
En þeir staldra bara svo stutt við í einu. Því er verr og miður, fyrir leiðinlega gaurinn. Mig.
En hvar eru hin börnin? Að horfa á Disney dvd, hala niður bönnuðum myndum á netinu, talandi við hvort annað á msn, setja inn nýtt myndaalbúm á myspace, étandi kalda flatbökur sem foreldrarnir hentu í þau á hlaupum? Ég veit það ekki. Ég veit bara að ég hef ekki séð neitt þeirra í fimm ár, fyrir utan gaurinn við hliðina á mér sem sér um heimilishundinn.

Blacklisted: þeirra fyrsta myndband

Íslandsvinirnir í Blacklisted gerðu nýverið í samvinnu við EightClip, myndband við lagið „I Am Weighing Me Down” af plötunni Heavier Than Heaven Lonelier Than God, sem er ein umtalaðasta hardcore platan sem af er árinu.

The pressure’s building and nothing’s fulfilling
Slow down I can’t keep running
The good word is “You get what you deserve”
I know my time is coming
Hey, Hey, Hey
I’m the only one left in my life
I am me and I am mine
So go ahead say that I’m ill
But do you know what that really means?
Hey, Hey, Hey
Everyone’s open to heaven
But no one’s open to death
That’s why the whole world is a graveyard
Filled with those who lost their step
I’m the only one left in my life
I am me and I am mine
So go ahead say that I’m ill
But do you know what that really means?
There’s times I know I don’t take care of myself
So lost inside my mixed state mental health
We all bury ourselves, when we feel there’s nothing left
We don’t need Jesus to please us
It’s not as comforting as you’d like to guess

HOLY SHIT! records

holyshit.jpg

Félagarnir hjá Holy Shit! útgáfunni Belgísku eru um þessar mundir að gefa fólki safndisk sem inniheldur ný lög og gömul af plötum sem þeir hafa gefið út.
Þetta er fjölbreytt útgáfa og ég er viss um að þið finnið eitthvað nýtt sem er ykkur að skapi. Á þessum safndisk gefur að heyra lög frá Sunpower, Black Haven, Vogue, No Recess, Shredder o.fl.

Halið niður safninu í boði Holy Shit! hérna:
Holy Shit! sampler 2008

www.holyshitindustries.com
www.myspace.com/holyshittrash

Plötugagnrýni, 5. júl 2008

156002.jpg 

BAD REACTION
Had It Coming
[Reflections] 2008
www.reflectionsrecords.com 

Bad Reaction er hljómsveit frá Englborg Kaliforníu. Og þeir hljóma þannig. Það er gott mál! Af hverju? Jú, þegar ég tala um að hljóma eins og Kalifornía þá er ég að tala um Circle Jerks, Dead Kennedys og Black Flag (þó svo að Bad Reaction hljóma alls ekki eins og Svarti Fáninn). Smellið ágengu hlið Rancid á búkinn og svo ákefð Bones Brigade. Þá er þetta komið. Hljómar vel ekki satt?
Naskir lesendur hafa nú þegar lagt saman tvo og tvo að hér er um að ræða sveit sem geislar af orku og keyrslan er mikil án þess að vera öfgakend. Söngvarinn ber textann afar skýrt fram og flutningur hans er frábær og gefur sveitinni mikinn brodd.
Lagasmíðarnar eru til fyrirmyndar, lögin anda vel og ná að veita kraftinum í gegn um spilarann heima í stofu.Það er eitthvað ferskjandi við að heyra þeldökkan söngvara syngja lag um wiggers. Það hef ég bara aldrei heyrt áður og ég verð að segja að þetta er málið. „Vanilla gangster. Wigger, Wigger on the street! What’s it gonna take to tank ya?”. Svo endar lagið með línunni „Stop pretending to be black”.Annars gera þeir andleysi nútímalífs vesturlandabúa að umtalsefni sínu, trúarbrögð fá sinn sess, leiinlegt fólk og fábjánar líka. Ég klappa þeim á axlir fyrir að syngja um eitthvað sem ég get samsamað mig við.Það sem ég finn að Had It Coming er tilbreytingarleysið sem gerir stundum vart við sig og gerir það að verkum að lögin blanda svolítið saman sem gerir það ennfremur að verkum að það er erfitt að koma auga á toppana. En þeir eru þarna ef  vel er að gáð. Hlustið á Dare To Be Dull, Street Cred og You. Ef þessi lög eiga ekki upp á pallborðið hjá þér þá á Bad Reaction það ekki heldur.

Að því sögðu þá fagna ég að hljómsveit sem spilar eins og þessir drengir og yrkir texta í þessa veru er eins og ferskur andvari á þessum síðustu og verstu tímum, sem er kannski umhugsunarefni því þessir gaurar gramsa í dótkössum fortíðar. Þegar tónar fortíðar eru ferskir árið 2008 þá þurfa menn að fara að herða róðurinn.

Heimasíða Bad Reaction

Myspace