Þetta er helvítis skeppnuskapur
Þetta er ekki ég. Þetta er Jim Bouer. Þessi mynd var tekin í fyrra í Los Angeles. Stökkið er í daglegu tali áhugamanna um BMX og öfgaíþróttir kallað „Death Gap”. Skyldi engan undra. Ég hefði klætt mig í hnéhlífar…
Hér getið þið lesið viðtal við Bouer þar sem þetta stökk er rætt í þaula.
Í vikunni horfði ég á tvær kvikmyndir sem eiga þetta sameiginlegt, þ.e.a.s. heiti bloggfærslunnar að þessu sinni. Annars vegar er ég að hugsa um hina Brasilísku „Tropa de Elite” og hins vegar hina Bandarísku „Bad Lieutenant”. Báðar myndirnar algert afbragð á sínum sviðum þó ólíkar séu.
„Tropa de Elite” fjallar nokkrar lögreglur innan sérsveitar lögreglunnar í Rio De Jeneró sem berst gegn fíkniefnaglæpum og þeim aðilum sem tengjast þess lags glæpum á einhvern hátt.
Við kynnumst þremur lögreglumönnum sem eru á mismunandi stöðum innan raða lögreglunnar sem og í lífinu. Í myndinu verðum við vitni af hrikalegri og kerfisbundinni spillingu innan lögreglunnar sem er mjög raunsæ þannig að maður hugsar með sér að þetta sé að gerast. Virðing fyrir lögum og reglum fýkur út um gluggann þegar menn sem vinna erfiða vinnu fyrir lítil laun vilja fara að „fá sitt” eða bara ef þeim þyrstir að maka krókinn og fitna. Það er gremjulegt að horfa upp á heiðvirðar löggur reyna að standa af sér spillinguna, kyngja stoltionu og láta alls kyns ósóma fram hjá sér fara.
Einnig er átakanlegt að sjá aðferðirnar sem notaðar eru til að slá ótta í brjóst eiturlyfjaneitandanna og glæpamannanna, þegar lögreglan er að senda skilaboð til undirheimanna. Þvílikur kuldi og harka. Alveg makalaust.
Það er gegn um gangandi spenna í myndinni sem einkorðast ekki við hasaratriði. Það er einhver áþreyfanleg streita, stress og hætta í gangi allan tíman. Oft er sagt að það sé hægt að skera spennuna sem liggur í loftinu og þá iðulega ef um Bruce Willis er að ræða, hoppandi ofan á einhverjar flugvélar. En þetta er öðruvísi spenna…. óþægileg spenna. Myndmálið er stressað, myndatakan er það líka, allir eru á nálum, sveitt, öskrandi, bítandi í hnúgana og muldrandi ofan í bringuna á sér.
Ég náði aldrei að slappa af yfir þessari mynd. Ekki heldur þegar aðeins var um samtalsatriði að ræða.
Framvinduklippingin gerir það að verkum að myndin er þrátt fyrir allt auðáhorfanleg, eins langt og það nær. Hér er saga og plott sem lætur engan ósnortinn.
Hin myndin sem ég ætla að vekja athyggli ykkar á inniheldur ekkert plott til að tala um. Hér er ekkert upphaf og engin endir sem felur í sér lausn. Samansafn snap-shot augnablika sem gerast á tíma sem söguhetjan ætti að vera að einbeita sér af vinnu sinni.
„Bad Lieutenant” fjallar um lögregluforingja í New York borg, sem leikinn er af Harvey Keitel. Þar fygjumst við með hvernig mannsandinn fer lengra og lengra ofan í ræsið, dag frá degi. Hann er siðspillt lögga sem virðist ekki hafa neina samvisku. Hvorki góða né slæma. Hann notar aðra glæpamenn til að sjá sér fyrir fíkniefnum, hann stelur fíkniefnum af glæpavetvangi, hann er undir áhrif vímefna í vinnunni, hann heldur fram hjá konunni sinni, vanrækir börnin sín, tekur þátt í ólöglegum veðmálum og svo mætti lengi telja. Neyslan verður sífelt svæsnari og vímuefnin harðari og harðari.
Myndatakan og lýsingin í myndinni er með einfaldasta móti og ýtir undir skítinn sem má finna í New York. Efnistök og tæknivinna er hrá. Það og atriðin sjálf sem eru afar einföld og innihalda oft á tíðum engin samtöl ýta svo aftur undir tilfinningu fyrir hversdagsleikanum. Maður fær á tilfinninguna að þetta sé eðlilegt. Svona er þetta bara.
Við vitum að persóna Keitel á að vera að leysa sakamál en það eina sem við fáum að sjá er hann að neyta fíkniefna, misnota saklaust fólk og bara gjörsanlega skíta í sig á öllum sviðum mannlífsins. Og hvernig hann leikur síðan þessa ógeðfeldu manneskju hefði átt að tryggja honum Óskarinn en til þess var myndin of jaðar, grunar mig.
Óþægileg mynd í alla staði.
Sem sagt, tvær myndir sem eru afar ólíkar en eiga spillingu og hnignun sameiginlegt. Báðar myndirnar eru áhrifamiklar og sláandi. Sækið „Bad Lieutenant” út á leigu og sjáið „Tropa de Elite” í Regnboganum sem allra fyrst og segið mér hvað ykkur finnst.
Ég er ekki með það á hreinu (frekar en neitt annað) hvenær Ólafi skaut upp á ratarinn minn. Mögulega fyrir áratug. Þá var hann að derra sig í sjónvarpinu og mér leist vel á kauða. Hann talaði af sannfæringu um umhverfismál og ég hugsaði með mér að það væri flott að fá svona fjallageit til starfa.
Nú er hann orðinn borgastjóri. Mikill styr hefur staðið í kring um hann eins og allir vita og ætla ég ekki að fara að tíunda þann skrípaleik né taka afstöðu til þeirra mála.
En er það bara ég, eða er verið að grilla kallinn á teini ólíkt því sem áður hefur þekkst? Með öðrum orðum, er verið að leggja hann í einelti (nú er ég ekki að tala um Spéstofuatriðin)? Ég er í þessum töluðu orðum að horfa á Simma San í Kastljósin gjörsamlega troða í andlitið á Ólafi trekk í trekk og hann kemst ekki undan spyrilshörkunni. Ég kann að meta svona hörku að hálfu spyrilsins - láta stjórnmálamennina finna fyrir því. Ekkert að því. En mér finnst ég vera að sjá nýjungar á skjánum og tel mig hafa séð þær síðan kallinn varð stjóri borgarinnar.
Hann er ítrkekað spúlaður út á plani, hengdur á hvolf og laminn eins og harðfiskur - munnlega.
Nú er einhver múgsefjun í gangi. Skotleyfið hefur verið gefið frjálst á Ólaf stressaða.
Af hverju lenti Dabbi ekki í svona? Solla Sjúskaða fær að flissa á fréttafólk og þá er málið dautt. Dóri nuke-head roðnaði bara og svo kom vandræðaleg þögn og honum var sleppt. Sama með Geir sem virðist vera umvafinn einhverskonar verbal friðhelgi af því að hann er svo mikil dúlla.
Ólafur hefur einhverja svona áru veikleika, þ.e.a.s. nálægð hans er ekki sterk. Það stafar engum ógn af honum - af honum gustar ekki. Þvert á móti. Hér sjá fjölmiðlar „opnun”. Ég þekki þetta. Ég fylgdist með einelti þegar ég var ungur og tók jafnvel þátt í því. Ég fatta leikkerfið…
…Og fréttamenn og þáttastjórnendur nota tækifærið eftir mörg ár af foringjahræðslu þar sem engin þorði að pikka í feitu bossana til þess að fá útrás fyrir vanrækta rannsóknarblaðamanninum í sjálfum sér.
Þrátt fyrir að hafa hægt um sig og gera allt í því að skilja ekki eftir sín spor á internetinu, þá slær Tragedy alltaf í hjörtum þeirra sem kunna að meta alvöru tónlist og alvöru texta.
Takk fyrir heads up Ingi!
Ég var að hugsa í gær um hversu ótrúlega lánsamur ég er á sumum sviðum tilverunnar. Það er til að mynda alltaf til fólk sem vill allt fyrir mig gera, aðstoðar mig, hjálpar og reddar mér með ótrúlegustu hluti, verk og við undarlegustu aðstæður. Mér finnst alltaf verið að hjálpa mér. Samt geri ég í því að biðja sem minnst um hjálp. Annað sem ég geri af innlifun og einlægni, er að þakka fyrir mig. Ég gæti þess að gera það alltaf því ég er í raun þakklátur og tek hjálparhönd ekki sem sjálfsögðum hlut. Aldrei. Kannski nægir það hetjum tilveru minnar þegar ég þakka þeim í raunheimum, en ég finn mig knúinn til að þakka ykkur aftur á þessum vettvangi.
Takk: Palli, Lára Kristín, Fríða, mamma, amma Óla og amma Edda, Arnar Forseti, Höddi Veiðibjalla, hin Lára Kristín (já ég þekki tvær), Sveinn Birkir, Eva, Guðný, Valli, Siggi Sölvi, Siggi Djass, Árni Freyr, Smári, Bjössi, Gussi, Mitch, Jonah, Karl, Arnart, Ási, Gummi mongó, Ægir, Ingibjörg, Egill Kaktuz, Alex, Ásta Rica, Hanna Reykjaín, D.J., Kolli, Tryggvi, Guðni o.fl.
Pottþétt hef ég gleymt einhverjum ótrúlega vönduðum og óeigingjörnum manneskjum, ég er sybbinn og dulítið stressaður akkúrat núna, enn ég kann alveg jafn mikið að meta ykkar tíma og væntumþykju eins og hinna sem ég nefndi á nafn.
Eina sem ég þrái er að þakklæti mitt hafi komist til skila hér og þegar þið hjálpuðu mér. í það minnsta sendi ég ykkur ljós.
Eina ergelsið sem ég get tengt við þessi forréttindi mín er að þetta sama fólk biður mig nánast aldrei um hjálp! Það er hrikalegt. Eins mikið og ég myndi stökkva til af gleði og reyna að létta því róðurinn þá bara gerist það nánast aldrei. Sem fær mig til að velta vöngum yfir því hvort ég búi ekki yfir neinum hagnýtum hæfileikum/eiginleikum sem fólk getur haf gagn af.
Takk.
Recent Comments