MORÐINGJARNIR
Áfram Ísland!
[Kimi] 2008
http://www.kimirecords.net
Eftir sannfærandi, skemmtilega en ekki sérlega eftirminnilega frumraun sína, Í götunni minni, eru Morðingjarnir komnir aftur á kreik og heldur betur búnir að brýna sveðjurnar. Já, platan sem ég geri að umfjöllunarefni mínu að þessu sinni kallar á nákvæma greinargerð.
Áfram Ísland! hefst á intróstefi sem hljómar eins og millikafli hjá Metallica á Ride The Lightning tímabilinu en svo byrjar alvaran. „Aldrei aftur stuð” er hardkor pönk bomba í anda Dead Kennedys og með þessu lagi eru Morðingjarnir í raun búnir að slá út öll sín fyrri verk. Þvílikur gassagangur og sannfæring!
„Ekki í dag“ er sem óður til húsvíksku sveitarinnar Innvortis. Sem er vel því þeir gefa aldrei neitt út. Ferlega grípandi lag í þægilegu tempói sem foreldrar hljómsveitarmeðlima gætu auðveldlega dillað sér við. En Adam var ekki lengi í paradís. Aftur er það kalifornískur hardkor níunda áratugarins sem vofir yfir í stórgóðu titillagi plötunnar sem Atli bassaleikari sér um að syngja. Þeir gera stólpagrín af íslenskri þjóðrembu en auðvitað er þetta ekkert grín. Svona er þessi þjóð.
Strax á eftir kemur hið rómaða „Eiturlyfjafíklar” sem er svo áheyrilegt að það hljómar eins og ef Stuðmenn hefðu samið pönklag. Alls ekki of pönkað, auðvitað. Lagið er gætt smekklegum Rásar tvö-legum bakröddum. Ég hugsa að það hafi aldrei verið sungið svona heimilislega um volæði eyturlyfjafíkla. Biðin eftir næsta lagi er nokkur sekúndubrot og þá er farið beint í hardkor pönkið sem ég hef nefnt áður. Gríðarlega áhrifamikið að fara úr eldhússöng og vera síðan bundin framan á hraðlest sem nefnist „Hvítt rusl”. Í því er sjúklega hresst viðlag sem verst gefnu aðdáendur Morðingjanna geta sönglað með án nokkura vandræða.
Þegar hér er komið við sögu ættu hlustendur að vera búnir að átta sig á ákveðnu mynstri í lagauppröðununni - fyrst kemur poppað lag, síðan hart, og svo koll af kolli. Og hér erum við komin að einni af perlum íslenskrar tónlistar á þessu ári, „Ég er kominn heim”. Ég get svarið það; það er líkt og hin guðdómlega bandaríska ofursveit Dillinger Four hafi samið þetta lag með Morðingjunum. Þvílíkt lag. Kraftpopp með lúmskasta og mest grípandi viðlagi sem ég man eftir í háa herrans tíð. Við erum að tala um „Með allt á hreinu“-grípandi. Það er sjúkt.
Þetta er eitthvað yndislega íslenskt við „Raddir”. Groddalegt og ágengt
lag sem vekur upp minningar um hinu stórkostlegu sveit Sogbletti nema með
bjagaðari og þyngri tón. Þyngsta lag plötunnar.
„Drullufullur” og „Er þetta ekki að verða gott?” eru eins og Dead Kennedys langloka. Annað lagið er eins og þegar þeir voru upp á sitt harðasta en hitt leiðir huga manns að surf- og rokkabillískotnu lögum þeirra. Aukinheldur bergmála Langi Seli og Skuggarnir innan téðs lags. Samt er þetta ósterkasta lag plötunnar. Takið eftir að ég nota orðskrípið „ósterkasta“ en það er vegna þess að á Áfram Ísland! eru bara sterk lög. Það er bara misjafnt hversu sterk þau eru. Lesist: hér eru engin lög sem eru „lala“ og því síður uppfyllingarefni.
Annað sem lesendur gætu hafa tekið eftir er hversu oft ég líki Morðingjunum við eldri hljómsveitir. Það þýðir samt ekki að hér sé um eftirhermur að ræða né ófrumleg lög. Það er bara þannig að þeir fara vel með sína áhrifavalda og gera hljóm þeirra að sínum eigin, þannig að Morðingjabragðið verður sterkt. Ég hugsa líka að þeir hafi ekki meðvitað leitað í smiðjur nefndra meistara, slík er kæruleysisáran sem umlykur þessa þrjóta.
„Svona” er svo eins og skrítni frændinn í afmælisboðinu. Ekki af því að hann er svo vandræðalegur, heldur vegna þess að hann er dulur og öðruvísi. Eina lagið á plötunni sem pirrandi, sjálfskipaði tónlistarpekingurinn við hliðina á þér myndi segja að væri nokkuð kúl. Semsagt eitt af lykillögum Áfram Ísland!
„Bölvun fylgi þeim” er tökulag eftir pönksveitinga íslensku F/8 (sem Dr. Gunni var m.a. í) sem sterkt íslenskt bragð er að. Kann ekki að útskýra það en þau sem voru að grúska í jaðarrokki íslands á árunum ‘91 til svona ‘96 vita hvað ég á við. „Þekki þig ekki” er svo enn eitt grípandi rokklagið með mjög töff og
áheyrilegum sönglínum. Fín saga sem þeir segja í texta lagsins. Síðasta lag
plötunnar er hið rómaða „Airwaves”. Skemmtilegt mjög en mér finnst það
einhvernveginn ekki passa við restina af plötunni, líkt og það sé tækifærislag, ef það segir ykkur eitthvað. Ekki að það skipti neinu máli því að þegar þarna er komið á plötunni er Áfram Ísland! búin að tryggja sig í sessi sem eina af
bestu íslensku plötum síðari ára.
„Þar hef ég kaffikönnuna
flatskjáinn og fartölvuna
fjölskyldulífið allt í hnút
ég ætla aldrei aftur út
Því ég er kominn heim.“
Ég gæti skrifað jafn mikið eða meira um texta Morðingjanna en það myndi gera þessa gagnrýni ígildi ritgerðar. Ég man ekki eftir ungu bandi sem eru textaskrif jafn í blóð borin og þessum drengjum. Aldrei er orðum aukið en þeir gjörsamlega negla þetta með hnyttnum og beinskeyttum textum sem eru smásögur, samfélagrýni, sjálfsgagnrýni og skemmtilegur spegill á líf fólks sem býr örugglega í stigaganginum þínum, nú eða í götunni þinni. Hér erum við með í höndum plötu sem verður án efa ein af plötum ársins og rúmlega það. Þvííkur andskotans eðall!
“Eiturlyfjafíklar”
„Drullufullur”
„Svona”
Recent Comments