Spítukubbur

Mynd eftir Ægi

Tentacles of Doom er ný íslensk pönkhljómsveit sem vakið hefur mikla athyggli hjá jaðargrúskurum. Sveitina skipa fjórir ungir ofurhugar sem eiga það sameiginlegt að hafa verið virk í íslensku hardcore/punk senunni undafarin ár. Undirritaður hefur miklar mætur á sveitinni og telur hér eitthvað sérstakt vera að gerjast. Hljómsveitana skipa Siggi Södden (gítar), Alexandra (söngur), Júlía (bassi) og Fannar aumingi (trommur). Ég setti mig í samband við Fannar og við ræddum málin og vona ég í kjölfarið að fólk gefi þeim gaum, kaupi diskinn og mæti á tónleika þeirra. Fannar er einnig í hljómsveitunum Death Metal Super Squad og The Best Hardcore Band in the World. Hann hefur verið virkur í d.i.y. menningu Íslands í mörg ár.

Hættu að vera í milljón hljómsveitum. Nú þarf að huga af framtíðinni því ekki viltu verða neðanmálsmaður.

Hahaha þetta er ekkert andskotans spurning! En ég skil hvað þú meinar. Það eru allir svo fastir í hvað er björt og pródöktíf framtíð en málið er að það hafa ekki allir sömu gildi. Mér finnst í raun ótrúlegt að svona margir hafi svona lík gildi en ég býst við að það sé hluti af samkeppninni. “Best að vera í vinningsliðinu”. Ég er ekki mikið í íþróttum Ég nenni þessu ekki.

Hvað knúði þig til að vera með í stofnun Tentacles Of Doom? Ég giska á þörfina til að snerta á nýjum tónlistarlegum flötum. Í hverju kristallast munurinn á TOD og The Best Hardcore Band in the World og Death Metal Super Squad? Hvað ertu að gera “annað”?

Það var bæði það að gera eitthvað nýtt og mig langaði líka að vera í bandi þar sem ég væri meira að semja og þar sem ég hefði rými til að prufa mig áfram og læra sem lagasmiður. Í TOD fæ ég það án þess samt að standa í einn í því. Það er líka hægt að æfa oftar með TOD. Það heldur mér við.

Nú hafið þið sérstöðu í íslensku hc/punk senunni fyrir marga hluti. Þeir hlutir sem almúginn hnýtur um fyrst, geri ég ráð fyrir, er að það er kvennkostur með hljóðnemann og önnur með bassa í hönd. Svo er það greinilega ásetningur ykkar að vera með eins lítið bjagaðan gítarhljóm og mögulegt er, að er virðist.

Já við heillumst mikið af 80’s goth-, surf- og nýbylgjupönk böndum og þar þótti kúl að vera með mikið reverb og lítið distortion. Mér finnst það kúl. Annars finnst mér ótrúlegt að svona fáar stelpur séu í pönkböndum miðað við hversu margar mæta á tónleika. Ég hef alltaf lúmskt vonast til þess að Alexandra og Júlíana muni, með hlutverki sínu í TOD, hvetja stelpur til að taka upp hljóðfæri.

Þá liggur beinast við að spurja hvort þær séu rammlesbískar og kynkaldar and-djammandi lessur

Hahaha nei þær eru djamm- og typpaelskandi druslur

Söngræn tjáning Alexöndru og óbjagað gítarspilið skapar á einhvern undarlegan hátt mikið myrkur og drunga í mínum huga. Er þetta tilfinning sem þið fáið líka og ýtið undir eða er þetta tilviljunin ein?

Þetta gerðist fyrst bara einhvernveginn en núna gerum við í þessu. Ég elska svona myrkur og drunga bæði eins og Kaliforníuböndin á fyrrihluta 9. áratugarins: X, T.S.O.L., eldra efni Dead Kennedys o.fl. og öll nýbylgju og anarcho böndin: Rudimentary Peni, Crass, The Cure, Joy Division, Vonbrigði o.s.frv. Það er eitthvað svo rosalegur frumkraftur í þessum tilfinningum. Erfitt að lýsa því.

Hver eru viðfangsefni textahöfundar?

Alexandra semur um hitt og þetta. Hún ræðst á hegðun fólks og semur um sitt eigið tilfinningalíf. Þeir tveir textar sem ég samdi voru um kristni og leiðindafífl sem draga alla orku úr manni þegar þau eru nálægt.

Nú hef ég á tilfinningunni að meðlimir hljómsveitarinnar eru síður en sjóvuð í opinberri spilamennsku og bara spilamennsku yfirleitt. Að þú sért reynslubolti grúppunnar en þú átt ekki ýkja langan feril að baki. Hvaða áhrif telur þú þetta hafa á flutning og sköpun tónlistarinnar?

Það hefur m.a. þau áhrif að við erum alltaf óþétt og í ruglinu á tónleikum. Það hefur líka þau áhrif að við erum öll að læra á hljóðfæri saman. Við erum metnaðarfull þó það heyrist kannski ekki. Það er undarlegt en skemmtilegt. Ég tók líka eftir því þegar ég byrjaði að spila með fólki sem lítið kunni hversu mikið ég hef lært á að vera í böndum með meistörum á borð við Þóri (DMSS) og Lofti (TBHCBITW).

Á upptökum ykkar syngið þið bæði á ensku og íslensku. Ætlið þið að halda því áfram? Hvað finnst þér um gagnrýni íslenskra menningarvita á hljómsveitir sem yrkja og syngja á ensku?

Við höfum svissað alfarið yfir á íslensku skilst mér á Alexöndru. Mér finnst fínt að semja á ensku. Fólk tjáir sig eins og það vill tjá sig. Sérstaklega á íslandi þar sem það eru svona 20 manns sem fíla bandið manns ef maður er vinsæll og auðvitað vilja bönd þá ná til fólks í öðrum löndum og enska er lang aðgengilegasta tungumálið.

Hvað finnst þér um þær vinsamlegu gagnrýnisraddir sem lýsa því að íslenska hc/pönkið er hugsanlega of neðanjarðar, geri ekki nóg í að kynna sig fyrir þeim sem “ekki vita” og að hún sé ekki nógu dugleg lengur við að “take the streets” ef svo má að orði komast?
En aðrir segja að þurfi að rækta lókalinn meira og svissa fókusnum meira yfir á hann og eyða ögn minni orku í öll þau erlendu bönd sem nú eru í sambandi við íslenskt hc/punk og vilja ólm spila hérna

Mér hefur fundist fólk vera latt við að kynna hc/pönk og ég sjálfur hef gerst sekur um það. Þetta er samt oft erfitt. Maður veit ekki hvar skal draga mörkin. Eiginlega besta leiðin til að kynna sig í dag virðist vera að spila á börum og það eru ekki allir sem vilja gera það því þá komast ekki allir inn. Það er erfitt að fá nýtt fólk inná tónleika sem haldnir eru all ages á kaffihúsi. Þó stundum gerist eitthvað og allt í einu er troðið. Á algjörlega random tónleikum. Ég vildi bara að það væru ekki allir alltaf að ferðast á sumrin (þar á meðal ég) því það er besti tíminn til að spila. Fullt af fólki að ráfa niðrí bæ og röltir inn og kíkjir af einskærri forvitni. Pönkarar á flakki sem vissu ekki einu sinni að það væri sena hérna. Mér finnst samt eins og það brjálæðislega flæði erlendra banda farið að minnka. Það er jákvætt. Það setur pressu á íslensku böndin að vera fokking góð á tónleikum svo fólk mætti ekki bara til að sjá útlendingana.

Nú eru þið búin að taka upp nokkur lög sem hljóma vel og lesendur bloggsins geta hlýtt á að lestri loknum. Hyggið þið á útgáfu á þessu efni? Ef svo er, hvernig verður útgáfunni háttað?

Við erum að útbúa geisladisk sem verður með þessum lögum. Þar sem ég er búinn að láta ansi marga fá þetta á netinu verður geisladiskaútgáfan alveg svolítið vönduð. Gerð fyrir þá sem finnst gaman að eiga þetta á plasti og einnig til að koma til fólks erlendis (við ætlum t.d. að skiptast á demóum við sænsku hljómsveitina Attityd Problem). Svo geri ég ráð fyrir að það verði hægt að downloada þessu öllu einhversstaðar frítt.

Gott og vel. Við skulum hætta að tala á vitsmunalegu nótunum og snúa okkur að neimdroppinu. Þá vaknar nefnielga unga fólkið. Nefndu 5 íslenskar sveitir og 5 erlendar sem þú vilt kúga fólk til að hlusta á svo það láti ekki lífið sökum ómerkilegheita.

Úfff
Íslenskar sveitir: Brat Pack, Helgi í Morðingjunum, Skátar, Stilluppsteypa og Retron

Erlendar: The Observers/Red Dons, Bear Proof Suit, Career Suicide, No Hope for the Kids og Young Wasteners

Flott. Takk fyrir Fannar og farðu varlega.

Tónlist Tentacles of Doom:

“Sannleikur” http://www.mediafire.com/?mgmct3bpymu

“Tæknihofið brennur” http://www.mediafire.com/?zhluhgzzmby